Er hagræðing ofar þátttöku í íþróttum?

Aðstaða íþróttafélaga í Reykjanesbæ hefur verið mér hugleikin síðustu misseri og ekki síst eftir að hafa horft á knattspyrnuleik frá Akureyri um helgina. Þar keppti karlalið Keflavíkur við KA og sótti góðan sigur, en fyrir utan leikinn sjálfan var ekki síður eftirtektarvert að sjá þá uppbyggingu sem á sér stað á KA svæðinu. Þar rísa nú allt að fjórir gervigrasvellir og nýtt stúkumannvirki, á sama tíma og Þór, sem einnig er staðsett á Akureyri er með eigið, nýtt íþróttasvæði í því sem í daglegu tali er kallað Þórshverfið.

Það sem vekur athygli er ekki bara umfangið, heldur hugsunin á bak við það. Akureyri, sem er örlítið fámennara sveitarfélag en Reykjanesbær, hefur sýnt metnað til að byggja upp aðstöðu fyrir hvort félag á sínum forsendum og í sínum hverfum. Engum þar virðist detta í hug að troða allri íþróttaiðkun beggja félaga á eitt og sama svæðið í nafni hagræðingar.

Í Reykjanesbæ virðist hins vegar vera ríkjandi hugmyndafræði að öll íþróttastarfsemi eigi að miðast við einn sameiginlegan reit, óháð því hvar fólk býr eða hvernig barna- og unglingastarfi best er sinnt. Afleiðingin er sú að börn í nýjustu hverfum bæjarins þurfa í mörgum tilfellum að ganga allt að 1–1,5 klukkustund til og frá æfingum, eða reiða sig á foreldra og strætó sem ekki gengur í takt við æfingatíma nema tilviljun ráði þar för.

Þessi stefna endurspeglar að mínu mati skort á skilningi á íþróttastarfi. Íþróttastarf skiptist í tvo meginþætti. Annars vegar barna- og unglingastarf sem þarf að vera aðgengilegt, öruggt og hluti af daglegu lífi hverfa, og hins vegar afreksstarf sem byggir á góðum innviðum, öflugum fyrirmyndum og samkeppni. Að reyna að leysa allt á einum stað þjónar hvorugu almennilega.

Samanburður við önnur sveitarfélög er sláandi. Í Kópavogi var til dæmis tekin meðvituð ákvörðun um að færa HK nær efri byggðum til að þjóna íbúum betur og í Hafnarfirði hefur verið öflug uppbygging síðustu ár bæði hjá FH og Haukum á sitthvoru svæðinu. Í Reykjanesbæ blasir við öfug framtíðarsýn. Daglegir fjöldaflutningar barna milli hverfa vegna æfinga, þvert á þróun byggðar sem færist æ meira í átt að Vogum.

Spurningin sem brennur er einföld. Af hverju er ekki horft til þess að færa aðstöðu Njarðvíkur nær íbúum, til dæmis í tengslum við Stapaskóla, þar sem glæsilegt leikfimishús þar sem spila má körfubolta hefur þegar verið reist? Af hverju er sparnaður settur ofar þátttöku barna, jafnræði hverfa og langtímahugsun? Af hverju byggjum við ekki upp aðstöðu fyrir félögin bæði æfinga- og aðalvelli sem eru bænum til sóma. Hvort í sínu lagi sem hentar undir þá notkun sem þar er ætluð?

Stefnulaus stjórnsýsla birtist ekki aðeins í skipulagsmálum, heldur einnig í íþróttamálum. Án skýrrar framtíðarsýnar og hugrekkis til að taka eðlilegar ákvarðanir lendum við í lausnum sem henta engum sérlega vel og allra síst börnunum í bænum.