Guðmundur Jón Bjarnason: Flottir kennarar og sögurnar af Ægi og Maju

Undirritaður á margar skemmtilegar minningar frá námsárunum í FS, 1984–1987. Skólinn skartaði virkilega flottum kennurum og má þar m.a. nefna Ægi Sigurðsson raungreinakennara, Maju Loebell þýskukennara, Gísla Torfason stærðfræðikennara, Björn Örvar líffræðikennara sem kom að stofnun Orf líftækni síðar, og Unni Þorsteinsdóttur sem kenndi efnafræði og er núna framkvæmdastjóri hjá Íslenskri erfðagreiningu og hefur verið talin ein áhrifamesta vísindakona Evrópu. Ég efast um að nokkur annar framhaldsskóli á þessum tíma hafi haft annan eins hóp úrvalskennara.

Sumir þessara kennara höfðu getið sér orð fyrir sérstaka nálgun í kennslu og maður hafði heyrt þeirra getið löngu áður en maður fór í fyrsta tímann til þeirra. Ægi Sigurðsson hitti ég á fyrstu önn í fyrsta tíma í Eðlisfræði 103 en ég hafði margoft heyrt hann nefndan. Við höfum komið okkur fyrir á fremsta bekk nokkrir busar þegar Ægir þusti inn aðeins seinn en samt einhvern veginn á undan sjálfum sér eins og hann kom okkur á stundum fyrir þegar hann stormaði áfram. Hann lagði frá sér blöð á borðið og flétti í þeim fram og til baka án þess svo mikið sem að líta upp. Loks leit hann upp og horfði á okkur busana á fremsta bekk og sagði: „Þið eigið ekki að vera hér“, bætti svo við „Þið eruð ekki búnir með stærðfræði 103“. Hann varð svo aðeins hugsi og sagði með sínu skemmtilega brosi – glotti: „Jæja, þið komið þá bara aftur í þennan kúrs á næsta ári“. Þetta var hans leið til að láta okkur vita að við þyrftum að hafa aðeins fyrir þessu ef við ætluðum að ná. Skilaboðin náðu í mark enda þorðum við ekki öðru en að leggja okkur alla fram og þurftum vel að merkja ekki að hefja leik aftur á næsta ári. Ægir hafði einstakt lag á því að gera eðlisfræðina skemmtilega.

Fyrstu tímarnir hjá Maju Loebell voru einnig minnistæðir enda höfðum við verið vöruð við því að hjá henni ríkti sannkallaður þýskur agi, áfram gakk og ekkert kjaftæði. Í Þýsku 103 var í hópnum piltur sem var sannarlega klár og skýr en var skulum við segja ekkert sérstaklega ötull námsmaður þegar kom að heimavinnu og verkefnaskilum, við skulum kalla hann Jón hér. Það má leiða líkum að því að ýmsir kennarar hafi reynt að ramma Jón inn áður án mikils árangurs.

Maja hafði þann sið að í hverjum tíma ávarpaði hún alla nemendur, hvern fyrir sig, og spurði út í eitthvað það sem lagt hafði verið fyrir í síðasta tíma. Þegar hún spurði Jón fyrsta sinni þá sagði hann pass og gaf einfaldlega þá skýringu að hann hefði ekki lært heima. Maja lét ekki á neinu bera og vék athygli sinni að næsta nemanda. Það sama gerðist í næsta tíma og þar næsta og tímanum þar á eftir. Við vorum aðeins farin að pæla í þessu og töldum að líkast til væri þessi meinti þýski agi eitthvað orðum ofaukinn. Þegar kom að fimmta tíma og Jón hafði sem fyrr lýst sig algjörlega ólesinn, þá staðnæmdist hún, þagnaði aðeins, horfði á Jón á einhvern þann máta að okkur fannst sem það snarkólnaði í kennslustofunni og sagði honum einfaldlega að það væri óþarfi fyrir hann að koma eitthvað frekar í þýskutíma enda væri það tímasóun fyrir hana, okkur hin og hann sjálfan. Tíminn hélt svo áfram og kláraðist en ég gaf því gaum að Jón dokaði við þegar við hin fórum. Hvað þeirra fór á milli veit ég ekki, en hitt veit ég að eftir þetta þá var erfitt að finna samviskusamari þýskunemanda en Jón og ég áttaði mig á því að henni hefði tekist á 30 sekúndum það sem mögulega engum kennara hafði tekist til þessa, þ.e.a.s. að fá fulla athygli Jóns í kennslustofunni og út fyrir hana í heimavinnu- og verkefnavinnu. Það væri langt mál að tiltaka fleiri af hennar árangursríku kennsluaðferðum, einhvern veginn man ég til dæmis enn þá hvaða forsetningar í þýsku taka með sér þágufall þó svo ég hafi ekki fengið tækifæri til að taka þýskuna mína lengra og hafi í raun lítið gagn af þessari vitneskju sem Maja plantaði þarna fyrir mörgum árum.

Ég hef þó af og til sagt konunni minni frá hinu og þessu sem frá Maju kom. Konan mín er leirlistakona og rekur ásamt fleirum gallerí í Reykjavík. Í fyrra sagði hún mér eitt kvöldið að hún hefði þann daginn hitt konu í galleríinu sem ég kannaðist við. Ég kváði við og hún sagði mér frá því að viðskiptavinur hefði gefið sig á tal við hana og spurt m.a. hvaðan hún væri og þannig komist að því að hún væri frá Keflavík. Konan hafði þá látið þess getið að hún hefði búið þar um skeið og verið kennari. Konan mín spurði þá hvað hún hefði kennt og það var jú þýska í FS. Mín kona var ekki lengi að leggja saman tvo og tvo og spurði: „Ert þú Maja Loebell?!“ Hún svaraði aðeins hissa að jú, hún væri vissulega Maja Loebell og við það hló konan mín og sagði henni sem væri að hún væri búin að heyra fleiri tugi sagna af henni frá mér og það alla