RNB 17 júní
RNB 17 júní

Pistlar

Börn
Laugardagur 29. maí 2021 kl. 07:48

Börn

Ég er alin upp í Keflavík, þaðan sem ég sleit barnsskónum. Mamma og pabbi ólust bæði upp í Keflavík og fjölskyldur báðum megin eru mjög stórar. Ég sótti mikið í ömmur mínar og afa í Keflavík sem barn og átti einstakt samband við móðurömmu mína. Sem unglingur bjó ég hjá henni um stundarsakir, ég hafði sérstakt dálæti á henni. Amma var einstök, hún átti einstaklega gott samband við barnabörnin sín, þau leituðu mikið til hennar og hún kom fram við okkur öll sem jafningja. Amma gat samt átt það til að vera tannhvöss og sat ekki á skoðunum sínum. Hún ól ellefu börn, mamma var næstyngst þeirra systkina. Á mínum uppvaxtarárum fannst mér alltaf jafn kómískt hvernig móðuramma mín talaði við mömmu. Ekki hvað hún sagði, heldur hvernig hún sagði það. Hún talaði alltaf við hana eins og barn og með þannig tóni eins og hún væri hálfpartinn að skamma hana. Ef mamma gerði eitthvað sem ömmu mislíkaði þá átti amma það til að lesa henni pistilinn, í jákvæðri merkingu. Hún gat líka tuðað heil ósköp ef henni fannst mamma vera að taka fram fyrir hendurnar á sér. Þessar minningar höfum við í fjölskyldunni ósjaldan talað um þegar við minnumst ömmu. Það sem ég hef hins vegar áttað mig á með árunum er að þetta er ekki eingöngu bundið við ömmu mína, ég get nánast fullyrt að þetta á við allar mæður.

Ég fór snemma að heiman. Fór utan að vinna sem au-pair og flutti svo til Reykjavíkur þegar ég hóf háskólanám. Hef samt alltaf leitað mikið til foreldra minna og var hjá þeim öllum stundum þegar ég var ekki í skóla. Þar var sömu sögu að segja. Mamma breyttist í ömmu mína þegar ég var orðin ung kona. Hún talaði við mig eins og barn, lét mig vita ef ég væri að gera eitthvað sem henni mislíkaði, nákvæmlega á sama hátt og amma gerði.

Í uppeldi barna er maður alltaf að fara yfir hvenær þau byrja á einhverju og hvenær þau hætta einhverju. Hvenær ætli þau byrji að ganga? Hvenær hætta þau með bleyju? Hvenær hætta þau „terrible two“-skeiðinu? Byrjar unglingaveikin þegar þau eru sex ára? Mikið hlakka ég til þegar þau geta vaknað sjálf á morgnana. Mikið verður nú ljúft þegar þau klára grunnskóla. Mikið verð ég þakklát þegar ég er búin að koma börnunum mínum í gegnum framhaldsskóla. Þá er minni vakt sko lokið! Sú staðreynd er eitthvað sem ég hef heyrt frá flestum foreldrum og hef sjálf sagt þetta margoft – en þetta er aldeilis ekki rétt.

Ég er að breytast í ömmu og mömmu. Ég á tvær fullorðnar stelpur, 23 ára og 19 ára. Ég tala við þær eins og þær séu litlu börnin mín. Ég er ekki róleg þegar þær eru undir álagi. Ég finn sársaukann þegar þeim líður illa. Ég gleðst úr hófi mikið þegar þeim gengur vel. Ég er montin af þeim. Ég skamma þær. Ég heyri í þeim oft á hverjum degi. Ég spyr þær báðar hvort þær séu í mat daglega. Það er ljóst að börnin manns hætta aldrei að vera börnin manns, sama hversu gömul þau verða. Sem betur fer ekki, segi ég bara. Njótum barnanna okkar á öllum aldri.