Í takt við tímann?

„Hva, er ekkert verið að nota skannað og skundað?” sagði gömul vinkona við mig um daginn þar sem ég stóð við kassann og var að raða vörunum á færibandið í ónefndri matvöruverslun í bænum. Nei, ég er svo gamaldags, sjáiði til. Ef ég mætti ráða færum við aftur í tímann um að minnsta kosti 30 ár, ef ekki lengra.

Á öllum heimilum væri aðeins eitt sjónvarpstæki sem heimilisfólk yrði að skiptast á að nota, sem og einn heimasími með snúru. Farsímar yrðu aðeins notaðir til að hringja og senda SMS en smáskilaboðin væru aftur á móti svo kostnaðarsöm að ekki væri ráðlagt að senda fleiri en fimm á dag. Boðskort í afmæli væru ekki rafræn og jólakort færu aftur að skipta tugum, með fallegum skilaboðum og myndum af uppstilltum börnum í sparifötum. Fjölskyldan kæmi svo saman að pakkaflóði loknu og skoðaði kortin yfir kaffi og konfekti.

Í öllum sumarbústöðum væri einungis hægt að horfa á Ríkissjónvarpið, aðeins línuleg dagskrá og alls ekki hægt að skipta yfir á Netflix um leið og efnið þóknaðist manni ekki. Helst þyrftu svo allir að ná í drykkjarvatn úti í læk og baða sig í nálægum sundlaugum.

Upplýsingaflæðið myndi heldur ekki rugla mann í ríminu þar sem aðeins væri hægt að lesa ritskoðuð dagblöð og vel skrifaðar fréttir. Ekki væri endalaust verið að ota að manni misvísandi skilaboðum um að hitt og þetta væri ýmist heilsubætandi eða heilsuspillandi, jafnvel hvort tveggja. Lýsi væri enn allra meina bót. Krankleiki? Lýsi. Þurr húð? Lýsi. Skammdegisþunglyndi? Lýsi!

Vítamín og steinefni kæmu úr matnum, sem að sjálfsögðu væri ekki gjörunninn og sykurhúðaður. Og þegar kæmi að því að börnin þyrftu að fara heim eftir heils dags útiveru, þar sem enginn vissi hvar þau væru niðurkomin heilu og hálfu klukkustundirnar, yrði kallað út um dyrnar: Matur!