Skírdagur, 2. apríl

Hátíðarhöldin hefjast með altarisgöngumessum:

• Kl. 17:00: Altarisgöngumessa í Útskálakirkju.

• Kl. 20:00: Taizémessa og altarisganga í Keflavíkurkirkju.

Föstudagurinn langi, 3. apríl

Dagurinn einkennist af ígrundun og lestri Passíusálmanna:

• Kl. 10:00: Hefðbundin föstuganga hefst við Íþróttamiðstöðina í Vogum og gengið að Kálfatjarnarkirkju.

• Kl. 11:00: Helgistund og Passíusálmalestur í Hvalsneskirkju.

• Kl. 13:00: Passíusálmarnir lesnir í Ytri-Njarðvíkurkirkju og Grindavíkurkirkju. Boðið verður upp á kaffiveitingar á báðum stöðum.

• Kl. 14:00: Messa í Keflavíkurkirkju.

Páskadagur, 5. apríl

Á páskadagsmorgun er fagnað með hátíðarmessum og víða boðið upp á morgunverð í kjölfarið:

• Kl. 08:00: Hátíðarguðsþjónustur í Ytri-Njarðvíkurkirkju og Útskálakirkju. Morgunverður í boði í safnaðarsölum.

• Kl. 09:00: Hátíðarmessa og morgunverður í Kirkjulundi við Keflavíkurkirkju.

• Kl. 10:00: Hátíðarguðsþjónusta í Kirkjuvogskirkju.

• Kl. 11:00: Hátíðarmessur í Hvalsneskirkju og Grindavíkurkirkju (kaffi og meðlæti eftir messu í Grindavík).

• Kl. 14:00: Hátíðarmessa og sunnudagaskóli í þjónustuhúsi Kálfatjarnarkirkju.

Þetta er í 21. skiptið sem þessi viðburður fer fram í kirkjunni. Dagskránni lýkur með athöfninni Helgun krossins, þar sem kór kirkjunnar syngur undir stjórn Rafns Hlíðkvist. Séra Baldur Rafn Sigurðsson þjónar við athöfnina.

Sveigjanleiki fyrir gesti

Lesturinn tekur um fjórar klukkustundir og er fólki frjálst að koma og fara eins og því hentar á þessu tímabili. Boðið verður upp á kaffiveitingar. Sumir velja að sitja allan tímann og drekka í sig sálmana í heild sinni, á meðan aðrir koma við og njóta kyrrðarinnar um stund.

Hvað eru Passíusálmarnir?

Passíusálmarnir eru án efa eitt þekktasta og áhrifamesta bókmenntaverk Íslandssögunnar. Hér eru nokkur lykilatriði:

• Höfundurinn: Sálmarnir eru 50 talsins og voru ortir af Hallgrími Péturssyni (1614–1674).

• Innihald: Þeir fjalla um píslarsögu Jesú Krists, frá því hann gengur inn í grasgarðinn Getsemane og þar til hann er lagður í gröfina. Hallgrímur fléttar saman frásögn biblíunnar, guðfræðilegum skýringum og persónulegum hugleiðingum um siðferði og trú.

• Heimsbókmenntir: Verkið hefur verið þýtt á fjölda tungumála (m.a. ensku, þýsku, dönsku og jafnvel kínversku) og er talið meðal merkustu trúarkvæða barokktímans í Evrópu.

• Hefðin: Lestur sálmanna á föstudaginn langa er rótgróin hefð á Íslandi. Í Ríkisútvarpinu hafa þeir verið lesnir á hverri lönguföstu síðan árið 1944.

Það sem gerir sálmana einstaka er hversu nálægt Hallgrímur hleypir lesandanum að tilfinningum sínum. Þrátt fyrir að vera skrifaðir á 17. öld, fjalla þeir um sammannlega hluti eins og þjáningu, sektarkennd, fyrirgefningu og von, sem gerir það að verkum að þeir snerta fólk enn þann dag í dag.

Oddný, sem er fyrrverandi alþingismaður, hefur áralanga reynslu af norrænu samstarfi í gegnum Vestnorrænaráðið og Norðurlandaráð. Nú leiðir hún nýsameinað félag á Suðurnesjum sem blæs til sóknar á svæðinu.

Nýtt félag og þétt dagskrá

Norræna félagið á Suðurnesjum varð til þann 20. september 2025 þegar félögin í Suðurnesjabæ, Reykjanesbæ og Vogum sameinuðust í eina öfluga heild. Síðan þá hefur starfið verið fjölbreytt:

• Leshringur: Félagið starfrækir leshring þar sem bókmenntir Norðurlandanna eru ræddar.

• Fræðslufundir: Bogi Ágústsson og þingkonurnar Dagbjört Hákonardóttir og Ása Berglind Hjálmarsdóttir hafa haldið fjölsótta fyrirlestra á svæðinu um samskipti þjóða og norræna samvinnu á óvissutímum.

• Samstarf við sveitarfélög: Stjórnin hefur átt fundi með bæjarstjórum á svæðinu til að styrkja tengslin og ræða vinabæjarsamstarf.

„Lærum hvert af öðru“

Að mati Oddnýjar eru óformleg og formleg samskipti lykilatriði í því að efla nýsköpun, bæta skólastarf og efla þjónustu sveitarfélaga.

„Ég held að norrænt samstarf hafi aldrei verið mikilvægara. Stoðirnar sem það stendur á eru samskipti, skilningur og vinátta á milli fólksins sem býr á Norðurlöndum,“ segir Oddný.

Kim Leine, bjór og vísnasöngur

Framundan er spennandi dagskrá hjá félaginu:

• 16. apríl: Leshringur í Hljómahöll þar sem bókin Kalak eftir Kim Leine verður tekin fyrir.

• September: Vetrarstarfið kynnt í Vogunum með norrænum bjór, snakki og söng.

Fyrir þá sem vilja auka „norræna braginn“ í hversdeginum mælir Oddný með því að nýta tæknina til að hlusta á norræn tungumál, til dæmis á Storytel. Sjálf heldur hún mikið upp á vísnasöngvarann Cornelis Vreeswijk og daninn Kim Larsen er í miklu uppáhaldi þegar lyfta þarf lundinni.

Áhugasamir geta fylgst með starfinu og skráð sig í félagið á norden.is eða á Facebook-síðunni: Norræna félagið á Suðurnesjum.

Margrét Arna lýsir persónunni Scaramouche sem dálítið trylltum villingi og ákveðinni konu sem neitar að lúta lögmálum neytendasamfélagsins. „Hún þráir að brjótast út og finna eitthvað stærra og betra,“ segir Margrét, sem viðurkennir að hún þurfi ekki að leita langt eftir innblæstri. „Ég er dálítið lík karakterunum mínum; það er ákveðinn prakkari í mér og ég get verið hvöss á tímum. Erfiðast er kannski að halda þessari miklu orku út alla sýninguna.“

Sigraði veikindin og fékk hlutverkið

Ferlið hófst fyrir löngu hjá Margréti, sem situr í stjórn Leikfélags Keflavíkur, en hún varð strax ástfangin af karakternum þegar handritið var valið. Skömmu fyrir prufur í nóvember sló hins vegar áfall niður þegar hún fékk blóðtappa í lungun.

