Sigga kenndi mér að pikka sjúklega hratt - Helga Sigrún í FS

Helga Sigrún Harðardóttir er ein af mörgum nemendum sem sótti nám í Fjölbrautaskóla Suðurnesja. Hér rifjar hún upp nokkur atvik frá árunum í FS.

Skólagangan var eftirminnileg að því leyti að ég tilheyrði þéttum vinahópi úr Njarðvík sem var virkur í félagslífinu og nemendafélaginu. Þessi hópur fékk m.a. Helga heitinn Eiríksson, sögukennara, til að leiðsegja sér í göngu yfir Fimmvörðuháls þegar Þórsmerkurferð var í aðsigi, sennilega haustið 1988. Gangan var tekin í tvennu lagi og gist í Baldvinsskála um nóttina. Sjálf var ég nú enginn göngugarpur á þessum tíma, í lánsskóm og með allt of þungan bakpoka. Ég fékk hælsæri eftir hálftíma göngu sem Helgi bjó um með því að setja smokk yfir blöðruna og plástra svo allt í drasl, sem bjargaði því sem eftir var af hælnum á mér. Þá komst upp um hinn ofurþunga bakpoka seinni daginn þegar heljarmenni úr Öræfunum sem hafði ákveðið að slást í för með okkur ákvað að skipta um bakpoka við mig á niðurleiðinni og kvartaði sáran undan þyngslunum. Ég lærði mína lexíu og hef síðan gengið glöð á fjöll með hæfilega þyngd á bakinu í tilgengnum skóm!

Við Anna Karlsdóttir Taylor rákum bóksöluna í skólanum um tíma og fórum reglulega „í bæinn“ að sækja bækur og selja í frímínútum. Það er gaman að segja frá því að í fyrravetur var ég svo í leikfimi hjá Guðbjörgu Finns úr Sandgerði sem var líka í FS. Einn viðskiptavina hennar er Anna María Sigurjónsdóttir úr Njarðvík og í einum tímanum áttuðum við okkur á því að allar höfðum við rekið bóksöluna í FS á einhverjum tímapunkti sem var skemmtileg tilviljun.

Sigga Bílddal var á þessum tíma námsráðgjafi í FS. Hún reyndist mér mjög vel og stendur upp úr hvað varðar starfsmenn og kennara, alltaf boðin og búin og svo endalaust almennileg við stelpu sem mætti ólétt í skólann og eignaðist barn á annarri önninni. Ég þurfti nú kannski ekki miklar tilslakanir þess vegna en það var ómetanlegt að eiga Siggu að sem kenndi mér líka fingrasetningu og að pikka sjúklega hratt á lyklaborð. Það er kunnátta sem ég hef notið æ síðan. Þess utan eru Gísli heitinn Torfa og Þórunn Friðriks eftirminnilegust fyrir hvað þau voru alltaf með okkur krökkunum í liði, Gísli með stærðfræðiútskýringar á heimsmælikvarða, alltaf svo hlýr og styðjandi með sitt óræða bros og Þórunn með félagsfræðilegar, heimspekilegar og siðfræðilegar pælingar sem vöktu forvitni og spurningar.

Ég var líka svo heppin að fá að gegna stöðu formanns NFS síðasta árið mitt í skólanum sem var frábært þó að það skólaár hafi endað á sex vikna kennaraverkfalli. Þann tíma áttum við í samstarfi við aðra framhaldsskóla á höfuðborgarsvæðinu sem skipulögðu sameiginlega viðburði þennan tíma svo vorönnin færi ekki til spillis í skemmtanalífinu. Þar kynntist ég „kollegum“ sem margir hverjir hafa fetað velgengnibrautina og orðið forstjórar, stjórnmálamenn og framámenn í viðskiptalífinu. Ég tók hlutverk mitt mjög alvarlega sem formaður því á einu skólaballinu fann ég nemanda grátandi inni á klósetti eftir að hún hafði lent í leiðinda samskiptum við fyrrverandi kærasta. Ég fór með hana heim til hennar, málaði hana upp á nýtt og fór með hana aftur á ballið. Daginn eftir heimsótti ég hana til að vita hvort hún hefði jafnað sig og upp úr því eignaðist ég vinkonu fyrir lífstíð.

Þessi ár í FS einkenndust annars af tíðum verkföllum kennara sem voru á þessum tíma í harðvítugum kjaradeilum. Þess naut ég síðar þegar ég var búin að klára kennó og bæta við mig námsráðgjöf þótt þau laun dygðu samt ekki einni fyrirvinnu til að kaupa íbúð yfir hausinn á sér og dóttur sinni tíu árum síðar. Og enn duga kennaralaun líklega skammt undir slíkum kringumstæðum, því miður.

Skólagangan í Fjölbrautaskóla Suðurnesja undirbjó mig ljómandi vel undir frekara nám sem ég hef stundað af kappi síðan bæði hér heima og erlendis. Fyrir það er ég þakklát og óska þess að FS megi dafna og þroskast á komandi árum, vonandi undir nýju þaki hið allra fyrsta.