Horfum fram á veginn — ekki aftur á bak

Nú, eins og svo oft áður þegar kosningar nálgast, hlaðast inn myndbönd, loforð og stór orð um betri tíma fram undan í Suðurnesjabæ. Sum framboð tala um kyrrstöðu, að mál komist ekki í gegnum kerfið og jafnvel hefur verið rætt um að halda eigi kosningu um hvort Suðurnesjabær eigi yfirhöfuð áfram að vera sameinað sveitarfélag.

Ég verð að viðurkenna að ég skil ekki alveg hvert menn vilja fara með þá umræðu.

Í sveitarstjórnarlögum er skýrt fjallað um hvernig sveitarfélög geta sameinast, en mun minna um hvernig eigi að slíta slíkri sameiningu aftur. Sameiningin árið 2018 var stór ákvörðun sem tók tíma, vinnu og mikla fjármuni að framkvæma.

Þess vegna spyr maður sig eðlilega.
Hvernig ætti slíkur „skilnaður“ yfirhöfuð að fara fram?

Ætti að skipta upp eignum sveitarfélagsins? Hvernig væri farið með skuldirnar sem hafa verið teknar vegna uppbyggingar síðustu ára? Hvað með allar framkvæmdirnar sem hafa átt sér stað frá sameiningu? Ekki var allt greitt með peningum sem voru til í sjóðum sveitarfélagsins, það voru tekin lán sem bæjarfélagið þarf að standa skil á til framtíðar.

Og hvað með það fjármagn sem íslenska ríkið lagði inn í sameininguna árið 2018? Myndi þurfa að endurgreiða hluta þess eða jafnvel allt? Hvernig ætti að skipta þeirri ábyrgð niður?

Þetta eru ekki einfaldar spurningar og því finnst mér óábyrgt að tala um slíka hluti eins og þetta sé einfalt pólitískt loforð sem hægt sé að framkvæma með íbúakosningu.

Þegar maður skoðar aðrar sameiningar á Íslandi sér maður að víða voru íbúar ósáttir þegar sameiningar áttu sér stað. Það er ekkert nýtt. Breytingar taka tíma og fólk þarf oft að aðlagast nýjum veruleika. En það hefur líka sýnt sig aftur og aftur að tíminn vinnur með samfélögum. Samvinna verður sterkari, þjónusta þróast og ný kynslóð lítur á sameinað sveitarfélag sem sjálfsagðan hlut.

Ég hef trú á að það sama gerist hér í Suðurnesjabæ.

Fyrir mitt leyti væru það hrikaleg mistök að fara af stað í umræðu eða kosningar um að slíta þeirri sameiningu sem varð árið 2018. Nú þurfum við frekar að einbeita okkur að því að bæta sveitarfélagið, efla þjónustuna og vinna saman sem eitt samfélag, ekki rífa niður það sem búið er að byggja upp síðustu ár.

Mér finnst það líka ábyrgðarlaust hvernig sum framboð koma fram með langa og ítarlega loforðalista um fullt af verkefnum sem þau ætla að framkvæma þegar eða ef þau komast í þá stöðu. Við vitum að flestir bæjarbúar og þeir sem bjóða krafta sína fram vilja gera vel fyrir sveitarfélagið, en við vitum líka flest að það er einfaldlega ekki hægt að gera allt í einu.

Forgangsröðun þarf að vera skýr. Við í Miðflokknum teljum að lögbundin þjónusta eigi alltaf að hafa forgang. Það er líka vilji okkar að lækka álögur á íbúa, en við vitum jafnframt hvað það þýðir í framkvæmd, þá getum við ekki lofað öllu milli himins og jarðar.

Ábyrg stjórnun snýst ekki um að lofa mest. Hún snýst um að standa við það sem sagt er, reka sveitarfélagið af ábyrgð og taka ákvarðanir sem tryggja stöðugleika til framtíðar.

Við eigum að horfa fram á veginn, ekki aftur á bak. Við getum ekki breytt fortíðinni, en við getum lært af henni og komið í veg fyrir að endurtaka sömu mistök aftur.

Þess vegna er Miðflokkurinn í Suðurnesjabæ í framboði sem nýtt afl með áherslu á skynsemi, stöðugleika og raunhæfar lausnir fyrir íbúa.

Daði Bergþórsson
oddviti Miðflokksins í Suðurnesjabæ