„Það var alveg tvísýnt á tíma hvort ég kæmist yfirhöfuð í prufur. En ég mætti og fékk hlutverkið. Allt er gott sem endar vel,“ segir hún æðrulaus.

Bilað magn af talenti

Margrét á ekki til nógu sterk orð til að lýsa samstarfsfólki sínu í Frumleikhúsinu. „Þessi hópur er bara með bilað magn af talenti. Þetta er hæfileikaríkasta fólkið á Suðurnesjunum og víðar. Allir í þessu húsi eiga svo sannarlega heima á þessu sviði.“

Hún nefnir sem dæmi að stundum þurfi að grípa til þess að „toga fólk inn“ ef vantar ákveðna týpu, eins og gert var með þá Arnar Inga og Guðjón sem mættu ekki í prufur en voru fengnir til að styrkja hópinn.

Aðspurð hvað hún vilji segja við þá sem velta fyrir sér miðakaupum er svarið einfalt: „Ef þú mætir ekki á þessa sýningu, þá ertu að missa af svakalegum sjói. Þú átt eftir að sjá eftir því.“

Verkinu er leikstýrt af Kristínu Leu Sigríðardóttur, sem snýr aftur á fornar slóðir í Frumleikhúsinu þar sem hún steig sín fyrstu skref. Hún segir hópinn hjá Leikfélagi Keflavíkur vera á ótrúlega háu plani og lýsir æfingaferlinu sem hreinum töfrum þar sem „krónísk gæsahúð“ sé fastur fylgifiskur á hverju rennsli.

Danshöfundurinn Helga Ásta Ólafsdóttir segir verkefnið hafa verið ómótstæðilegt, enda Queen hennar uppáhaldshljómsveit. Hún hefur lagt mikla vinnu í að láta hreyfingar og dans styðja við söguna, en lagafjöldinn í sýningunni er á við tvo hefðbundna söngleiki.

Óvæntar stjörnur og baráttuandi Sagan fylgir þeim Galíleó og Skara Mús í baráttu þeirra gegn stafrænni einsleitni. Guðjón Smári Smárason stígur sín fyrstu skref á sviði í hlutverki Galíleós eftir að leikstjórinn „spottaði“ hann í gegnum samfélagsmiðla. Guðjón Smári söng í Idol fyrir fáeinum árum og endaði í 5. sæti. Á móti honum leikur Margrét Arna Ágústsdóttir sem sigraðist á alvarlegum veikindum rétt fyrir prufur til að tryggja sér hlutverk uppreisnarseggsins Skara Mús.

Að sögn aðstandenda er sýningin „bilað magn af talenti“ og hvatningin til Suðurnesjamanna og annarra landsmanna er skýr: Ekki missa af þessari sýningu – þú átt eftir að sjá eftir því.

Til þess að hljóta þennan eftirsótta titil þurfti Jóhann að mæta í nánast hverja einustu sumarmessu á svæðinu og hann gerði sér lítið fyrir og þrælaði móður sinni og hinni áttræðu Sjönu frænku, Kristjönu Kjartansdóttur, með sér á milli allra kirkna á Suðurnesjunum. Eins og móðir hans, Elísa Rún Ólafsdóttir, orðar það sjálf þá var ekkert „elsku mamma“ í boði á þeim bænum enda var stefnan sett beint á sigur.

Jóhann sýndi það og sannaði að hann er ekki bara mættur til að sitja á bekknum og hlusta. Hann gerðist fljótlega hægri hönd prestanna, gekk frá sálmabókum og sá til þess að eldra fólkið fengi sinn kaffisopa eftir messur. Þá vakti það mikla athygli þegar hann sást rölta um Keflavík með hátalara í hjólbörum í sérstakri göngumessu, en þar gætti hann þess einnig sérstaklega vel að passa upp á Sjönu sína í göngunni.

Árangurinn lét ekki á sér standa en Jóhann endaði sumarið með titilinn í höfn og fékk fallegan kross í verðlaun fyrir vikið. Hann er nú þegar búinn að mæta í tuttugu messur á árinu sem er tvöfalt það sem krafist er fyrir ferminguna í apríl.

Þessi ungi kappi hefur sýnt að kirkjan kallar fram það besta í honum og hann er lifandi sönnun þess að ef maður setur sér markmið eru manni allir vegir færir.

Prestar: sr. Sigfús B. Ingvason og sr. Ólafur Oddur Jónsson

Hvaða minningar standa sterkast eftir frá fermingunni þinni og fermingarundirbúningnum?

Það sem stendur sterkast eftir er hvað foreldrar mínir lögðu mikla vinnu í allt í kringum ferminguna. Þau tóku húsið í gegn og héldu veisluna heima og mamma eldaði og bakaði allt sem var á boðstólum. Það var gaman að finna hvað þau lögðu mikinn metnað í daginn og hversu hlýlegt og persónulegt andrúmsloftið varð fyrir vikið.

Fermingarfræðslan var líka skemmtileg og ólík venjulegu skólastarfi. Það var gaman að fara í gegnum þetta með jafnöldrum mínum, ræða lífið og tilveruna og velta fyrir sér gildum, ábyrgð og framtíðinni. Þetta var bæði lærdómsríkt og eftirminnilegt tímabil.

Í heildina var þetta jákvætt ferli, góð blanda af fjölskyldustemningu og innihaldsríkum undirbúningi.

Hvernig fannst þér sjálfri fermingardagurinn þinn?

Dagurinn var langur, en á góðan hátt. Ég vaknaði eldsnemma eftir að hafa sofið með rúllur í hárinu, sem var frekar óþægilegt, og ég var bæði spennt og dálítið stressuð. Í kirkjunni var ákveðin hátíðleg spenna, sérstaklega þegar við fórum hvert og eitt með fermingarversið okkar upphátt. Þá fann maður að þetta var stór stund.

Síðan tók veislan við heima þar sem ég hitti marga ættingja, suma sem ég þekkti vel og aðra sem ég kannaðist minna við. Það var sérstakt að vera miðpunktur dagsins en líka notalegt að sjá hvað margir komu til að fagna með okkur.

Var fermingardagurinn eins og þú hafðir ímyndað þér?

Já, nokkurn veginn. Hann var kannski aðeins lengri og meira krefjandi en ég hafði gert ráð fyrir en heilt yfir var hann mjög svipaður og ég hafði séð fyrir mér.

Manstu eftir einhverri sérstakri gjöf sem þú fékkst eða einhverju öðru sem hafði sérstaka þýðingu fyrir þig?

Ég fékk margar góðar og nytsamlegar gjafir, meðal annars útilegubúnað, tjald, svefnpoka, potta og fleira, auk orðabóka og fallegra skartgripa.

Stærsta gjöfin var þverflautan sem ég fékk frá mömmu og pabba. Hún hafði sérstaka þýðingu fyrir mig og tengdist tónlistinni sem var stór hluti af lífi mínu á þessum tíma.

Ég fékk einnig peningagjafir sem ég notaði til að heimsækja frænkur mínar í Danmörku. Sú ferð varð að óvæntu ævintýri þegar flugfélagið fór á hausinn á meðan ég var úti. Fyrir vikið flaug ég heim á Saga Class í boði ríkisins, lúxus sem ég hafði ekki alveg séð fyrir mér.

