„Takk, meistari, þú bjóst svo sannarlega til minningar“

Það eru söguleg tímamót í Keflavík nú þegar Vilberg Skúlason, okkar eini sanni Villi í Pulsuvagninum, hefur skilað svuntunni eftir ríflega 46 ára starf. Fréttirnar af starfslokum hans komu flatt á marga en í kjölfarið fylgdi bylgja af hlýju, gleði og nostalgíu sem sýnir hversu stóran sess hann skipar í hjörtum Suðurnesjamanna. Frá 1. apríl 1980 til 1. maí 2026 hefur Villi verið fastur punktur í tilverunni, maðurinn sem seðjaði ekki bara hungrið heldur mætti öllum með einlægu brosi og spjalli í gegnum lúguna á Pulsuvagninum við skrúðgarðinn í Keflavík.

Villaborgarinn: Bragð æskunnar og keflvísk klassík

Fyrir okkur sem höfum alist upp á Suðurnesjum er bragðið af matnum hans Villa órjúfanlegur hluti af lífinu eins og svo berlega kemur í ljós þegar athugasemdir við mynd sem Víkurfréttir birtu af starfslokunum eru lesnar. Nanna Gísladóttir Wium orðar það vel þegar hún segir að Villaborgarar hafi hreinlega „gert æskuna svo miklu betri“. Það er nefnilega eitthvað við það hvernig Villi græjaði matinn sem enginn leikur eftir.

Brynja Eiríksdóttir kallar Villaborgarann einfaldlega „keflvíska klassík“ og Bára Skúladóttir rifjar upp hvernig Villi mundi nákvæmlega hvernig fólk vildi fá sinn mat: „Hafa bara með tómat og steiktum? Já, og enn í dag mikil tómatsósa yfir og undir.“ Jafnvel þeir sem flutt hafa til útlanda, eins og Nína Guðmarsdóttir Hansell og Óskar M Jónsson, segja að Pulsuvagninn sé alltaf fyrsta stoppið þegar komið er „heim“ í Keflavík. Einu sinni notaði keflvískur flugstjóri á Boeing „júmbó-þotu“ stutt stopp á Keflavíkurflugvelli til að skjótast niður í Keflavík til að ná sér í Villa borgara.

Sálfræðingurinn og öðlingurinn við grillið

Það sem fólk minnist þó hvað mest er fas Villa og hans einstaka jafnaðargeð í gegnum áratugina. Hjörleifur Guðmundsson hittir naglann á höfuðið þegar hann lýsir Villa og Arnóri syni hans sem nokkurs konar „sálfræðingum“ bæjarins. Villi var aldrei of upptekinn fyrir gott spjall eða smá grín.

Jón Pétursson rifjar upp dýrmæta minningu sem margir strákar úr „gamla daga“ tengja við:

„Þvílíkt jafnaðargeð sem hann sýndi okkur strákunum þegar við vorum að koma um miðjar nætur um helgar í alls konar ástandi að fá okkur einn geggjaðan Villaborgara fyrir svefn.“

Ása Pétursdottir tekur í sama streng og lýsir honum sem „algjörum demanti“ sem spyrði mann alltaf innilega hvernig maður hefði það, og annar lesandi dásamar þessa einstöku þjónustulund sem einkenndi hvern einasta vinnudag í tæpa hálfa öld.

Samheldni, vinnusemi og sögulegar rætur

Vinnusemi Villa var til eftirbreytni en hann var aldrei einn í eldlínunni. Karl Hermannsson dregur fram hve samhent hjón Villi og Gulla voru en hún vann þétt við hlið hans af miklum dugnaði í gegnum árin. Fyrir marga var Pulsuvagninn líka fyrsti skólinn á vinnumarkaðnum og segir Sigrún Guðný Halldórsdóttir að það hafi verið dásamlegt að hefja starfsferilinn hjá Villa.

Þótt Hildur Guðmundsdóttir rifji upp upphafssögu vagnsins og nefni brautryðjendur eins og Danna Þórðar (sem flutti inn upprunalega vagninn frá Danmörku) og Sigga Lú, þá eru allir á einu máli um að það var Villi sem gæddi vagninn þeirri sálu sem flestir þekkja og elska í dag.

Vagninn stendur áfram – Takk fyrir allt, Villi!

Kveðjurnar streyma inn frá öllum hornum samfélagsins. Logi Geirsson, Steinþór Jónsson, Gunnar Oddsson, Róbert Ragnarsson og fjöldamargir aðrir senda honum sínar bestu kveðjur og kalla hann „King“, „Meistara“ og „Öðling“. Kristmundur Carter orðar það einfaldast: „Takk, meistari. Þú bjóst svo sannarlega til minningar.“

Við Suðurnesjamenn þökkum Villa fyrir ógleymanlega þjónustu, óteljandi spjallstundir og mat sem bragðast eins og heima. „Nú er kominn tími til að hvíla svuntuna og njóta lífsins með fjölskyldunni. Gangi þér allt í haginn, kæri Villi!“ eru fín lokaorð.

Þótt okkar maður sé hættur að standa við pulsupottinn og borgarapönnuna er huggun harmi gegn að Pulsuvagninn heldur áfram starfsemi sinni. Inga Gústafsdóttir sem gerðist meðeigandi fyrir um tuttugu árum keypti hlut stofnandans og ætlar að reka vagninn áfram í sömu mynd og verið hefur.