Alvöru æfingaleikir

Ómar Jóhannsson, markvörður og starfsmaður í Fríhöfninni sparkar pennanum fram á ritvöllinn.


Það styttist í Íslandsmótið í fótbolta. Bara einn og hálfur mánuður eftir af lengsta undirbúningstímabili í heimi. Það er farið að glitta í grasið eftir ansi snjóþungan vetur og ekki laust við að maður fái smá fiðring í magann við tilhugsunina um að fara að spila „alvöru“ leiki bráðum. Liðin eru byrjuð að taka á sig mynd en þetta er tíminn þar sem flest lið fara að klára innkaupin á erlendum leikmönnum fyrir sumarið. Íslensku leikmennirnir hafa flestir klárað sín vistaskipti í kringum áramótin. Við höfum verið rólegri á leikmannamarkaðnum en mörg lið í deildinni. Helsta breytingin í okkar röðum er sú að stór hluti leikmanna okkar eru komnir einu ári nær því að fá að versla í Ríkinu. Sem betur fer eru þetta allt saman skynsamir ungir menn sem ganga hægt um gleðinnar dyr.


Fyrir þá stuðningsmenn sem eru spenntir að sjá hvernig liðinu gengur í undirbúningnum fyrir sumarið er tilvalið að skella sér í Reykjaneshöllina einhverja af næstu helgum. Deildarbikarinn er kominn á fullt og eftir slæmt tap í fyrsta leik höfum við unnið þrjá leiki í röð og erum í harðri baráttu um að fara upp úr okkar riðli. Fyrir þá sem ekki þekkja til er deildarbikarinn „næstum því alvörumót“ sem spilað er á vorin og taka lið úr efstu og næstefstu deild þátt. Þegar ég segi „næstum því alvörumót“ á ég við að liðið sem sigrar öðlast ekki keppnisrétt í Evrópukeppni líkt og fyrir góðan árangur í Bikarkeppni KSÍ eða Íslandsmótinu (þátttaka í Evrópukeppnum er gríðarlega eftirsóknarverð þar sem hún gefur af sér mikinn pening til félagsins). Hins vegar mega liðin ekki tefla fram leikmönnum sem ekki er með leikmannasamning hjá viðkomandi liði eins og í æfingaleik þannig að deildarbikarinn lendir þarna mitt á milli „alvöru leiks“ og æfingaleiks.


Vorið 2001 spilaði ég einn af mínum fyrstu meistaraflokksleikjum í deildarbikarnum. Leikið var á Hlíðarenda þar sem Valsmenn ætluðu að fórna grasinu á æfingasvæðinu undir leikinn að mig minnir. Þegar við svo mættum hafði verið hætt við það og fór leikurinn fram á malarvellinum við Hlíðarenda sem þá var mest notaður sem bílastæði og þurfti að færa nokkra slíka svo leikurinn gæti farið fram. Úrslit leiksins eru ekki mikilvæg enda skiptir mestu máli að vera með (við töpuðum nokkuð stórt fyrir þá sem endilega vilja vita). Það sem var samt merkilegast við leikinn var að dómarinn týndi upp af grjóthörðum vellinum nokkra stóra og vel ryðgaða nagla.


Í dag er öldin önnur eftir mesta góðæri Íslandssögunnar. Innanhúss knattspyrnuhallir og upphitaðir gervigrasvellir á hverju götuhorni í flestum bæjarfélögum. Spurningin er þá hvort ekki megi ganga alla leið með deildarbikarinn sem í dag er bara „næstum því alvöru mót“ og gera það að „alvöru“ móti. Aðstaðan er þannig að hægt er að spila gæðafótbolta allan ársins hring hér á landi. Af hverju ekki að verðlauna góðan árangur í deildarbikarnum með Evrópusæti. Það myndi klárlega auka áhuga liðanna á mótinu og um leið stuðningsmanna. Lið í stórum deildum í Evrópu spila alla sína leiki á gervigrasi. Leikir sem spilaðir eru á gervigrasi geta alveg verið „alvöru“. Með þessa frábæru aðstöðu sem við höfum í dag held ég að megi alveg skoða það hvort ekki sé möguleiki á því að stytta langlengsta undirbúningstímabil í heimi örlítið.