Hver var tíðarandinn í kringum ferminguna þína – voru einhverjar sérstakar hefðir, tíska eða tónlist sem settu svip á þennan tíma?

Mig minnir að það hafi ekki verið rík hefð fyrir því að vera endilega í hvítu. Andinn var kannski aðeins frjálslegri og meira svigrúm til að leyfa persónuleikanum að njóta sín. Ég man að litaþemu voru mjög áberandi. Það var eins og allir væru með sinn lit sem gekk í gegnum allt, fötin, servíetturnar, kökurnar og skrautið.

Þegar þú lítur til baka, hvaða gildi eða lærdóm tókstu með þér úr fermingunni sem hefur fylgt þér í lífinu?

Þegar ég lít til baka sé ég að fermingin var upphaf að meiru en bara einum hátíðardegi. Í fermingarfræðslunni fór ég í fyrsta sinn í Vatnaskóg og sá staður átti síðar eftir að skipta mig miklu máli. Ég vann þar við sumarbúðir KFUM nokkur sumur og tók þátt í vetrarstarfi KFUK í Keflavík. Þar lærði ég að taka ábyrgð, vinna með ólíku fólki og standa með sjálfri mér.

Í unglingastarfi KSS kynntist ég fjölbreyttum hópi fólks sem hafði djúpstæð áhrif á mig, þar lærði ég bæði af því sem var jákvætt og því sem var krefjandi, og það mótaði mig sem manneskju.

Stærsti lærdómurinn var kannski sá að upplifa hvað það skiptir máli að tilheyra að vera hluti af samfélagi þar sem maður fær bæði að vaxa og leggja sitt af mörkum. Sú reynsla hefur fylgt mér síðan.

Manstu eftir fermingarfötunum eða klippingunni?

Við vinkonurnar enduðum óvart í eins kjólum, bara í sitthvorum litnum. Ég var í bláum en hún í grænum, og við vorum í svörtum, háum og uppreimuðum stígvélum við. Hárið var hálft upp og hálft niður með bláum blómum sem pössuðu við þemað í veislunni. Þetta var líklega dæmigert fyrir tíðarandann, aðeins frjálslegra og með smá 90s blæ.

Ertu að fara í einhverjar fermingarveislur í ár?

Já, ég er að fara í þrjár fermingarveislur í ár, allar hjá dýrmætu fólki, og ég hlakka til að vera með. Það er alltaf gaman að samgleðjast fjölskyldunum á svona degi.

Þetta eru líka tímamót fyrir foreldrana, sérstaklega þegar fyrsta barnið fermist. Þá verður dagurinn oft aðeins stærri í þeirra huga og maður finnur það í stemningunni.

„Ég þekki Queen mjög vel, þetta er ein af mínum uppáhaldshljómsveitum, þannig að ég gat hreinlega ekki sagt nei þegar mér var boðið verkefnið,“ segir Helga Ásta. Hún segir ferlið hafa byrjað á því að kafa djúpt í lögin, sem eru óvenju mörg í þessari sýningu. „Bara fjöldi laga fyrir hlé er á við heilan söngleik í venjulegri stærð.“

Meira en bara dans

Að sögn Helgu snýst vinna hennar ekki eingöngu um flókna dansa, heldur einnig um heildstæðar sviðshreyfingar og líkamlega tjáningu leikaranna. „Maður þarf að kynnast leikurunum og hvernig þeir hreyfa sig náttúrulega, til þess að ná því besta út úr hverjum og einum. Þetta snýst um að miðla sögunni í gegnum hreyfingu.“

Hún segir orkuna í sýningunni vera lykilatriði og hún hafi lagt mikla vinnu í að kortleggja sýninguna út svo uppbyggingin og flæðið sé rétt í hverju atriði fyrir sig.

Samheldinn draumahópur

Helga sparar ekki hrósið þegar kemur að hópnum í Frumleikhúsinu. „Þetta er draumahópur. Það er svo mikil samheldni og þó að þetta sé mikið átak og erfitt á köflum, þá mæta allir með jákvæðni að vopni,“ segir Helga.

Í hópnum er blanda af reyndum dönsurum úr dansskóla Helgu Ástu, Danskompaní, og leikurum sem eru að stíga sín fyrstu spor í dansi. „Það er geggjað að vinna með fólki sem hefur kannski ekki dansað áður en er svona gífurlega til í verkefnið. Þetta hefur verið virkilega skemmtileg vegferð.“

„Kristín leikstjóri sendi á mig skilaboð: „Blessaður, ég sá vídeó af þér, þú ert Galíleó Fígaró’,“ segir Guðjón Smári léttur í bragði aðspurður um hvernig þetta kom til. „Ég sagði bara ókei, af því ég kann að hlýða.“

Uppreisn gegn „stafrænu froðupoppi“

Persónan Galíleó er miðpunktur sögunnar en hann passar illa inn í þann framtíðarheim sem verkið lýsir. Guðjón lýsir honum sem venjulegri manneskju sem er ekki hrifin af þeirri átt sem heimurinn hefur tekið. „Hann er uppreisnarseggur sem á erfitt með þetta stafræna froðupopp sem ríkir. Hann er pínu „pick-me“ týpa en á mjög skemmtilegan hátt,“ útskýrir Guðjón.

Listrænt og djúpt ferli

Þar sem þetta er frumraun Guðjóns á leiksviðinu vissi hann lítið hverju hann átti von á þegar æfingar hófust. Hann segir ferlið hafa verið lærdómsríkt og mun dýpra en hann grunaði í upphafi.

„Við höfum grafið ofboðslega djúpt í karakterana, hlutverk þeirra í heiminum og hvert sagan er að fara. Þetta er búið að vera mjög listrænt ferli og lærdómsríkt,“ segir hann. Þótt æfingarnar séu krefjandi og taki mikinn tíma segir hann gleðina skipta mestu máli.

Fyrir alla sem unna góðri tónlist

Guðjón er sannfærður um að sýningin eigi erindi við breiðan hóp, ekki síst vegna tónlistarinnar. „Þetta er fyrir alla sem hafa gaman af skemmtilegri tónlist og flottu leikhúsi. Queen-lögin stækka þetta náttúrulega heldur betur og gera verkið stórt og mikið.“

Hvaða minningar standa sterkast eftir frá fermingunni þinni og fermingarundirbúningnum?

Ég á margar góðar minningar af fermingarundirbúningnum. Mér fannst fermingarfræðslan skemmtileg því Hjörtur var skemmtilegur prestur og náði til manns.

Svo var það náttúrulega ómissandi á þessum tíma að fara í 10 tíma í ljós. Ég og Una vinkona mín tókum rútuna reglulega í Keflavík fyrir ferminguna.

Hvernig fannst þér sjálfri fermingardagurinn þinn?

Hann var mjög góður og hefðbundinn. Vaknað snemma til að fara í greiðslu hjá Ásu frænku. Í framhaldi var athöfnin og svo var veislan haldin heima. Veitingarnar keyptar því mamma var kasólétt, annars hefði hún græjað þetta allt.

Var fermingardagurinn eins og þú hafðir ímyndað þér? Já, í minningunni var hann það.

Manstu eftir einhverri sérstakri gjöf sem þú fékkst eða einhverju öðru sem hafði sérstaka þýðingu fyrir þig?

