Minning: Garðar H. Sigurðsson

Pabbi var einstakur faðir, afi og góður félagi. Hann var ævintýragjarn og kunni vel að njóta lífsins.

Hann hafði einstaklega gaman af því að borða og útbúa mat, þótt hann segðist sjálfur ekkert kunna í þeim efnum. Hann hafði líka gaman af því að fá sér rauðvínsglas, en það skipti í raun engu máli af hvaða gerð vínið var – bara að það væri ódýrt. Á ákveðnu tímabili í lífi hans varð verslunin Áman hans helsta áhugamál og þá hvarf pabbi stundum tímunum saman niður í geymslu án þess að láta vita af sér. Í kringum máltíðir var svo stundum framreiddur rauður mjöður í stórum djúsbrúsum með haldi, sem hann hafði mikla ánægju af og við gátum ekki annað en tekið þátt í þeirri gleði.

Pabbi var ungur þegar hann kynntist mömmu. Þau voru um tvítugt þegar þau hófu búskap á Seltjarnarnesi og næstu tólf árin fæddumst við systkinin hvert af öðru.

Pabbi hafði alltaf sterkar taugar til Keflavíkur, eflaust vegna þess að hann ólst upp við sögur af afa sínum og ömmu sem höfðu lifað og dáið þar og tekið virkan þátt í að móta samfélagið. Afi hans rak meðal annars verslun við Hafnargötu 18 og varð síðar fyrsti oddviti hreppsnefndar Keflavíkurhrepps, þar sem hann sinnti ýmsum trúnaðarstörfum fyrir samfélagið. Um hann gengu margar sögur sem lifðu áfram í fjölskyldunni og tengdu pabba enn frekar við bæinn.

Pabbi hafði mikinn áhuga á ferðalögum. Mamma og pabbi ferðuðust með okkur krakkana um landið frá því við vorum ungabörn og þar til við vorum orðin fullorðin. Við eigum margar góðar minningar frá þeim ferðum – í rauninni efni í heila bók.

Pabbi og mamma fluttu til Keflavíkur árið 1959. Þau gerðu upp gamla húsið við Hafnargötu 18, ráku verslun á miðhæðinni og bjuggu okkur heimili á efri hæðinni. Þar að auki var kjallari sem var mikið notaður til leikja og háaloft þar sem dúfurnar kurruðu og draugarnir bjuggu – að minnsta kosti í okkar huga.

Við vorum lánsöm að eignast góða vini í hverfinu. Við krakkarnir völsuðum um kálgarða og kartöflugarða nágrannanna, tókum villiketti í fóstur og fóðruðum þá í leyni, byggðum kofa úr misvel fengnu efni, nældum okkur í harðfisk í nálægum hjöllum og í minningunni var sólskin alla daga.

Pabbi gekk lengi með draum í maganum um að einhvern tíma myndu þau flytja til Ameríku og búa þar. Þegar árin liðu og við systkinin vorum orðin hálfstálpuð ákváðu þau að nú væri rétti tíminn. Þau fluttu til Ameríku árið 1977 og byrjuðu þar á öllu upp á nýtt. Þar stofnuðu þau fyrirtæki og áttu góð ár í fimm ár. Að því loknu fluttu þau aftur heim og settust að í Reykjavík árið 1982. Þar ráku þau húsgagnaverslun þar til pabbi vendi kvæði sínu í kross, seldi verslunina og hóf störf hjá Eldvarnareftirliti slökkviliðsins á Keflavíkurflugvelli, þar sem hann lauk starfsævi sinni.

Mamma féll frá árið 1999 þegar þau voru enn í blóma lífsins. Okkur börnunum þótti það mjög þungbært og ekki síst var erfitt að horfa upp á pabba í þeirri sorg.

Pabbi flutti aftur til Keflavíkur og hóf nýjan kafla í lífinu. Hann ferðaðist mikið, kynntist nýju fólki og hitti hana Aðalheiði Jónsdóttur sem varð lífsförunautur hans. Þau áttu góð ár saman, nutu lífsins og samverunnar. Aðalheiður reyndist pabba afar vel í veikindum hans síðustu ár og erum við systkinin þakklát fyrir það.

Pabbi var svo sannarlega maður sem kunni að njóta lífsins. Hann hafði áhuga á fólki, ferðalögum, góðum mat og samveru með fjölskyldu og vinum.

Við kveðjum pabba með þakklæti fyrir allt sem hann gaf okkur í gegnum lífið.

Rannveig, Sigurður og Þórey.

-----------------------------

Í dag kveð ég góðan vin og tengdaföður.

Garðar og Hulda tóku mér opnum örmum þegar ég var kynntur fyrir fjölskyldunni sem nýr tengdasonur árið 1994. Ég fann strax að ég var velkominn í fjölskylduna og með okkur Garðari þróaðist sterk vinátta í gegnum árin.

Við Garðar áttum margt sameiginlegt. Þar má helst nefna ferðalög um heiminn og um Ísland sem við stunduðum af miklum áhuga um árabil.

Garðar þekkti íslenska náttúru eins og lófann á sér. Hann hafði ferðast um öræfi landsins löngu áður en nútímavegakerfi og GPS komu til sögunnar.

Garðar var mjög félagslyndur maður og átti stóran vinahóp; ég var svo heppinn að fá að kynnast mörgum þeirra í gegnum ferðalögin og fórum við ótal margar jeppa- og gönguferðir um hálendi Íslands.

Þessi ár voru fyrir stafræn samskipti og því voru samskipti á milli bíla um FM talstöðvar og það var oft gaman að hlusta á félagana tala saman. Þau þekktu örnefni og landslag eins og lófann á sér og gátu jafnvel tekið eftir því ef steinvala hafði hreyfst úr stað frá því að þau fóru um svæðið síðast.

Oft þegar ekið var upp á hæð eða fjall og útsýni opnaðist var stoppað og höfðum við Garðar gaman af því að fara yfir nöfn og staðhætti í umhverfinu. Garðar var hafsjór af fróðleik um slík örnefni en það gerðist stundum að við vorum ekki sammála, þá var farið í landakortið og það grandskoðað, en það gat stundum tekið tíma að komast að sameiginlegri niðurstöðu svo báðir voru sáttir en á endanum tókst það alltaf.

Við vorum líklega líkir að mörgu leyti báðir dálítið þverir þegar við töldum okkur hafa rétt fyrir okkur.

Við gistum oft í sæluhúsum víðs vegar um landið. Þar kunni Garðar alltaf sögu staðarins og oftar en ekki fylgdu með ein eða tvær draugasögur. Hann hafði skemmtilegan húmor og var músíkalskur maður.

Oft kom það í hans hlut að halda utan um kvöldvökur ferðahópsins. Þá tók hann upp gítarinn og stýrði söngnum af fullum krafti.

Garðar var hlýr maður og notalegur í samskiptum og honum þótti vænt um fólkið sitt. Þegar ég kom inn í fjölskylduna tók hann börnunum mínum og barnabörnum vel og reyndist þeim hinn besti afi, fyrir það og allar stundirnar sem við áttum saman er ég þakklátur.

Farðu í friði.

þinn tengdasonur Valli.