Er ég Keflvíkingur?

Á dögunum var ég spurður hvort ég væri Keflvíkingur. Sakleysisleg og í alla staði eðlileg spurning. Svarið var ekki alveg jafn einfalt og ætla mætti fyrir aðfluttan mann sem hefur búið á höfuðborgarsvæðinu alla sína ævi.

Eftir nokkra umhugsun fann ég að þetta var spurning sem snerti meira en póstnúmer eða sveitarfélagamörk. Undanfarin fimm ár hef ég búið í Reykjanesbæ. En þegar ég hugsaði spurninguna fann ég að svarið fól í sér eitthvað dýpra. Þetta var ekki bara spurning sem snerist um búsetu, heldur um að tilheyra, að eiga rætur og vera hluti af samfélagi. Þar liggur svarið við því hvers vegna ég hef fallið fyrir Reykjanesbæ.

Eins og önnur samfélög varð samfélagið í Reykjanesbæ ekki til af sjálfu sér. Hér hefur duglegt og útsjónarsamt fólk, kynslóð fram af kynslóð, byggt upp sterkt bæjarfélag við oft og tíðum krefjandi aðstæður. Saga staðarins er samofin sjósókn, atvinnusköpun, varnarliði, alþjóðlegum tengslum og stöðugum breytingum. Hún er saga fólks sem gefst ekki upp, aðlagast, leitar nýrra leiða og stendur saman þegar á reynir.

Það sem hafði mest áhrif á mig þegar ég flutti í Reykjanesbæ voru ekki byggingarnar eða staðsetningin, heldur fólkið. Hér býr hlýtt, opið og kraftmikið samfélag. Fólk sem heilsar hvert öðru, spyr hvernig gengur og lætur sig varða um náungann. Samfélagið skiptir fólk máli, bæði í orði og á borði. Hvort sem er í skóla- eða íþróttastarfi, í menningarlífi eða sjálfboðastarfi er metnaður og samheldni í fyrirrúmi.

Þegar Keflavík, Njarðvík og Hafnir sameinuðust, hvert samfélag með sína sérstöðu, sögu og sjálfsmynd, sannaðist að saman voru þessi samfélög meira en summa þeirra. Saman mynda þau bæjarfélag sem stendur traustum fótum og íbúarnir horfa fullir sjálfstrausts fram á veginn.

Þess vegna átti ég erfitt með að svara spurningunni hvort ég væri Keflvíkingur. Ég er kannski ekki fæddur í Keflavík eða Reykjanesbæ, en er stoltur af því að tilheyra samfélaginu í bænum. Ég er stoltur íbúi Reykjanesbæjar, samfélags sem mér líður vel í, kann að meta og ber mikla virðingu fyrir.

Sigurður Helgi Pálmason,
þingmaður