Gjöfin frá mömmu og pabba var eftirminnilegust en ég fékk að versla allt nýtt í herbergið mitt og fékk að velja það sjálf. Það voru miklar pælingar með mömmu og pabba að velja því það þurfti að mæla og reyna að raða því sem ég vildi inn í litla herbergið mitt.

Hver var tíðarandinn í kringum ferminguna þína – voru einhverjar sérstakar hefðir, tíska eða tónlist sem settu svip á þennan tíma?

Það var meira um að veislurnar væru haldnar í heimahúsum. Þá var mjög skemmtileg hefð á mánudeginum eftir fermingu þar sem við fermingarsystkinin gengum á milli heimila okkar og skoðuðum fermingargjafirnar og fengum að smakka afgangana úr veislunum.

Þegar þú lítur til baka, hvaða gildi eða lærdóm tókstu með þér úr fermingunni sem hefur fylgt þér í lífinu?

Gullna reglan hefur fylgt mér frá fermingu. Við þurftum að velja okkur eitthvað til að lesa upp í athöfninni og ég valdi gullnu regluna eftir vandlega íhugun. Mér fannst og finnst hún enn svo mikilvæg.

Manstu eftir fermingarfötunum eða klippingunni?

Já, ég man sko eftir fermingarfötunum. Mamma saumaði hvíta blúnduskyrtu á mig og svo var skokkurinn keyptur í Kóda. Mamma saumaði fermingarjakkann en það þurftu allir að eiga fermingarjakka. Ég var með fléttu í hárinu.

Ertu að fara í einhverjar fermingarveislur í ár?

Ég og fjölskyldan erum að fara í þrjár fermingar.

Konný Hrund Gunnarsdóttir rifjar hér upp fermingardaginn sinn í Hvalsneskirkju á Pálmasunnudegi árið 1994. Þó að gangan upp að kirkjunni hafi verið köld og vindasöm, yljar hún sér í dag við minningar um mikinn metnað í fermingarfræðslunni, skemmtilega ferð í Vatnaskóg og dálítið öðruvísi veisluhöld en árgangurinn á undan fékk að njóta. Konný sker sig úr hópnum í fjólubláum kjól, með túperaðan topp og sálina hans Jóns míns í græjunum, en þakklæti og sjálfstæði eru þau gildi sem standa eftir þegar horft er til baka.

Fermdist hvenær og hvar: Fermist í Hvalsneskirkju 27. mars 1994 á Pálmasunnudegi.

Hvaða prestur: Sr. Hjörtur Magni Jóhannsson

Hvaða minningar standa sterkast eftir frá fermingunni þinni og fermingarundirbúningnum?

Fermingarfræðslan sjálf og ferðin í Vatnaskóg standa mest upp úr. Man að ég lagði mig alla fram um að kunna allt utanbókar sem beðið var um. Ferðin í Vatnaskóg var einnig einstaklega skemmtileg. Ég man ekkert svakalega mikið úr fermingunni sjálfri annað en að gangan upp að kirkju var köld og vindasöm og við stelpurnar vorum allar að passa upp á greiðslurnar á leiðinni. Svo er einnig minnistætt að árgangurinn á undan okkur hélt svo svakalegt fermingarpartý með þeim afleiðingum að minn árgangur fékk vaktað pizzapartý uppi í skóla með foreldrum og prestinum sem endaði með heimsókn heim til Guðjóns skólastjóra.

Hvernig fannst þér sjálfri fermingardagurinn þinn?

Ég finn fyrir hlýju þakklæti þegar ég hugsa um þennan dag. Mamma framkallaði risaveislu heima hjá okkur með alls konar kræsingum og mig minnir að afgangurinn hafi dugað í marga daga á eftir þar sem ekkert mátti vanta. Ég hitti fullt af fólki sem ég hafði varla hitt áður um ævina sem óskaði mér til hamingju með að vera komin inn í fullorðinna manna tölu og að nú væri ég loksins orðin fullgildur samfélagsþegn og ætti helst bara að byrja að vinna. Mér fannst allt þetta gamla fólk frekar kjánalegt að segja þetta þá en brosi að því í dag.

Var fermingardagurinn eins og þú hafðir ímyndað þér?

Já, eflaust var hann það. Man ekki eftir að vera með miklar væntingar annað en að ég fengi fullt af gjöfum og aur. Eitthvað sem ég held að hafi ekkert breyst hjá unglingum í dag og flestir tengja við.

Manstu eftir einhverri sérstakri gjöf sem þú fékkst eða einhverju öðru sem hafði sérstaka þýðingu fyrir þig?

Eftirminnilegasta gjöfin var ferð til Florida frá mömmu og pabba en við Linda systir og mamma og pabbi fórum til Dísu frænku okkar og vorum þar í að verða tvær vikur minnir mig. En annars á ég enn skartgripaskrín sem ég fékk sem mér þykir afskaplega vænt um.

Hver var tíðarandinn í kringum ferminguna þína – voru einhverjar sérstakar hefðir, tíska eða tónlist sem settu svip á þennan tíma?

Man ekki eftir einhverjum sérstökum hefðum annað en að það varð að vera merkt sálmabók, servíettur og ég varð að vera með hvíta blúnduhanska. Flestar stelpurnar sem fermdust með mér voru í hvítum kjólum en ég fékk lánaðan fjólubláan frá systur vinkonu minnar og dóttur vinkonu mömmu. Allt önnur stefna en hjá flestum held ég. Tónlistin var á þessum tíma aðallega Take that, Roxette og Sálin hans Jóns míns. Eða hún var það allavega hjá mér.

Þegar þú lítur til baka, hvaða gildi eða lærdóm tókstu með þér úr fermingunni sem hefur fylgt þér í lífinu?

Ætli það sé ekki sjálfstæði, samkennd og virðing fyrir náunganum. Gildi sem eru undirstaða heilbrigðra samskipta í gegnum lífið. Manstu eftir fermingarfötunum eða klippingunni? Já, fermingarkjólinn var fjólublár með hvítu tjullundipilsi. Ég var með hvíta blúnduvettlinga og ég man að ég mátti setja á mig maskara en það var allt og sumt. Ég var með mjög þykkt og sítt hár á þessum tíma. Ég fór í greiðslu til Svandísar Georgsdóttur. Greiðslan mín var þannig að það var tekið smá af hárinu í hátt tagl og settar perluspennur. Svo var hárið allt í slöngulokkum og toppurinn var túperaður upp í smá 80‘s anda. Þessa greiðslu fór ég í að mig minnir þrisvar. Fyrst í prufu, næst á fermingardaginn og svo í þriðja skiptið fyrir fermingarmyndatökuna.

Ertu að fara í einhverjar fermingarveislur í ár?

Aldrei þessu vant er engin fermingarveisla sem ég er að fara í núna í ár eða mér hefur að minnsta kosti ekki enn verið boðið í veislu þetta árið.

Fermdist hvenær og hvar: Í Keflavíkurkirkju 4. apríl 1982, það var pálmasunnudagur.

Hvaða prestur: Sr. Ólafur Oddur Jónsson heitinn.

Hvaða minningar standa sterkast eftir frá fermingunni þinni og fermingarundirbúningnum?

