Groundhog Day í Reykjanesbæ
Groundhog Day í Reykjanesbæ!
Nei, ég er ekki að auglýsa bíókvöld þar sem bæjarbúar koma saman og horfa á hina margrómuðu kvikmynd, heldur er ég að vísa í síendurtekna kosningatónlist Samfylkingarinnar í Reykjanesbæ – loforðið um að 18 mánaða börn komist loksins inn á leikskóla. Mér leið nefnilega svolítið eins og ég væri fastur í kvikmyndinni Groundhog Day þegar ég las í Víkurfréttum að meirihlutinn héldi því fram að 18 mánaða börn myndu loksins komast inn á leikskóla, að vísu líklega ekki fyrr en rétt eftir kosningar… Hvar höfum við heyrt þetta áður?
Kannski vorið 2025 þegar bæjarbúum var sagt að 18 mánaða börn kæmust inn veturinn 2025, eða í kosningastefnuskrá Samfylkingarinnar 2022 þar sem sagði: „Við ætlum að halda áfram að hækka hvatagreiðslur barna og tryggja 18 mánaða börnum leikskólavist. Höfum hlutina í lagi!“
Það væri nefnilega svo sannarlega óskandi ef hlutirnir væru í lagi.
En förum aðeins lengra aftur í tímann.
Árið 2018 var haft eftir núverandi oddvita Samfylkingarinnar í áróðursplaggi flokksins: „Tryggjum leikskólapláss fyrir 18 mánaða börn.“
Á þessum tímapunkti í greininni er vert að minna á að Samfylkingin hefur stýrt Reykjanesbæ síðan 2014. Við erum því ekki að ræða nýtt markmið eða metnaðarfulla framtíðarsýn, heldur loforð sem hefur verið endurtekið ítrekað fyrir kosningar án þess að efnt sé. Þetta er ekki ólíkt því hvernig hlutirnir hafa gengið fyrir sig hjá Samfylkingunni í Reykjavík.
Raunveruleikinn sem fjölskyldur í Reykjanesbæ búa við er sá að börn hefja leikskóladvöl seinna en víðast hvar á landinu, að meðaltali á bilinu 24–29 mánaða. Það þýðir að foreldrar standa frammi fyrir erfiðu og kostnaðarsömu millibilsástandi. Sumir neyðast til að vera lengur frá vinnu en þeir ráða við, aðrir reyna að finna dagmömmu sem kannski er ekki til staðar og enn aðrir standa einfaldlega frammi fyrir því að endurskipuleggja allt sitt líf. Það eru jafnvel dæmi um fjölskyldur sem hafa flutt úr sveitarfélaginu vegna stöðunnar. Þetta snýst því ekki um pólitískt tal eða slagorð heldur um daglegt líf fólks, tekjur heimila, öryggi barnafjölskyldna og samkeppnisstöðu sveitarfélagsins.
Nú segir meirihlutinn að markmiðið náist loksins, í síðasta lagi í ágúst. Það er gott ef það stenst og ég vona innilega að það gerist. En staðreyndin er sú að það stóðst ekki 2025, ekki 2024, ekki 2023, ekki 2022, ekki 2021, ekki 2020, ekki 2019 og ekki 2018. Á einhverjum tímapunkti hætta þetta að vera tafir og fer að verða mynstur – mynstur brostinna kosningaloforða.
Leikskólamál snúast um atvinnuöryggi, jafnrétti á vinnumarkaði og traust til sveitarfélagsins. Ef meirihluti sem hefur setið frá 2014 getur ekki staðið við jafn skýrt og mælanlegt loforð ítrekað, hvað segir það þá um forgangsröðunina? Kannski er einfaldlega kominn tími á nýja forystu sem setur framkvæmdir fram yfir yfirlýsingar.
Vilhjálmur Árnason, nýkjörinn oddviti Sjálfstæðisflokksins, hefur nálgast leikskólamálin af yfirvegun og með lausnum. Eins og hann hefur réttilega bent á þá þarf að bæta starfsskilyrði leikskólakennara og gera Reykjanesbæ að eftirsóknarverðum vinnustað fyrir þá. Þannig getum við tryggt að börn komist fyrr inn á leikskóla, enda er ekki nóg að vera með byggingar ef það vantar starfsfólkið. Þá hefur hann einnig sagst ætla að sækja í reynslu þeirra sveitarfélaga sem hafa náð markverðum árangri í leikskólamálum, sem eru flest rekin af sjálfstæðismönnum.
Fjölskyldur í Reykjanesbæ eiga betra skilið en að upplifa Groundhog Day á fjögurra ára fresti.
Hermann Nökkvi Gunnarsson
Höfundur er háskólanemi
