Villi pulsa les uppeldi fólks út frá því hvað það fær sér

Í áratugi hefur Pulsuvagninn í Keflavík verið fastur punktur í tilveru Suðurnesjamanna. Við stýrið hefur Vilberg Skúlason, jafnan kallaður Villi pulsa, staðið vaktina með bros á vör og mætt hvers kyns sérvisku viðskiptavinanna með jafnaðargeði. Við hittum Villa í alvöru pulsupartýi á sunnudaginn og ræddum um söguna, ballmenninguna, fjölskylduna og leyndardóminn á bak við nafnið á Pulsuvagninum með „u-inu“.

Sérviska og þroskamerki

Margir eiga sínar föstu venjur þegar kemur að pulsunni. Sumir vilja til dæmis bara fá pulsu í bréfinu með sinnepi og engu öðru. Er mikið um svona sérvisku hjá fólki, Villi?

„Nei, ætli það sé ekki bara einn og einn sem er svona sérstakur,“ segir Villi og glottir til blaðamanns, sem er umræddur sérviskupúki. „En það eru samt allir með einhverja sérvisku um hvað þeir vilja hafa á pulsunni sinni. Það er bara merki um betri men, þeir vita nákvæmlega hvað þeir vilja. Flestir vilja þó bara fá sér með öllu. Það er langvinsælast og á að vera svoleiðis. Hitt er svona... maður sér eiginlega á pulsunni hvernig menn eru aldir upp!“

Hvað færð þú þér sjálfur á þína pulsu?

„Ég fæ mér með öllu, nema steiktum lauk. Það er ákveðið þroskamerki. Maður les þroska mannsins alveg í gegnum það hvernig hann raðar á pulsuna.“

Sagan á bak við „u-ið“

Ef við spólum aðeins til baka, hvað kom til að þú fórst út í þennan rekstur á sínum tíma?

„Það var nú bara eins og önnur tilviljun í lífinu. Ég keypti gamlan skúr sem stóð hérna í nágrenninu. Það hafa spunnist margar sögur í kringum það af hverju það er skrifað Pulsuvagninn en ekki Pylsuvagninn, en sannleikurinn er einfaldlega sá að þetta stóð á skúrnum þegar ég keypti hann. Ég vildi bara halda því.“

Þannig að þetta átti ekki að vera nein yfirlýsing?

„Nei, alls ekki. En það hafa sko verið gerðar ýmsar athugasemdir við þetta í gegnum tíðina og fólk er enn að minnast á þetta.“

Frá ballkvöldum til bjórsölunnar

Manstu annars hver fékk fyrstu pulsuna hjá þér?

„Nei, ég man það ekki,“ segir Villi og hugsar sig um. „En ég man hins vegar vel eftir því þegar ég afgreiddi síðasta hamborgarann um daginn. Það var hann Guðjón Skúlason sem fékk hann. Hann mætir alltaf síðastur!“

Hefur margt breyst á þessum langa tíma sem þú hefur verið með vagninn?

„Ekki mikið, nema hvað fólk gengur miklu betur um núna en áður fyrr. Í gamla daga þurfti maður að vera með opið lengur um helgar, alveg til klukkan fjögur, fimm eða sex á morgnana. Þá mætti fólk beint eftir böllin í Stapa til að fá sér eina með öllu. Maður þurfti að þrífa draslið alveg upp að Bókabúð og niður að Stapafelli eftir lætin.

En þetta breyttist allt saman þegar bjórinn var leyfður og opnunartími skemmtistaðanna breyttist. Þá hættu ballstaðirnir að tæmast svona í einu lagi á vagninn. Árgangarnir í kringum 1960 voru gríðarlega stórir og skemmtilegir, þetta var fólk sem ólst upp í mikilli ballmenningu og mætti svo svangt í næturbitann hjá mér.“

Aðspurður um hvort eitthvað hafi dregið úr aðsókninni á Pulsuvagninn í gegnum tíðina með fjölgun veitinga- og skyndibitastaða segir Villi svo ekki vera.

„Við vorum bara tveir í þessu í eina tíð, ég og Raggi í Tjarnarkaffi. Núna stækkar flóran bara og stækkar, en við höfum aldrei gert það betur en einmitt núna. Það fjölgar bara viðskiptavinunum.“

Fjölskyldan og harði skólinn

Nú er Inga Gústafsdóttir að taka við keflinu, en hún er búin að vinna með þér í tuttugu ár. Það hlýtur að vera dásamlegt?

„Það er það besta sem hægt var að gera. Alveg það besta,“ segir Villi stoltur.

Hefur öll fjölskyldan tekið þátt í þessu með þér frá upphafi?

„Já, þau hafa öll komið inn í þetta jafnt og þétt, líka barnabörnin aðeins. Börnin mín fengu nefnilega aldrei neinn vasapening ókeypis, þau urðu bara að vinna fyrir honum.“

Arnór, sonur Villa, grípur inn í spjallið og staðfestir þetta með bros á vör: „Já, ætli það ekki. Mín fyrsta vinna var að tína upp bréfin og draslið í kringum vagninn. Svo vann ég mig upp í það að fá að þrífa glerið, og að lokum fékk maður að afgreiða.“

Svo hefur fjöldinn allur af bæjarbúum líka unnið hjá Villa í gegnum árin.

„Ég er ekki með tölu á þeim en ég á þeim gríðarlegt þakklæti að gjalda. Það er svo fjölbreyttur hópur sem hefur komið hérna við sögu; einn varð meira að segja bæjarstjóri og aðrir hafa farið í ýmis önnur ábyrgðarstörf. En þau lærðu öll að vinna hérna á Pulsuvagninum.“

Fjórða kynslóðin mætt

Það er ljóst að þú átt gríðarlegan hóp af fastagestum sem hafa fylgt þér lengi.

„Já, alveg frá því ég byrjaði. Ég er enn að hitta þá sömu í dag. Þetta hefur alltaf gengið vel. Maður hefur kynnst svo mörgu og sinnt hinni ýmsu sérvisku í gegnum tíðina. Ég man til dæmis eftir einni konu sem bað mig um að taka skinnið utan af pulsunni! Það voru margar skemmtilegar stundir og nú er fjórða kynslóð viðskiptavina að byrja að tikka inn.“

Er eitthvað ákveðið atvik sem stendur upp úr og þú vilt deila með okkur?

„Nei, það er ekki hægt að velja neitt eitt. Það er svo ótrúlega mikið,“ segir Villi pulsa að lokum, horfir yfir torgið hjá Pulsuvagninum og býr sig undir að afgreiða næsta svanga gest í kveðjupartýi Villa sem veit nákvæmlega hvað hann vill á pulsuna sína.

Árni Samúelsson fékk Villa til Keflavíkur frá Selfossi þegar sá fyrrnefndi réði hann í kjötborðið í stórversluninni Víkurbæ á sínum tíma. Árni mætti í pulsupartýið.

Pulsupartý Villa og Ingu