Ég man mest eftir gjöfunum og fötunum. Veislan var heima eins og var þá og mamma og amma gerðu allan mat og kökur. Ég man ekki eftir að hafa þurft að gera neitt nema mögulega hafa herbergið mitt fínt.

Hvernig fannst þér sjálfri fermingardagurinn þinn?

Ég er allavega brosandi á öllum myndum sem teknar voru á fermingardaginn, þetta var góður dagur.

Var fermingardagurinn eins og þú hafðir ímyndað þér?

Ég man ekki hvaða væntingar ég hafði aðrar en að fá fullt af gestum og gjöfum og svo frí daginn eftir í skólanum sem var geggjað.

Manstu eftir einhverri sérstakri gjöf sem þú fékkst eða einhverju öðru sem hafði sérstaka þýðingu fyrir þig?

Þegar ég hugsa til baka þá fékk ég alveg ótrúlega mikið af gjöfum. Ég fékk skíði, bambusstól, heilar 6000 kr. í peningum sem var bara alveg þokkalegasta upphæð. Ég fékk fullt af skarti og styttum. Eitthvað af þessu á ég enn, þó ekki skíðin. Ég fékk líka kasettutæki sem ég var pínu spæld með af því að það var mono-græja, ég vildi auðvitað stereo en líklega var ég bara vanþakklátur krakki.

Hver var tíðarandinn í kringum ferminguna þína – voru einhverjar sérstakar hefðir, tíska eða tónlist sem settu svip á þennan tíma?

Allir þurftu að fara til ljósmyndara og fá fermingarmyndatöku og var það spes athöfn og fékk ég að standa við stólinn og bekkinn hjá Heimi ljósmyndara með rósina eins og allir hinir. Ég fékk eina LP-plötu í fermingargjöf sem kom út árinu áður, Abacab með Genesis og líklega allir sem eru búnir að gleyma.

Þegar þú lítur til baka, hvaða gildi eða lærdóm tókstu með þér úr fermingunni sem hefur fylgt þér í lífinu?

Í minningunni var þetta eitthvað sem allir þurftu að gera eða allir gerðu, þ.e. að fermast. Ég var ekki að gera þetta af því að ég valdi að fylgja Kristi eða staðfesta skírnarheitið. Það sem við lærðum var allavega trúarjátningin, sem ég man enn, og svo var örugglega margt gott og kærleiksríkt í bókinni „Líf með Jesú“ sem við notuðum í fermingarundirbúningnum. Ég á bara góðar minningar frá þessum tíma.

Manstu eftir fermingarfötunum eða klippingunni?

Ég valdi mér hvítan kjól í fatabúð hér í Keflavík sem hét Traffík, sem ömmu Jónu fannst fullnáttúrulegur minnir mig. Ég var með frekar stutt hár og vildi auðvitað hafa það rennislétt en það máttu ekki sjást krullur eða liðir. Ég fór í Baugholtið til Gullýjar hárgreiðslukonu sem blés það þangað til að ég varð ánægð og reddaði deginum. Ég held að ef það hefði verið búið að finna upp sléttujárn á þeim tíma hefði líf mitt orðið allt öðruvísi, ekki eilíf barátta við krullur og liði.

Ertu að fara í einhverjar fermingarveislur í ár?

Já, Jóna Magnea Sigurgeirsdóttir frænka mín er búin að bjóða mér í veislu í lok mars og Kormákur Kristinsson frændi minn í apríl. Ég hlakka til að mæta.

Leikfélagið sendi frá sér tilkynningu þar sem fram kemur að miðasala hafi farið fram úr björtustu vonum. Þegar er orðið uppselt á sýningar kvöldsins (20. mars) sem og sýningar laugardagsins og sunnudagsins.

Staðan á miðasölu:

• Föstudagur 20. mars: UPPSELT

• Laugardagur 21. mars: UPPSELT

• Sunnudagur 22. mars: UPPSELT

• Föstudagur 27. mars: Örfáir miðar lausir

• Laugardagur 28. mars: Fáir miðar lausir

• Sunnudagur 29. mars: Fáir miðar lausir

„Ertu ekki alveg örugglega búin að íhuga það að tryggja þér miða á þessa sýningu? Það er allt að fyllast,“ segir í hvatningu frá félaginu, en ljóst er að þeir sem vilja berja sýninguna augum þurfa að hafa hraðar hendur.

Miðasala fer fram á Tix.is og eru bæjarbúar og aðrir velunnarar leiklistar hvattir til að tryggja sér sæti áður en það verður um seinan.

Það eru þau Sóley Guðjónsdóttir og Kacper Agnar Kozlowski hjá SkySaga Studio sem standa að baki myndinni, en hún hefur þegar náð yfir 65 þúsund áhorfum á YouTube. Þetta verður að teljast óvenjulegur árangur fyrir íslenska stuttmynd á svo skömmum tíma.

Einmanaleikinn bak við brosið

Myndin er gerð í heimildarmyndastíl og fylgir ungi afgreiðslustúlku, leikinni af Alexöndru Rós Þorkelsdóttur, sem vinnur í bakaríi yfir jólafríið. Á vinnutíma mætir hún viðskiptavinum með bros á vör, en þegar heim er komið eftir klukkan sex tekur við annar og talsvert dekkri veruleiki.

Heima fyrir ríkir mikill ágreiningur á milli foreldra hennar, sem leikin eru af þeim Ebbu Guðnýju Guðmundsdóttur og Tómasi Oddi Eiríkssyni. Þau eru svo upptekin af eigin vandamálum og rifrildum að þau gleyma að huga að dóttur sinni, sem upplifir mikinn tómleika og einmanaleika.

Skilaboð til foreldra

Að sögn aðstandenda kviknaði hugmyndin út frá löngun til að varpa ljósi á aðstæður barna, sérstaklega skilnaðarbarna, þar sem foreldrar verða stundum svo niðursokknir í eigin áhyggjur að þeir missa sjónar á líðan barna sinna.

„Við vildum sýna þessa hlið sem enginn sér,“ segir í lýsingu myndarinnar.

Skapandi teymi

• Handrit og leikstjórn: Sóley Guðjónsdóttir

• Upptaka og klipping: Kacper Agnar Kozlowski

• Aðalhlutverk: Alexandra Rós Þorkelsdóttir

• Önnur hlutverk: Ebba Guðný Guðmundsdóttir og Tómas Oddur Eiríksson

Viðbrögðin á YouTube sýna svo ekki verður um villst að viðfangsefnið á mikið erindi til almennings, en myndina má finna í heild sinni á YouTube undir titlinum „EFTIR KLUKKAN SEX“.

Hægt er að horfa á myndina í heild sinni hér að neðan:

Þótt Kristín Lea sé þekktust fyrir störf sín í kvikmyndaheiminum segir hún það hafa verið auðvelda ákvörðun að taka að sér leikstjórnina þegar félagið hafði samband. „Það var einhvern veginn aldrei spurning,“ segir hún og minnist þess þegar hún lék í verkinu Kalda borðinu undir leikstjórn Þórs Jóhannessonar á sínum tíma í Frumleikhúsinu.

