Ingvar Eyfjörð: Tesopi eftir skóflustungu

Fréttir úr langri sögu Víkurfrétta verða oft og iðulega verðmætari eftir því sem lengra líður frá þeim. Þessi, sem fréttastjóri Víkurfrétta bað mig um tjá mig um, er frá árinu 1992 þar sem við Hjálmar Árnason, þáverandi skólameistari Fjölbrautarskóla Suðurnesja og ég, þáverandi formaður nemendafélagsins NFS, sjáumst á mynd drekka te í nýrri viðbyggingu við skólann.

Hjálmar hafði falið mér sem fulltrúa nemanda að vígja þessa nýju byggingu með því að drekka fyrsta tesopann en hann hafði lofað opinberlega við fyrstu skóflustunguna að hann myndi efna til teboðs þegar byggingin yrði vígð, einu ári áður. Og Hjálmar stóð við það og bauð auðvitað nemanda í boðið! En að sjá þessa gömlu frétt minnir mig enn fremur á samskipti okkar Hjálmars. Ég strunsaði oft og iðulega inn á skrifstofu skólameistara með eitthvert, að mér fannst, brýnt hagsmunamál nemenda og málið þoldi enga bið! Alltaf tók Hjálmar á móti mér! Við ræddum erindið, en samtalið fór oftast fljótlega út um víðan völl, yfir í stjórnmál, Njálu eða samfélags- og heimspekileg viðfangsefni. Hann hefur einstaka frásagnargáfu og smitandi þekkingargleði og ákafi nemendaformaðurinn fór oftar en ekki dáleiddur út af þessum hagsmunafundi. En það sem situr eftir í mér frá þessum árum er virðingin sem Hjálmar bar fyrir nemendum sínum og skólanum. Allir áttu greiða leið að honum en í staðinn gerði hann ríkar kröfur til okkar til baka eins og hann orðaði sjálfur við víxluna að gerðar yrðu „kröfur um árangur og eðlilegan húsaga en þó með sanngirni að leiðarljósi. Skólinn er vinnustaður“. Þessi orð lýsa Hjálmari vel. Er ekki rétt, við þetta tækifæri, nú 34 árum síðar, að bjóða Hjálmari upp á dýrindis te og framhaldsspjall á Aðaltorgi?