Hvað vilt þú?

„Þú talar eins og þjóðin ráði þessu,“ kallaði þingmaður Miðflokksins nýverið í Kastljósþætti í sjón-varpinu. Undarleg upphrópun í ljósi þess að sá sami þingmaður var nýkominn af Alþingi, sem hún reyndar kallar „Sjoppuna“, þar sem einmitt hafði verið ákveðið fyrr um daginn að þjóðin réði þessu. Virðing hennar fyrir vinnustaðnum og ákvörðunum er umhugsunarefni. Mér varð hugsað til Lukasar vinar míns. Það er þannig að á lífsleiðinni tekur maður margar ákvarðanir sem breytt geta hlutunum, sumar rangar, aðrar góðar. Það fer eftir því hve vel maður undirbýr ákvörðunina. Við hjónin höfðum fyrir nokkrum árum ákveðið að flytja í sveitina, keyptum lítinn sumarbústað með íbúðarétti. Honum þurfti að breyta í íbúðarhús. Það var þá eftir ábendingar fjölmargra sem við kynntumst Lukasi, yfirburðasmið frá Póllandi sem búið hafði hér í fimmtán ár.

Margir, og kannski sérstaklega þeir sem varla höfðu farið út fyrir hurðarhúninn heima hjá sér, vöruðu mig við. Ekki ráða útlending í vinnu. Þeir fara alltaf illa með þig, vilja ræna þig öllu hverju sem er, hamrinum, söginni og peningum þínum. Þú verður gjaldþrota og tapar sjálfstæði þínu. Í stað þess að óttast útlendinginn og meintan illvilja hans ákvað ég að ráða hann til vinnu. Við gerðum samning, urðum samstarfsfélagar það sumar í ilmandi skóginum og fuglasöngnum. Allt endaði þetta vel og báðir höfðu hag af, eins og oft þegar samningar eru gerðir.

Nú í sumar þurfum við Íslendingar að taka ákvörðun sem breytt getur lífi okkar, gert það annaðhvort auðveldara eða ekki. Til þess að ákvörðunin verði sem best þurfum við að skoða okkar hug og fá sem réttastar upplýsingar. Fyrir okkur hefur verið lögð spurning. Viljum við hefja aðildarviðræður við ESB? Svarið getur verið já eða nei. Einföld spurning en gildishlaðin fyrir framtíðina. Eigum við að halda áfram á sömu braut með þriðju hæstu vexti í Evrópu auk verðtryggingar, eða eigum við að sjá hvort eitthvað betra geti verið í vændum. Það ákveðum við, þjóðin, ekki þingmaður Miðflokksins.

Eins og oft kemur fyrir í nánast öllum framkvæmdum og breytingum koma upp óvænt atvik. Það gerði það líka hjá okkur Lukaszi. Við leituðum ráða hjá sérfræðingum og fengum tillögur frá fagmönnum og fleirum. Í stað þess að henda tillögunum frá okkur sem ómögulegum settumst við niður í lyngið, nutum kaffisins og ræddum málin, hvað var gott og hvað var slæmt. Það gátum við ekki vitað fyrr en við höfðum farið yfir þær.  Það var þá sem Lukas kom sterkur inn með það að markmiði að ljúka ákvörðunartöku. Eftir vandlega yfirferð og allar teikningar á borðinu spurði hann, „Hannes, hvað vilt þú, kallenn minn?“, með væntumþykju í röddinni og sinn pólska hreim.

Spurningin í sumar snýst nefnilega ekki um hvað þingmaðurinn, pabbi þinn eða gamla frænkan með hárblásarann vilja, heldur HVAÐ VILT ÞÚ?, þannig virkar lýðræðið.