Metnaður á hærra plani

Kristín segir kraftinn í áhugamannaleikhúsinu í Keflavík hafa komið sér skemmtilega á óvart. „Mér finnst þetta vera á hærra plani en venjulegt áhugamannaleikhús, án þess að varpa skugga á neinn. Það er svo mikil ástríða og metnaður hérna; það er eitthvað töfrandi í gangi.“

Sýningin We Will Rock You byggir á tónlist hljómsveitarinnar Queen en sagan sjálf gerist í framtíðinni, árið 2326, á jörð sem nú heitir „iPlanet“. Þar ræður risafyrirtækið GlobalSoft ríkjum og hefur bannað alla persónulega sköpun og tónlist. Kristín segir hópinn hafa kafað djúpt í söguna og unnið mikið í leiktækni og karaktersköpun.

Krónísk gæsahúð á æfingum

Aðspurð um hópinn sem hún vinnur með sparar leikstjórinn ekki hrósið. „Þau eru dásamleg. Það er svo gefandi að sjá þau stíga inn í karakterana og skína. Ég er handviss um að hér séu margir framtíðarleikarar á ferð og söngvararnir eru rosalegir,“ segir Kristín og bætir við með bros á vör: „Ég er með króníska gæsahúð rennsli eftir rennsli.“

Kristín hvetur fólk til að láta sýninguna ekki fram hjá sér fara og upplifa töfrana og tónlistina í Frumleikhúsinu.

Sævar Jóhannsson með tvöfaldan sigur

Tónlistarmaðurinn Sævar Jóhannsson átti góðu gengi að fagna á hátíðinni. Plata hans, Quiet Presence, var valin plata ársins í flokknum „önnur tónlist“. Sævar birti glaðbeittar myndir af sér í Hörpu eftir sigurinn og sagðist hreinlega ekki hafa getað hætt að brosa yfir viðurkenningunni.

Sævar var þó ekki hættur því hann er einnig hluti af sviðslistahópnum Óði, sem hlaut verðlaun sem flytjandi ársins í flokki sígildrar og samtímatónlistar. „Je minn hérna. Við unnum flytjanda ársins!“ sagði í tilkynningu frá hópnum eftir að úrslitin lágu fyrir.

Of Monsters and Men með tvenn verðlaun

Hljómsveitin Of Monsters and Men, sem á sínar rætur í Garðinum og Keflavík, heldur áfram að festa sig í sessi sem ein stærsta sveit landsins. Þau fóru heim með tvenn verðlaun í flokki rokktónlistar:

• Plata ársins: All is Love and Pain in the Mouse Parade

• Lag ársins: Ordinary Creature

Verðlaun fyrir upptökustjórn

Og það komu fleiri verðlaun til Suðurnesja. Ásgeir Aðalsteinsson, gítarleikari og kennari við Tónlistarskóla Reykjanesbæjar, fæddur og uppalinn í Keflavík, fékk verðlaun fyrir Upptökustjórn ársins ásamt Ómari Guðjónssyni.

Um verðlaunin

Íslensku tónlistarverðlaunin eru haldin á vegum STEFs og SFH. Markmið hátíðarinnar er að lyfta því sem vel er gert í íslenskri tónlist og kynna fjölbreytileika geirans fyrir landsmönnum.

Það var mikið í húfi þegar frumsýningin hófst í Frumleikhúsinu en undirbúningur hefur staðið yfir vikum saman. Verkið, sem gerist í framtíð þar sem tónlist og sjálfstæð hugsun er bönnuð, virkaði sem fullkominn vettvangur fyrir þann „bilaða talent“ sem leikstjórinn Kristín Lea Sigríðardóttir segir í viðtali við Víkurfréttir að finnist á Suðurnesjum.

Snilldarleg staðfæring og íslenskur húmor

Þótt söngleikurinn sé upprunalega skrifaður af Ben Elton í samstarfi við Queen hefur Leikfélag Keflavíkur farið þá leið að færa verkið nær heimahögunum. Staðfæringin hefur heppnast einstaklega vel; hún er ekki bara á íslensku heldur er heimabær leikfélagsins einnig órjúfanlegur hluti af handritinu.

Til að skreyta textann og kalla fram húmor er fjöldi kunnuglegra textabrota úr íslenskum dægurlögum og jafnvel tilvitnanir úr íslenskum kvikmyndum ofin inn í samræðurnar. Þetta gefur sýningunni ferskleika og nánd sem áhorfendur kunnu svo sannarlega að meta á frumsýningunni.

Söngur og dans upp á tíu!

Þótt leikararnir í aðalhlutverkum, þau Guðjón Smári Smárason (Galíleó) og Margrét Arna Ágústsdóttir (Scaramouche), hafi heillað salinn með kröftugum söng sínum er ljóst að sýningin er afrakstur mikils liðsstyrks. Kristín Lea leikstjóri leggur í sýningarskrá ríka áherslu á að hver einasti hlekkur sé mikilvægur. „Þetta ferðalag hefur átt mig alla daga og nætur,“ segir Kristín, en hún þakkar hópnum sérstaklega fyrir traustið og hvernig leikararnir fengu að vaxa inn í sín hlutverk og „stíga inn í sitt eigið ljós“.

Sama má segja um Helgu Ástu Ólafsdóttur, danshöfund, sem náði að skapa karakterdrifnar hreyfingar sem fylltu sviðið af orku. „Hreyfingarnar spretta úr persónunum sjálfum, styrkleikum þeirra og veikleikum,“ segir Helga Ásta. Hún mætti með kanónur úr dansskólanum sínum, Danskompaní, en virkjaði einnig gamalgróna leikara leikfélagsins til að taka spor á sviðinu. Söngur og dans spilar stóra rullu í uppfærslunni og útkoman er upp á tíu. Sá sem þetta skrifar fékk að vita það í sýningarlok að þrír leikarar voru að glíma við flensu á frumsýningunni, en þess sáust þó engin merki á sýningunni, þvílíkur var krafturinn.

Að tjaldabaki

En rokkið verður ekki til án þeirra sem sjá til þess að allt gangi smurt á bak við tjöldin. Sýningin hvílir á herðum fjölmenns hóps:

Tónlistin: Lifandi hljómsveit undir stjórn Sigurðar Smára Hanssonar gaf sýningunni þann hráa kraft sem tónlist Queen krefst.

Umgjörð og tækni: Leikmynd og grafík Davíðs Arnar Óskarssonar ásamt ljósahönnun Sigurðar Boga Ólafssonar sköpuðu hinn fullkomna og töfrandi framtíðarheim iPLANET. Þá skiptir hljóðvinnsla gríðarlegu máli og Þórhallur Arnar Vilbergsson skilaði þeirri vinnu óaðfinnanlega. Búningar, hár og förðun unnu svo saman að því að gera heildarmyndina ógleymanlega og breyta hópnum í „Bohema“ og framtíðarfígúrur.

Tryggið ykkur miða!

Frábærar undirtektir á frumsýningu og þá staðreynd að þegar er orðið uppselt á nokkrar sýningar sýna svo ekki verður um villst að starfsemi Leikfélags Keflavíkur er bæjarfélaginu dýrmæt. Að ná að setja upp svo vandaða og stóra sýningu er afrek sem leikfélagsfólkið og bæjarbúar mega vera stoltir af.

