Bryndís Björg Guðmundsdóttir - minning

Bryndís Björg Guðmundsdóttir

f. 1.6. 1963 d. 25.4.2026

Það er erfitt og sorglegt að setjast niður og skrifa minningargrein um bestu vinkonu sína sem fór alltof fljótt.

Ég og Bryndís kynntumst árið 2004 þegar ég hóf störf sem deildarstjóri í Heiðarskóla en þar starfaði hún sem kennari. Hún sagði mér síðar að henni hefði nú ekkert litist á mig fyrst um sinn en sem betur fer breyttist það fljótt. Hún var einstakur kennari og ég leitaði mikið til hennar fyrsta árið. Hún varð svo deildarstjóri ári á eftir mér og eftir það var ekki aftur snúið og við bundumst sterkum vináttuböndum.

Við störfuðum saman sem deildarstjórar í Heiðarskóla í sjö ár og vorum eins og einn maður. Aldrei varð okkur sundurorða þó við hefðum stundum ólíka sýn. Við ræddum málin, hlustuðum hvor á aðra og komumst að sameiginlegri lausn.

Eftir þessi ár var ég ráðin skólastjóri Akurskóla og mín allra mesta gæfa var þegar Bryndís sótti um aðstoðarskólastjórastöðuna. Það var gaman að taka saman til hendinni í Akurskóla og á tveimur árum breyttum við miklu. Það var ekki amalegt að hafa hana sér við hlið, bæði til að gera skólann fallegri og góðan skóla enn betri.

Hún var mikill fagurkeri og hafði næmt auga fyrir því sem mætti laga eða snyrta. Hún skoraðist heldur ekki undan verkunum sjálf, fór í gegnum geymslur og tók til. Þannig var Bryndís – ósérhlífin og dugleg. Hún kom einnig á mörgum góðum venjum í skólastarfinu og eru sumar þeirra enn við lýði.

Haustið 2014 fékk hún skólastjórastöðu í Myllubakkaskóla og ég er sannfærð um að þar hafi rétt kona verið ráðin. Hún var Myllubakkaskóli. Hún var „komin heim“ eins og hún sagði sjálf í viðtali í Víkurfréttum. Nú urðum við samstarfsfélagar í skólastjórahópnum í Reykjanesbæ og heyrðumst áfram í síma oft á dag og hittumst reglulega. Það má því segja að við höfum verið samstarfsfélagar í 20 ár.

Þrátt fyrir að við værum ólíkar og kölluðum okkur oft yin og yang þá var samband okkar einstakt. Persónulega hefur Bryndís verið mín stoð og stytta allt frá því við kynntumst. Hún vissi allt um mig og var minn trúnaðarvinur. Hún gaf mér góð ráð, hlustaði án þess að dæma og var ætíð til staðar. Hún bakaði fyrir fermingar barna minna, bauð mér í mat og var svo yndisleg vinkona. Besta kaffið var hjá Bryndísi – með góðu súkkulaði eða konfekti.

Við ferðuðumst líka saman. Fórum meðal annars til Flórída þar sem hún dvaldi í góðu yfirlæti með mér hjá foreldrum mínum og sagðist aldrei hafa verið jafn dekruð. Ferðin okkar til Kýpur á skólastjóraráðstefnu var einnig eftirminnileg. Þar nutum við okkar og áttum dýrmætan tíma saman.

Þegar Bryndís hóf skólastjóraferil sinn við Myllubakkaskóla samdi hún lítinn óð sem hún söng á skólasetningu og gerði á hverri skólasetningu. Ljóðið lýsir henni svo vel og hvernig hún sá nemendur sína. Hún taldi það vera forréttindi að vinna með börnum og leiða starfsmannahóp sem hefur það hlutverk að leyfa börnum að finna að þau eru einhvers virði og geti náð árangri. Ljóðið var svona:

Þegar haustið færist yfir

kviknar ljós í hverri sál

og í skólanum má finna

tilhlökkun og gleðitár

þegar börnin koma í skólann

til að læra og leika sér

og við gerum allt til að þeim

líði einstaklega vel

Já, í Myllubakkaskóla ljósið er.

Elsku Bryndís. Nú er komið að leiðarlokum. Þú snertir svo marga með þínum einstaka persónuleika, samkennd, hlýju og einlægni. Þín verður sárt saknað.

Til allra sem eiga um sárt að binda vegna fráfalls Bryndísar sendi ég innilegar samúðarkveðjur og segi við ykkur eins og Vigdís Finnbogadóttir fyrrverandi forseti sagði við Bryndísi í heimsókn í Myllubakkaskóla og varð svo titill meistararitgerðar hennar „Gangi ykkur allt að sólu“.

Þín vinkona
Sigurbjörg Róbertsdóttir