Villi í Pulsuvagninum stendur síðustu vaktina í dag

Keflvíkingar og nærsveitarmenn kveðja í dag ákveðna stofnun í bæjarlífinu þegar Vilberg Skúlason, betur þekktur sem Villi í Pulsuvagninum, stendur sína síðustu vakt. Eftir að hafa afgreitt bæjarbúa síðan 1. apríl 1980 leggur Villi nú svuntuna á hilluna og sest í helgan stein. Pulsuvagninn við skrúðgarðinn í Keflavík heldur hins vegar áfram.

Villi hóf reksturinn þann 1. apríl árið 1980. Þótt opnunartíminn hafi verið dálítið óreglulegur fyrstu mánuðina, varð vagninn fljótt ómissandi hluti af lífi Suðurnesjamanna.

„U-ið“ sem stóð af sér málfræðingana

Eitt af því sem hefur einkennt vagninn allan þennan tíma er nafnið: Pulsuvagninn (með „u“ en ekki „y“). Villi stóð alltaf fast á þessari stafsetningu og sótti rök sín til sjálfra íslenskufræðinganna.

Hann ráðfærði sig á sínum tíma við Guðna Kolbeins, sem sagði orðrétt að hann myndi sjálfur „halda áfram að biðja um pulsu – en skrifa pylsu.“ Villi fylgdi því sem fólkið sagði í lúgunni:

„Hérna biðja allir um pulsu með 'u', og til hvers þá að skrifa 'pylsuvagninn' í stað 'pulsuvagninn'?“ sagði Villi léttur í bragði í viðtali strax árið 1983.

Maðurinn sem aldrei kvartaði

Villi hefur í gegnum áratugina séð kynslóðir vaxa úr grasi. Þrátt fyrir að oft hafi verið mikið um að vera og langar raðir myndast, talaði hann alltaf vel um sína kúnna. Hann hrósaði unga fólkinu reglulega fyrir góða hegðun og sagði að lögreglan hefði nánast aldrei þurft að hafa afskipti af fólki við vagninn.

Með starfslokum Villa hverfur mikill reynslubolti úr bæjarlífinu, en minningin um „eina með öllu“ hjá Villa mun lifa lengi með Suðurnesjamönnum.