Sjást aukin framlög bara í bókhaldinu?

Forseti bæjarstjórnar birti á dögunum grein þar sem hún hreykti núverandi meirihluta af stórauknum fjárframlögum til íþróttahreyfingarinnar í Reykjanesbæ. Það eru jákvæð skilaboð og viljinn skiptir máli. En greinin vakti upp einfalda og eðlilega spurningu.

Hvar skila þessi auknu framlög sér?

Íþróttir og tómstundir barna eru ekki bara afþreying. Þær eru ein öflugasta forvörn sem samfélagið hefur yfir að ráða. Rannsóknir sýna skýra fylgni á milli þátttöku barna í íþróttum og árangurs annars staðar í lífinu. Hvort sem er í námi, félagsfærni og andlegri og líkamlegri heilsu. Börn sem taka þátt í skipulögðu starfi byggja upp sjálfstraust, aga og seiglu sem nýtist þeim til framtíðar.

Þetta vitum við og þess vegna skiptir máli að spyrja ekki bara hversu mikið er fjárfest, heldur í hverju og hvernig skilar fjárfestingin sér til bæjarbúa. 

Íþróttafélögin í bænum standa í dag undir gríðarlega mikilvægu starfi. Þar eru börn á hverjum einasta degi að æfa, læra, tengjast og vaxa. Það er þar sem raunveruleg áhrif verða til.

En upplifun okkar sem störfum í íþróttahreyfingunni er skýr. Við finnum ekki fyrir þeirri aukningu í fjárframlögum sem talað er um. Við höfum ekki oltið um neinar peningahrúgur frá bænum, þvert á móti finnum við fyrir því að aðstaða og búnaður er úr sér genginn, stenst engan samanburð við þau félög sem við viljum bera okkur saman við og illa gengur að fjármagna þann búnað sem jafnvel er nauðsynlegur til að tryggja öryggi iðkenda. Stöðugildi eru færri en víða annarsstaðar, þjálfarastyrkir hafa ekki fylgt verðlagsþróun og útgjöld sveitarfélagsins til íþróttamála í Reykjanesbæ eru mun lægri sem hlutfall af heildarútgjöldum heldur en í sambærilegum sveitarfélögum. Á sama tíma eykst þátttaka barna, kröfur til starfsins verða meiri, gæði þjálfunar hefur aukist og fjöldi barna sem þyrftu stuðning hefur einnig aukist gríðarlega.

Eitt af því sem útskýrir þessa aukningu fjárframlaga er bygging íþróttamannvirkja á kjörtímabilinu. Auðvitað er það jákvætt að verið sé að byggja upp íþróttamannvirki. Slík uppbygging er bæði nauðsynleg og mikilvæg og ekki hægt að segja annað en að íþróttahúsið og sundlaugin í Stapaskóla sé frábær viðbót við íþróttamannvirki bæjarins. En það að telja slíka fjárfestingu með í fjárframlögum til íþróttahreyfingarinnar heldur engu vatni. Fjármunirnir verða að skila sér inn í kjarnastarf íþróttafélaganna, inn í daglegt starf sem þarf stöðugleika, fjármagn og fagmennsku svo hægt sé að tryggja öllum börnum í sveitarfélaginu jöfn tækifæri.

Því við hljótum að vera sammála um að þróttastarf á að vera fyrir alla, hvort sem börnin stefna á stór afrek eða vilja efla hreyfigetu og félagsfærni, hvort sem þau koma frá fjársterkum heimilum eða ekki og hvort sem þau hafi stuðningsþarfir eða ekki. Íþróttafélögin eiga að hafa úrræði sem hentar öllum þessum hópum og til þess þarf samkeppnishæfa aðstöðu, þjálfun og raunverulegan stuðning frá sveitarfélaginu.

Ef við getum ekki tryggt öllum börnum aðgengi að íþróttaiðkun hvort sem er vegna kostnaðar, aðstöðuleysis eða skorts á stuðningi erum við farin að mismuna börnum og gera það að verkum að þau hafi ekki jöfn tækifæri út í lífið.

Við berum ábyrgð á því sem samfélag að skapa aðstæður þar sem öll börn geta blómstrað á sínum forsendum. Það gerist ekki af sjálfu sér. Það krefst meðvitaðra ákvarðana og þess að fjármunir skili sér þangað sem þeir hafa mest áhrif, inn í starfið sjálft því íþróttir eru ekki kostnaðarliður í bókhaldi þær eru fjárfesting í framtíðinni og við verðum að fjárfesta þar sem það skiptir máli ekki þar sem það er sýnilegast.

Það er neflilega ekki nóg að sjá aukin framlög í bókahaldinu. Við verðum líka að geta séð þau, fundið fyrir þeim og mælt áhrifin á daglegu starfi íþróttafélaganna.

Berglind Ragnars

Höfundur er varaformaður fimleikadeildar Keflavíkur og skipar sæti á lista Sjálfstæðisflokksins í Reykjanesbæ.