Ástríður dúxaði í FS án þess að missa af félagslífinu
Ástríður Auðbjörg Halldórsdóttir, nýútskrifaður dúx Fjölbrautaskóla Suðurnesja á vorönn 2026, útskrifaðist af raunvísindabraut með glæsilega meðaleinkunnina 9,64 og hlaut verðlaun fyrir frammistöðu sína í efnafræði, stærðfræði, spænsku og íslensku.
FS er þekktur fyrir öflugt og líflegt félagslíf og Ástríður lét sitt ekki eftir liggja þar; hún mætti á öll skólaböll, stýrði ritnefnd skólablaðsins sem ritstýra og ræktaði vinskapinn í matsalnum af lífi og sál. En hvernig fer maður að því að brúa bilið á milli þess að halda einbeitingu í kröfuhörðu námi, vinna með skóla og taka fullan þátt í skólalífinu og tómstundum án þess að brenna út?
Við fengum Ástríði, sem einnig prýddi hlutverk Fjallkonunnar í Reykjanesbæ á ágætum þjóðhátíðardegi á dögunum, til að svara nokkrum spurningum um skólaárin, skipulagið, framtíðina í hjúkrunarfræðinni og mikilvægi þess að halda í vonina.
FS er þekktur fyrir öflugt félagslíf. Hvernig fórst þú að því að brúa bilið á milli þess að halda einbeitingu í náminu og taka þátt í skólalífinu eða hitta vini?
Með frábæru skipulagi er allt hægt. Ég setti námið alltaf í fyrsta sæti en ég passaði að njóta samt inn á milli því að sjálfsögðu fær maður þennan dýrmæta tíma aldrei aftur. Ég vann öll verkefni strax ef ég gat og reyndi að skipuleggja mig vel. Öll árin mín í FS vann ég aðra hvora helgi auk þess að vera í bjöllukór Tónlistarskóla Reykjanesbæjar, stunda líkamsrækt af fullum krafti, vera partur af NFS, þá í ritnefnd skólablaðsins á öðru ári og síðan sem ritstýra á því þriðja.
En það sem mér fannst hjálpa var allur vinahópurinn minn. Við vorum flestallar á raunvísindabraut og þær voru allar mjög duglegar að sinna náminu og fannst mér það mikil hvatning að sinna þessu vel. Að vera umkringd fólki sem er jafn duglegt og þú hefur mikið að segja.
Hvað er það minnisstæðasta sem þú gerðir utan skólastofunnar á þessum árum í FS?
Það sem mun alltaf standa upp úr hjá mér alla skólagönguna er ritnefndin. Að fá að taka þátt í henni og seinna meir sem ritstýra var ómetanlegt. Ég eignaðist góða vini og kynntist mörgum sem ég hefði líklegast aldrei kynnst ef ég hefði ekki farið í nefndina. Allur lærdómurinn sem ég mun búa að hvað varðar skipulag, útdeilingu verkefna og að setja saman texta mun fylgja mér til lengri tíma.
En það sem ég mun sakna mest eru þessar dýrmætu stundir sem ég átti með vinkonunum í matsalnum. Oft vanmeta allir það að sitja með vinum í matsalnum á milli tíma eða í mat og spjalla um hitt og þetta eða jafnvel ekki neitt. Ég saknaði þess alveg seinasta árið mitt að fara í matsalinn (var í svo fáum áföngum þannig ég fór alltaf heim). Svo verða böllin alltaf seint toppuð. Það eru aðeins letingjar sem sitja heima og læra eða gera ekki neitt sem mæta ekki á böllin en ég tilheyri svo sannarlega ekki þeim hópi. Ég mætti auðvitað á öll böllin alla skólagönguna, þó voru þau misgóð en alltaf stemming að mæta samt.
Hvernig slakarðu best á þegar þú þarft að taka þér pásu frá formúlum og glósum?
Gamli góði síminn. Maður datt alveg í hann stundum þegar maður var að læra fyrir próf eða gera einhver verkefni. Annars nýtti maður pásurnar í að fara á æfingar eða hitta vini. Ef maður datt í eina góða bók verðlaunaði ég mig í að lesa einn kafla í pásu. Stundum var ég þó að vinna með það að læra á kvöldin sem þýddi að ég gat ekki verið að taka margar pásur ef ég ætlaði að ná góðum svefni.
