Hrútabókin

Ég hef átt það til í gegnum tíðina að koma mér í alls konar vandræði með alls konar spurningum um hluti sem ég hef ekki vitað neitt um. Sum þessara vandræða hafa verið mér gagnleg og opnað sýn mína á lífið í kringum mig.

Ísland er ekki stórt, bara nokkrir kílómetrar á milli helstu þéttbýlisstaða, en auðvitað er hægt að lengja leiðina með alls konar útúrdúrum um sveitir landsins. Það er þar sem maður getur lent í vandræðum fari menn að spyrja spurninga um alls konar sem maður skilur ekki. Þar er „lingóið“ annað og takturinn markvissari. Þar snýst lífið um líðandi stund og það sem skiptir máli. Því lenti ég í nýverið.

Við hjónin höfðum sem sagt valið að fara ekki stystu leiðina á milli þéttbýlisstaða og ferðast eftir sveitavegum, svipað og í Kópavogi forðum, en það var erfitt að finna leiðina til baka svo við ákváðum að setjast að í sveitinni þar sem við vorum stödd. Slíkt kallar á mannfagnaði og allt í einu vorum við stödd í einum slíkum. Við sátum til borðs með stórbændum sem höfðu gerólíka sýn á lífið og vandamál dagsins. Þeir töluðu um Hrútabókina og steinhleðslur.

Magnaðir leiðarar um vandamál heimsins mega sín lítils þegar umræða um Hrútabókina á sér stað.  Þar erum við að tala um matvælaöryggi og íslensku sauðkindina sem hefur staðið vörð um líf okkar allt fram til þessa dags. Hrútabókin eru vísindi sem segja okkur hvernig best er að rækta sauðkind sem er sem lausust við sjúkdóma og með góða vöðvabyggingareygileika, hafi ég skilið málið rétt. Nú um stundir er T137 Skörðungur flaggskip sæðingarstöðva hér á Suðurlandi, en ARR171 á uppleið. Þar eru nokkrir hrútar sem koma stöðugt sterkar inn, enda lausir við riðu.

Að öllum þessum upplýsingum fengnum fór ég að hugsa, sem líka hefur oft komið mér í vandræði. Hvað ef við hefðum svona hrútabók sem gæti leiðbeint okkur þegar kæmi að stjórn landsins og kosningum. Að það væri búið að skilja allt bullið og málalengingar út, við þyrftum ekki að sitja ár eftir ár undir málþófi um alls konar skrýtið sem stæðist ekki skoðun. Við gætum bara flett upp í „Hrútabókinni“ og séð hverjir hefðu skilað best í þágu almannahagsmuna og hverjir það væru sem eingöngu hugsuðu um eigin hagsmuni.