„Amma allra í Smáratúninu“ heiðruð með Immuróló

Það ríkti hátíðarstemning í Smáratúninu á dögunum þegar rólóvöllurinn í götunni fékk nýtt og afar viðeigandi nafn. Völlurinn heitir nú Immuróló, nefndur eftir Ingibjörgu Sesselju Björnsdóttur, sem hefur verið eins konar verndarengill og „götuamma“ í hverfinu í 45 ár. Við settumst niður með nöfnunum tveimur, ömmu Ingibjörgu (94 ára) og barnabarninu Ingibjörgu Sesselju, yfir rjúkandi kaffibolla og pönnukökum.

Maður þarf að hafa ofan af fyrir þeim!

Þegar amma Ingibjörg er spurð út í nafngiftina og tengsl sín við rólóvöllinn, svarar hún af hógværðinni einni saman. „Ég er bara komin hingað eins og aðrir, ég hef ekkert gert,“ segir hún og hlær. En barnabarnið er á öðru máli.

„Amma er ótrúleg. Hún hefur svo góða sýn á lífið og þykir svo virkilega vænt um fólk. Í þessu hraða samfélagi sem við búum í dag, þá er hún týpan sem staldrar við, hugar að umhverfinu, tínir kannski rusl eða spjallar við nágrannana. Hún er fyrirmynd fyrir okkur öll.“

Amma Imma viðurkennir þó að hún hafi eytt ófáum stundunum á leikvellinum í gegnum áratugina. „Mér hefur alltaf fundist gott að koma með krakkana hingað. Maður þurfti jú að hafa ofan af fyrir þeim!“ segir hún og rifjar upp að hún hafi fylgst með mörgum kynslóðum vaxa úr grasi í götunni.

Pönnukökurnar sem enginn fær nóg af

Ein lífseigasta hefðin í Smáratúninu er pönnukökubaksturinn hjá Immu. Svo virðist sem enginn flytji í raun „alveg“ úr götunni, því fólk mætir aftur og aftur í kaffi.

„Það hættir enginn að koma í pönnukökur til ömmu,“ segir barnabarnið og hlær. „Ég man sjálf eftir því að börnin í hverfinu gengu bara beint inn í eldhús til ömmu og heimtuðu pönnukökur. Og það hefur ekkert breyst!“

Sjálf segist Imma vera heppin með alla athyglina. „Ég þarf aldrei að kvarta yfir einmanaleika, það er alltaf fullt af fólki í kringum mig.“ Þegar blaðamaður spyr hvort hún baki á hverjum degi, svarar hún: „Nei, en dálítið oft. Ég er alltaf að reyna að hætta þessu, en það tekst einhvern veginn aldrei!“

Ennþá snurfusað í kringum sig

Þrátt fyrir háan aldur lætur Imma sig ekki vanta út á rólóvöllinn til að „snurfusa“ aðeins, þó hún viðurkenni að líkaminn setji ákveðin takmörk.

„Ég get ekkert orðið beygt mig, blessaður góði. Jú, jú, ég get reyndar beygt mig, en ég get kannski bara ekki risið upp aftur!“ segir hún brosandi.

Hvernig Immuróló varð til

Það var ekki aðeins að frumkvæði bæjarins að nafnið var valið, heldur stóðu nágrannar Immu í Smáratúni þétt saman að baki hugmyndinni. Það var Sigurrós Antonsdóttir sem sendi inn formlegt erindi fyrir hönd íbúanna til menningar- og þjónusturáðs Reykjanesbæjar fyrr í vetur.

Rök nágrannanna voru skýr:

Vakað yfir vellinum: Imma hefur tekið leikvöllinn í „fóstur“ í áratugi, haldið honum snyrtilegum og fylgst með öllu sem þar fer fram.

Örugg höfn: Fyrir börnin í hverfinu hefur hún verið griðastaður. Í erindinu var henni lýst sem konu sem tæki á móti öllum með pönnukökum eða ristuðu brauði.

Sjálfboðaliðinn: Auk þess að sinna Smáratúninu hefur hún verið öflug í starfi Sjálfsbjargar og Keflavíkurkirkju til margra ára.

„Nafngiftin er verðskulduð viðurkenning á jákvæðum áhrifum hennar á samfélagið og hvatning fyrir aðra íbúa til að láta gott af sér leiða í sínu nánasta umhverfi,“ sagði í bréfi nágrannanna.

Ráðið tók einróma vel í erindið og var nafngiftin formgerð í tengslum við barna- og fjölskylduhátíðina Baun. Nú stendur skiltið þar sem vottur um það að ein manneskja getur sannarlega breytt heilu hverfi til hins betra.