Hver eru helstu áhugamálin þín fyrir utan skólann?
Helstu áhugamálin mín eru að rækta líkama og sál, vera með vinum og fjölskyldu, hlusta á tónlist og lesa góðar bækur. Mér finnst fátt betra en að setja tónlistina í botn, fara í bílinn og finna einhvern nýjan stað á Íslandi til að skoða og njóta náttúrunnar. En til að gera mér glaðan dag hef ég gaman af því að kíkja í gamlar búðir og finna einhverja góða gersemi og gramsa tímunum saman. Svo klikka sjaldan góð spilakvöld með mínum nánustu.
Mér finnst allavega ekki gaman að láta mér leiðast, ég vil alltaf hafa eitthvað að gera svo að ég viti að ég sé alltaf að nýta hvern dag vel. Þannig næ ég að heyra í flestum vinum mínum og skyldfólki og þannig passa ég að halda góðum tengslum við fólkið mitt. Því að skapa minningar er það besta sem ég geri.
9,64 í meðaleinkunn á raunvísindabraut er rosalegur árangur. Hvert er leyndarmálið á bak við svona góðan námsárangur? Ertu með einhverja sérstaka tækni eða rútínu?
Nei, það er engin sérstök tækni, maður þarf bara að vera skipulagður. Leyndarmálið á bak við þetta allt saman fyrir mér er að halda í vonina. Ef þú vonast til að standa þig vel og þú leggur þig eins vel fram og þú getur þá stoppar þig ekkert. Fyrir mér hefur þetta alltaf snúist um það að ná sem bestum einkunnum. Ég verð oftast voða vonsvikin ef ég fæ ekki 10, þó að það sé mjög óraunhæft markmið. En það má alltaf reyna að hafa einhver markmið sem maður vill stefna á.
Fyrir próf finnst mér oft best að glósa allt niður og fara svo vel yfir það. Það hjálpar líka mjög mikið ef ég næ að hitta á vinkonu sem fer með mér yfir glósurnar, þá sérstaklega í líffræði og að spyrja hver aðra út í efnið. Eða renna yfir tímaverkefni úr áföngum og finna hvað ég kann best og hvað vinkona mín kann og við útskýrum hvor fyrir annarri til að fá betri skilning. Að byrja að læra nokkrum dögum fyrir próf er líka eitt lykilatriði en það er mjög misjafnt hvernig ég læri. Þetta fer allt eftir því hvort ég hafi mikinn metnað eða hvernig stuði ég er í. En að glósa er það besta sem fólk gerir þegar það er að læra eða að kenna sér efnið sjálft. Stundum sat ég ein inni í herbergi að tala við sjálfan mig um t.d. eldgos eða eitthvað slíkt til að reyna að muna betur efnið.
Ég þarf alltaf að hreyfa mig, þannig að ná góðri hreyfingu á hverjum degi er gott fyrir heilann til að hann fái smá hvíld frá lærdómnum.
En eitt sem ég hef tekið eftir er að flestallir sem ég þekki sem standa sig gríðarlega vel eru oftast mjög uppteknir. Það er mjög skrítið en ég held líka að það sé einn lykillinn í þessu. Því um leið og þú ert með planaðan dag, að fara á æfingu eða hitta vini þá þarftu alltaf að koma lærdómnum inn í sem lætur þig alltaf læra. Þannig ertu að tryggja að þú gefir þér ákveðinn tíma í að læra og þá þarftu líka að standa við þann tíma. Drifkrafturinn er oftast að vera nógu upptekin og þá geturðu allt með smá skipulagi inn í!
Þú fékkst verðlaun fyrir efnafræði, stærðfræði, spænsku og íslensku. Þetta er mjög fjölbreytt flóra af fögum. Áttirðu þér eitthvað uppáhaldsfag eða finnst þér bara jafn gaman að dýpka þig í öllu?
Stærðfræði mun alltaf vera mitt uppáhaldsfag. Þó að ég sé á raunvísindabraut valdi ég samt alltaf stærðfræði í staðinn fyrir að taka fleiri líffræði eða svipaða áfanga. Ég hef samt alltaf verið þannig í öllu sem ég geri að ef ég set metnað í það og sýni einhvern áhuga þá gengur mér yfirleitt alltaf vel. Maður þarf að vera opinn fyrir öllu því allt getur verið spennandi ef þú leyfir því að vera spennandi. Það er alltaf eitthvað sem leynist í þessum óspennandi fögum sem þú lærir eitthvað af.
