O-ó

„Ég trúi ekki að það sé komið að þessu!“ sagði Lilja systir við mig í símann. Þetta var daginn áður en við áttum loksins að fljúga út til Króatíu í sumarfríið langþráða. Við vorum báðar búnar að vaða eld og brennistein síðan við pöntuðum miðana – að okkur fannst. Nútíma íslenskar húsmæður, ýmist í skóla eða með hreinlega allt á prjónunum samtímis. Við töldum niður dagana, mínúturnar og þvottavélarnar. Bara 16 þvottavélar þangað til við fórum. Svo urðu þær 15, svo 14...

Að morgni brottfarardags fæ ég annað símtal frá systur minni: „Íris! Ég finn ekki vegabréfið mitt!“ Það hafði gjörsamlega horfið. Við leituðum öll, hringdum í mann og annan og gerðum okkur ferð upp á hið fokdýra bílastæði flugstöðvarinnar í veikri von um að vegabréf systur minnar fyndist jafnvel í brottfararsalnum. Ekkert var hægt að gera fyrir okkur fyrr en klukkan 8 að morgni næsta dags en þá mættu starfsmenn tapað/fundið til vinnu í Leifsstöð. Við yrðum að bíða af okkur nóttina í óvissu og brottför staðfest klukkan 10:30!

Stóru systur kom ekki dúr á auga þessa nótt á meðan litla systir hennar hraut á milli hunds og barna í hjónarúminu, með vegabréfið sitt undir koddanum – svona til öryggis.

Lukkan var ekki hennar megin í þetta skiptið. Svo varð raunin að stóra systir varð eftir heima. Undirrituð og mágur lögðu af stað í sumarfríið góða með börnin fjögur. Glöð og sæl, með derhúfur og hatta, heimtandi M&M og leikföng úr Fríhöfninni.

Því er ég viss um að við hlæjum að þessu seinna. Í einhverju jólaboðinu kannski. En nú sitjum við mágur minn með börnin í tengiflugi, hávaðasöm og spennt á leið til Króatíu í sumarfrí og bíðum frétta að heiman. Misjöfn eru ævintýrin en ávallt enda þau vel, er það ekki annars?