„Þegar líkaminn segir stopp, þá byrjar æfingin“

Margir fyllast andagift þegar þeir klára heilt maraþon eða hjóla nokkra tugi kílómetra. Sandgerðingurinn Óskar Marinó Jónsson, 27 ára múrari og flísalagningarmaður, gerir þetta hins vegar gjarnan á sama deginum – og það sem upphitun fyrir enn stærri áskoranir. Hann fann sig í CrossFit á sínum tíma en í dag eru það ofurhlaup, þríþraut og hrikalegir andlegir þröskuldar sem heilla hann mest. Á næsta ári stefnir hann á sinn fyrsta fulla Járnkarl (Ironman) í Portúgal.

Óskar Marinó, sem er uppalinn í Sandgerði, ræddi um þessa jákvæðu „geðveiki“ sem drífur hann áfram við blaðamann Víkurfrétta, hvernig ofvirknigreining varð að ofurorku og af hverju hann hjólaði Suðurströndina til Hveragerðis bara til að mæta í 26 kílómetra fjallahlaup.

Byrjaði í algjörri maníu  eftir Spartan

Aðspurður hvar þetta hafi allt byrjað segir Óskar að boltinn hafi fyrst rúllað fyrir alvöru á síðasta ári.

„Þetta byrjaði á síðasta ári þegar ég fór í Spartan-keppni með félögunum úr Keflavík,“ segir Óskar. „Út frá því þróaðist þetta bara út í algjöra maníu. Ég var aðallega í CrossFit til að byrja með og keppti í því um allan heim; í Svíþjóð, Miami og Bretlandi. En svo vildi ég meira.“

Næsta stóra markmið er risavaxið: Fullur Járnkarl (Ironman) í Portúgal í júní á næsta ári. Þar bíður hans 3,9 km sund í opnu hafi, 180 km hjólreiðar og heilt maraþon (42,2 km) í blálokin. „Það er endamarkmiðið,“ segir hann ákveðinn.

Bilaður bíll breyttist í 108 km hjólatúr og fjallahlaup

Sögurnar af æfingum Óskars hljóma eins og fjarstæða fyrir venjulegt fólk. Nýlega ætlaði hann að taka þátt í Hengill Ultra (26 km fjallahlaupi). Þegar bíllinn hans bilaði á fimmtudagskvöldi ákvað hann einfaldlega að grípa hjólið.

„Ég ákvað bara að hjóla til Hveragerðis til að taka þátt í hlaupinu. Svo ætlaði ég bara að hjóla heim aftur. Mamma sagði þá stopp og bauðst til að sækja mig eftir hlaupið, svo ég þyrfti ekki að hjóla líka til baka,“ segir hann og hlær.

Hann hjólaði Suðurströndina, frá Sandgerði til Grindavíkur um Reykjanesbraut og Grindavíkurveg, svo Suðurstrandarveginn austur í Hveragerði, alls 108 kílómetra leið á fjórum og hálfum tíma. „Ég var alveg lúinn í lærunum eftir það en svo hljóp ég fjallahlaupið í tvo og hálfan tíma á eftir. Þetta voru um sjö tímar í heildina og maður brenndi svona 6.000 til 7.000 kaloríum á þessum eina degi. En þetta er bara æfing fyrir Járnkarlinn, enda vantaði enn 70 kílómetra upp á hjólið þar.“

Ekki nóg með það, heldur ákvað hann helgina eftir að skella sér í „Esju-maraþon“. Það þýddi rúmlega fimm ferðir upp og niður fjallið þar til maraþonvegalengdinni var náð, með heilum þremur kílómetrum í hækkun. „Svo ætla ég að prófa að taka 80 kílómetra á Esjunni næst,“ bætir hann við eins og ekkert sé sjálfsagðara.

Vaknar korter í fimm og hjólar við hliðina á rúminu

Óskar æfir á bilinu 16 til 20 tíma á viku (1.000 til 1.200 mínútur) og það samhliða fullri vinnu í múrverki og flísalögnum. Hann segir vinnuna líkamlega erfiða en ofvirknin hjálpi sér gríðarlega að halda þessu skipulagi gangandi.

„Ég var greindur með ofvirkni í 10. bekk og prófaði öll lyf en svo fann ég að ég náði miklu betri stjórn á þessu með hreyfingu. Maður er einhvern veginn í gangi frá fimm á morgnana til ellefu á kvöldin.“

Til að láta dæmið ganga upp þarf strangan aga. „Í morgun vaknaði ég til dæmis korter í fimm og hjólaði 50 kílómetra heima á trainer. Ég er með hjólið við hliðina á rúminu, svo ég stíg bara beint á það þegar ég vakna. Svo mæti ég til vinnu hálf níu og fer á næstu æfingu beint eftir vinnu.“

Ásamt hlaupunum og hjólinu æfir hann nú sund af miklum móð, en vinkona hans er að kenna honum réttu tæknina í skriðsundi. „Við þurfum að synda í opnu hafi í Portúgal. Það þýðir ekkert að taka bringusund í öldunum, þá færðu þær bara beint í smettið,“ útskýrir hann.

Einstaklingssport  og friður í hausnum

Þótt Óskar sé nánast „útkrotaður“ af húðflúrum, sem hann byrjaði að safna (og gera sum sjálfur á lappirnar) vegna ákveðinnar maníu sem hann fær reglulega fyrir hlutunum, er hann einstaklega hógvær þegar kemur að afrekunum. Hann æfir að mestu einn og auglýsir sig lítið.

„Ég er rosalega hógvær með þetta og er ekkert að segja fólki frá þessu. Ég bara hverf út í fjóra eða fimm tíma. Á síðasta ári gekk ég í gegnum ákveðna erfiðleika í einkalífinu og þessi ofurhlaup þróuðust dálítið út frá því. Þetta snýst um að finna frið í hausnum.“

Aðspurður um hvað það sé sem dragi hann í þessi gríðarlegu líkamlegu átök, leynir sér ekki ástríðan fyrir andlegu hliðinni.

„Ég hreinlega elska svona áskoranir. Mér finnst gaman að líða illa og halda áfram – að komast yfir þröskuldinn. Einhvern tímann segir líkaminn stopp, en það er þá sem æfingin byrjar í raun og veru. Þegar líkaminn er búinn, þá tekur hausinn við. Það er einhver sálfræði eða smá geðveiki þarna á bak við sem heillar mig. Mér hefur hreinlega aldrei liðið jafn vel,“ segir þessi magnaði Sandgerðingur að lokum, áður en hann drífur sig á næstu æfingu dagsins.