Ef marka má frumsýningarkvöldið þá hefur boðskapurinn um frelsi, sköpun og ást náð tilgangi sínum. Fyrir þá sem vilja upplifa kraftinn, hláturinn og gæsahúðina sem fylgir því að sjá hópinn „rokka rækilega“ eru næstu sýningar framundan. Nokkrar sýningar eru í sölu fram til næstu mánaðamóta en búast má við að það verði fljótt þétt setið í Frumleikhúsinu. Ekki láta þetta verk framhjá ykkur fara!

Hilmar Bragi Bárðarson

Fermdist hvenær og hvar: 10. mars 2002 í Njarðvíkurkirkju.

Prestur: sr. Baldur Rafn Sigurðsson.

Hvaða minningar standa sterkast eftir frá fermingunni þinni og fermingarundirbúningnum?

Ég man að við vorum bara sjö sem vorum að fermast þennan dag en það var alveg ótrúlega gaman hjá okkur og við fengum mörg hlátursköst í kirkjunni. Í undirbúningnum man ég eftir dásamlegum augnablikum með mömmu þar sem við vorum að velja þema, græja skreytingar og plana matinn.

Hvernig fannst þér sjálfri fermingardagurinn þinn?

Mjög skemmtilegur en man að mér fannst hann líða ansi hratt. Ég ákvað að syngja í fermingunni minni sem var alls ekki eitthvað sem aðrir í kringum mig voru að gera. Ég söng og dansaði við lagið Twist again í veislunni og það vakti mikla lukku. Ég man að ég hafði lagt upp úr því að vita hverjir allir væru sem voru að koma í veisluna mína því ég vildi engin vandræðilegheit.

Var fermingardagurinn eins og þú hafðir ímyndað þér?

Já, mig minnir það. Mamma mín var einstaklega góð í skreytingum og veitingum og fékk vinkonur sínar í að aðstoða sig. Þegar ég hugsa til baka þá upplifi ég mikla hlýju og gleði á þessum degi og í öllum undirbúningnum, þó svo að það hafi alveg pottþétt verið tekin einhver góð stressköst yfir hinu og þessu sem var ekki að ganga upp.

Manstu eftir einhverri sérstakri gjöf sem þú fékkst eða einhverju öðru sem hafði sérstaka þýðingu fyrir þig?

Ég man að mér fannst mjög fullorðinslegt að fá stóra kertastjaka á fæti sem ég tók með mér þegar ég flutti að heiman, svo fékk ég marga fallega skartgripi og Biblíu. En sú sem stóð hvað mest upp úr var gjöf frá foreldrum og systrum. Þriggja hæða karaokegræja með fimm diska spilara, míkrófónum og þó nokkrum geisladiskum og utanlandsferð til Ameríku.

Hver var tíðarandinn í kringum ferminguna þína – voru einhverjar sérstakar hefðir, tíska eða tónlist sem settu svip á þennan tíma?

Ég held að þetta hafi verið bara nokkuð hefðbundið tímabil, það voru fæstar sem höfðu litað eða klippt hárið og flestar voru lítið sem ekkert farðaðar.

Þegar þú lítur til baka, hvaða gildi eða lærdóm tókstu með þér úr fermingunni sem hefur fylgt þér í lífinu?

Ég man að setningin sem ég valdi mér var: „Allt sem þér viljið, að aðrir menn gjöri yður, það skuluð þér og þeim gjöra.“ Ég reyni enn í dag að lifa eftir því.

Það var einnig ansi stór ákvörðun að syngja fyrir framan alla gestina og til þess þurfti mikið hugrekki. Ég held að það hafi alveg verið vísir að því sem kom í framhaldi í mínu lífi. Að uppgötva að það fylgir því ansi notaleg tilfinning að fá fólk til að hlæja og skemmta sér. Einnig lærði ég svo sannarlega hvernig á að búa til góðan viðburð og það hefur fylgt mér.

Manstu eftir fermingarfötunum eða klippingunni?

Já, auðvitað, það er svo stutt síðan ég fermdist. Ég fór í hárgreiðslu og prufugreiðslu og var með rosa fín lifandi blóm í hárinu. Það var algjört bann við því að klippa hárið stuttu fyrir fermingu á mínu heimili. Fermingarkjólinn keypti ég með mömmu í Kringlunni, að mig minnir í búðinni Sautján, kjóll sem er það hefðbundinn fyrir fermingu að fermingarbörn dagsins í dag eru líkleg til þess að vera eins.

Ertu að fara í einhverjar fermingarveislur í ár?

Já, ég er að fara í að minnsta kosti tvær fermingarveislur.

Stóra upplestrarkeppnin hefst formlega á degi íslenskrar tungu þann 16. nóvember ár hvert en það er fæðingardagur Jónasar Hallgrímssonar. Fram að lokakeppni leggja nemendur og kennarar sérstaka áherslu á vandaðan upplestur og framsögn. 

Það er óhætt að segja að keppendur hafi staðið sig með prýði og verið sjálfum sér og sínum skóla til mikils sóma. Dómnefndin var ekki öfundsverð af hlutskipti sínu að velja í verðlaunasæti enda hrósaði Guðbjörg Sveinsdóttir formaður dómnefndar keppendum í hástert og benti á það að allir væru í raun og veru sigurvegarar þar sem hver og einn keppandi hefði sigrað í sínum skóla. Að sama skapi hvatti hún keppendur til þess að halda áfram að leggja rækt við þennan þátt móðurmálsins, vandaðan upplestur og framburð. 

Helgi Arnarson sviðsstjóri menntasviðs Reykjanesbæjar tók í sama streng og lagði áherslu á að hvert og eitt þeirra væri sigurvegari í þeim skilningi að keppendur hefðu tekið miklum framförum frá því þeir hófu þessa vegferð í nóvember. Helgi þakkaði Önnu Huldu Einarsdóttur kennsluráðgjafa á skrifstofu menntasviðs og Haraldi Axel Einarssyni grunnskólafulltrúa fyrir að hafa umsjón með Stóru upplestrarkeppninni og veg og vanda að undirbúningi þessarar glæsilegu hátíðar. 

Ingibjörg Einarsdóttir, formaður Radda samtaka um vandaðan upplestur og framsögn ávarpaði samkomuna en hún er ein þeirra sem ýtti þessu verkefni, Stóru upplestrarkeppninni, úr vör fyrir 30 árum. Ingibjörg lýsti yfir ánægju sinni með stjórnendur, kennara og foreldra í Reykjanesbæ vegna þess hve vel þeir héldu utan um og sinntu þessu verkefni. Hún lagði jafnframt áherslu á að helsta markmið verkefnisins væri að fá alla nemendur til þátttöku og gefa þeim tækifæri til að æfa upplestur sjálfum sér og öðrum til ánægju. Að lokum hvatti hún kennara til þess að halda áfram að sinna þessum þætti móðurmálsins.

Sigurvegarar keppninnar í ár voru eftirfarandi: 

1. Birkir Frosti Kjartansson, Holtaskóli 
2. Halla Björk Guðjónsdóttir, Myllubakkaskóli 
3. Hilmar  Geir Geirsson, Holtaskóli 

Allir keppendurnir fengu bókina Skólastjórinn eftir Ævar Þór Benediktsson og rós í viðurkenningarskyni en fyrstu þrjú sætin fengu einnig peningaverðlaun í boði Íslandsbanka.