Kom það þér á óvart að vera dúx skólans, eða var þetta meðvitað markmið sem þú stefndir að í vetur?
Það kom mér verulega á óvart þegar það var tilkynnt að ég væri dúx skólans, af því að ég vissi að það voru margir duglegir nemendur að útskrifast. Þetta var mjög sterkur hópur. Innst inni langaði mig samt að verða það því það er alltaf gaman að fá viðurkenningu fyrir að standa sig vel. Ég get svo sem ekki sagt að þetta hafi verið markmið sem ég endilega stefndi að því mér fannst ég ekki leggja nógu mikið á mig enda naut ég lífsins á meðan ég lærði þessi ár. Mér finnst einhvern veginn vera smá staðalímynd fyrir þann sem dúxar og fannst mér ég ekki passa þar inn.
Hvað fannst þér erfiðasta eða mest krefjandi verkefnið á þessari vegferð í FS?
Mest krefjandi var líklegast að vera ritstýra, að bera alla ábyrgðina og passa að skila af mér tveim blöðum á réttum tíma en á sama tíma að dreifa verkefnum á milli allra. Mér fannst aðalatriðið að allir myndu leggja sig fram um að gera blaðið saman og að skapa eitthvað nýtt en á sama tíma læra á það hvernig við ættum að hanna það. Ég lagði mikla áherslu á að reyna að fá sem flesta í blaðið því mér finnst blaðið kjarna þær minningar sem við sköpum í FS. Þannig að vera ritstýra var krefjandi en samt svo gefandi á sama tíma. Það tók stundum á að hugsa um námið í leiðinni þegar hugur minn var annars staðar. Ég var alltaf að hugsa um blaðið þetta seinasta ár og kom það stundum fyrir að ég valdi það yfir í að læra en á endanum náði ég samt alltaf að halda markmiðum mínum hvað varðar námið. Það getur nefnilega verið fólkið að reyna að standa sig í NFS, halda góðum einkunnum og njóta einkalífsins (ræktin og aðrar tómstundir og áhugamál) allt á sama tíma.
Annars var ekki mikið sem mér fannst krefjandi eða neitt sem mér dettur í hug, því maður skilaði öllu vel af sér og allt það sem kom í hendurnar til mín leysti ég prýðilega.
Hvaða máli hefur stuðningurinn að heiman skipt fyrir þig í gegnum námið?
Allur stuðningur skiptir gríðarlega miklu máli, sama hvort hann sé stór eða smár. Ég fékk oft hjálp við ýmislegt, hvort sem það voru ráð, verkefni eða yfirlestur og var alltaf hjálp að finna heima. Yfirleitt var það mamma sem sat með mér að lesa yfir fyrir mig verkefni eða ritanir en það er aðeins heppni að hafa einhvern að til að hjálpa sér því ekki eru allir eins heppnir. Svo þegar ég skrifaði lokaritgerðina mína var ég heppin að geta stuðst við frænku mína líka og fengið álit hennar og mömmu til að hjálpa mér.
Foreldrar mínir eru þannig að þau vilja að manni gangi vel í skóla. Það voru engar fjarvistir eða neitt skróp enda fannst mér fátt leiðinlegra að sjá þegar prósentan á mætingu lækkaði. Ég hef aldrei skilið það þegar fólk beilar á tíma, af hverju ekki að mæta og hitta þá vinina í leiðinni? En ég kem úr fjölskyldu þar sem hugsun þeirra er að menntun sé máttur og að maður eigi að mennta sig vel til að vera undirbúinn lífinu.
Mamma og pabbi höfðu yfirleitt engar áhyggjur af mér tengt náminu því þau vissu að ég myndi alltaf sinna því vel.
Ef þú myndir lýsa sjálfri þér með þremur orðum, hvaða orð yrðu fyrir valinu?
Réttlát, hjálpsöm og lífsglöð.
Er einhver einn kennari eða starfsmaður í FS sem á sérstakan þátt í því hve vel þér gekk eða sem hafði mikil áhrif á þig?
Enginn sérstakur kennari eða starfsmaður, allir voða yndislegir og hvetjandi. Maður lærði margt af mörgum sem mun fylgja mér alla tíð. Ég var mjög heppin með alla þá kennara sem kenndu mér alla skólagönguna í FS og sömuleiðis allt starfsfólkið við skólann sem maður kynntist. Öll góðu spjöllin verða geymd í minningarbankanum.
Þú labbar út úr skólanum með flotta námsstyrki. Ertu búin að ákveða hvað á að gera við peningana, eða fara þeir beint í „framtíðarsjóðinn“?
Ég borgaði fyrsta árið í HÍ með styrkjunum (þó að mamma og pabbi hafi ákveðið að leggja svo inn á mig því þau vildu styrkja mig í náminu – mamma var ekki alveg ánægð með að ég vildi borga sjálf) og svo fór restin beint í framtíðarsjóðinn. Maður er alltaf að huga að framtíðinni og get ég þá nýtt styrkina í frekara nám eða einhverja fjárfestingu í framtíðinni.
Hvað tekur við núna eftir útskrift? Er stefnan sett á háskólanám í haust?
Stefnan er sett beint á hjúkrunarfræði við HÍ í haust! Ég komst inn þannig að nú er bara að hlakka til í sumar fyrir næsta kafla og nýjum ævintýrum sem þeim fylgja. Svo í vetur mun ég þá taka klásus og vonast ég til að ég nái honum svo ég geti þá haldið náminu áfram.
Ég valdi hjúkrun af því að í tvö ár hef ég starfað á hjúkrunarheimili og langaði mig að prófa þetta nám af því það hefur upp á mörg tækifæri að bjóða í framtíðinni. Hjúkrun er gefandi og veitir ánægju þegar maður getur glatt aðra og hjálpað öðrum og fyrir mér skipta þessir hlutir mig gríðarlega miklu máli. Auk þess hef ég mikinn áhuga á að læra um allt sem tengist þessu starfi því það er magnað hvað líkaminn og sálin eru samtvinnuð og hvað allt getur gerst í lífinu.
Hvar sérðu sjálfa þig fyrir þér eftir fimm eða tíu ár?
Eftir fimm ár verð ég vonandi orðin hjúkrunarfræðingur og farin að vinna við það starf eða mögulega að mennta mig meira. Og eftir tíu ár verð ég vonandi að njóta lífsins með mínum nánustu vinum og fjölskyldu og kannski búin að stofna mína eigin ef maður er það heppinn.
Annars er mottóið bara að lifa í núinu, njóta og sjá hvert lífið leiðir mann áfram. Sama hvað þá verð ég þakklát fyrir allt, því að fá að lifa eru forréttindi og hver dagur á að færa manni hamingju og gleði.
Þú stóðst þig vel í hlutverki fjallkonunnar á þjóðhátíðardaginn í Reykjanesbæ. Ljóðið sem þú fluttir, hvers vegna varð það fyrir valinu?
Ég hef oftast nær viljað fara öðruvísi veg en aðrir og velja það sem ekki allir myndu líklegast velja (oftast tek ég lengri leiðina, kann ekki að fara þá styttri). Í ljóðabókinni sem ég fékk að glugga í voru frekar þung gömul ljóð sem mér fannst ég ekki ná að tengja mig við. Ég vildi velja ljóð sem myndi vekja athygli og ná til allra, ekki bara eldri kynslóðarinnar. Í mínum huga vildi ég reyna að vekja yngri kynslóðina og vona að þau myndu fatta að ljóðin hafa svo margt upp á að bjóða.
Ljóðið fangaði mig af því mér finnst það fanga margt. Það er með tengingu við landið sjálft og náttúruna, mömmur, samfélagið og vonina.
Mín setning undanfarið er „að halda í vonina”
Ef þú heldur í vonina og segir það upphátt er líklegt að það rætist. Eða það hefur allavega virkað nokkrum sinnum fyrir mig. En að halda í vonina er mikilvægt því þá gerirðu eitthvað sem þú vonast til að muni leiða gott af sér.
Uppáhalds setningin mín úr ljóðinu er einmitt
„Vonin er viðleitni
Von er vinna”.