Ómissandi þáttur þessarar hátíðlegu stundar er tónlistarflutningur nemenda Tónlistarskóla Reykjanesbæjar en flutt voru þrjú tónlistaratriði á hátíðinni. Í upphafi léku þær Mary Lowvi Anne Apas og Ólafía Arndís Björnsdóttir Over the Rainbow e. Harold Arien á klarinett en Geirþrúður F. Bogadóttir lék undir á píanó. Þá lék Frida Rós Linnér og Lovísa Mía B. Stefánsdóttir Vorkvöld í Reykjavík e. Evert Tube á þverflautu og Geirþrúður F. Bogadóttir lék undir á píanó að lokum lék Guðrún Heiða Jónsdóttir Musetta e. Johann Sebastian Back á píanó. 

Magni Sær Gunnarsson sigurvegari í Stóru upplestrarkeppninni frá fyrra ári kynnti skáld hátíðarinnar, Ólaf Pál Jónsson. Kristjana Nótt Guðrúnadóttir einnig verðlaunahafi frá því í fyrra, kynnti ljóðskáld hátíðarinna sem voru mörg að þessu sinni.  Þá las Natalia Dziondziakowska nemandi í Myllubakkaskóla ljóð á móðurmáli sínu, pólsku. Að lokum afhenti Helgi Arnarson sviðsstjóri menntasviðs bókagjafir. 

Ástæða er til að þakka öllum upplesurum, tónlistarflytjendum, kennurum og foreldrum fyrir frábæran undirbúning sem skilaði sér í vönduðum og góðum flutningi fyrir fullum sal af áhorfendum. 

Keppendur sem tóku þátt: 

Ásgeir Marinó Gylfason, Háaleitisskóli

Berglind Elva Rafnsdóttir, Njarðvíkurskóli

Birkir Frosti Kjartansson, Holtaskóli

Brynja Lív á Svöð Siriardóttir, Háaleitisskóli

Dísella Maren Bjarnadóttir, Heiðarskóli

Heiða Lind Hermannsdóttir, Stapaskóli

Heiðdís Klara Hjartardóttir, Akurskóli

Halla Björk Guðjónsdóttir, Myllubakkaskóli

Hilmar Geir Geirsson, Holtaskóli

Hrafnhildur Embla Ægisdóttir, Njarðvíkurskóli

Hugrún Helgadóttir, Myllubakkaskóli

Íris Freyja Atladóttir, Akurskóli

María Dís Jónsdóttir, Stapaskóli

Matthea Maísól Almarsdóttir, Heiðarskóli

Jón segist spenntur fyrir því að spila í minna rými eins og Bergi, en nýlegir tónleikar hans í Bæjarbíói og á Hótel Búðum voru á svipuðum nótum og heppnuðust vel.

„Mér finnst svo gaman að vera nánast bara að spjalla við fólkið. Þetta er ekki stórt og þess vegna verður þetta svo einlægt og inn að beini,“ segir Jón. Þótt hann mæti með ákveðið „leikplan“ eða lagalista, segist hann tilbúinn að sóla sig út úr því ef stemningin kallar á eitthvað annað. „Ef fólk biður um eitthvað lag þá reyni ég bara að henda í það ef ég man það.“

18 sekúndna innkoma í Garðinum

Talið barst fljótt að tengingu Jóns við Suðurnesin, en hann á skrautlega minningu úr Garðinum frá því hann var í fótboltanum með FH þar sem bakvörðurinn barðist oft við Keflvíkinga en hann eigi marga aðdáendur og vini í bítlabænum. Jón vildi líka hvetja fólk úr Garðinum sérstaklega til að mæta í Hljómahöllina, enda á hann þar ákveðna „frumraun“.

„Ég spilaði minn fyrsta meistaraflokksleik með FH á móti Víði í Garðinum í 32-liða úrslitum árið 2005. Ég var varla búinn að vera inn á í 18 sekúndur þegar ég fékk boltann beint í punginn,“ segir Jón og hlær. „En ég lagðist ekki niður. Ég hugsaði með mér að ég gæti ekki verið nýkominn inn á og látið sjá að ég væri að drepast.“

Lærir af kempum og ungviði

Líf tónlistarmannsins er fjölbreytt og Jón segist sækja innblástur í samstarf við aðra. Hann hefur nýlega unnið með tónlistarmönnum á borð við KK og Mugison, og segist hafa lært mikið af þeim. Þeir fóru saman til Nashville og voru saman með tónleikaröð í desember. 

„Ég var að segja KK frá því að ég væri farinn að nota fótinn meira, svona hi-hat og bassatrommuhljóð með gítarspilinu. Hann var svo ánægður og sagði: ‚Þarna er buskerinn mættur í þig!‘ Hann þekkir þetta náttúrulega manna best eftir að hafa spilað á götunni í Noregi í den,“ segir Jón. Hann bætir því við að Mugison hafi líka haft áhrif á hann, en að fylgjast með honum umkringdum fullt af hljóðfærum hvetji hann til að prófa nýja hluti.

Á tónleikunum í Bergi ætlar Jón að nota rafmagnsgítarinn meira en venjulega til að skapa nýjan hljóðheim. „Ég er að vanda mig við að vera töff líka, þetta verður ekki bara eins og einhver kvöldvaka.“

Keppnismaðurinn mættur

Aðspurður um miðasölu og samanburð við bróður sinn, Friðrik Dór, sem seldi upp á skömmum tíma í sömu tónleikaröð, kemur keppnismaðurinn í Jóni upp á yfirborðið.

„Ég er smá fúll yfir þessu, skipulagið var ekki alveg upp á tíu, að setja mig viku á eftir bróður mínum og í sama mánuði og Ásgeir Trausti. Buddan hjá fólki er bara tóm en keppnismaðurinn vaknar alveg“, segir Jón og hlær en bætir við að hann ætli sér að selja upp næstu tvo sólarhringa. „Ég ætla að klára þessa miða.“

Miðasala er hér 

(Fréttatilkynning frá TR.)

„Ég fékk flott úr frá foreldrum mínum sem keypt var í Fríhöfninni en það þurfti auðvitað að smygla því niður eftir. Svo fékk ég aðallega peningagjafir. Veislan sem var haldin heima á Eyjavöllum 5 í Keflavík var skemmtileg, fjöldi ættingja og vina komu. Á þeim tíma var boðið upp á sígarettur og vindla og það mátti sjá reykinn liðast um húsið,“ segir Kjartan og hlær þegar hann rifjar þetta upp.

Skellinaðra fyrir bræðurna

Ásgeir bróðir hans fermdist ári síðar og hann fékk líka peningagjafir. Þeir bræður ákváðu að nota hluta þeirra til að kaupa sér saman skellinöðru. Og ekki bara það, Ásgeir notaði ári síðan í sinni fermingu sömu fermingarföt og Kjartan.  „Áhugi okkar lá í skellinöðrum og kannski sérstaklega hjá mér og ég eignaðist þrettán mótorhjól á næstu árum.“

En man Kjartan eftir fermingarfötunum sem hann var í á fermingardaginn?

„Já, ég var í flauelsjakkafötum frá Karnabæ. Þau voru vinsæl á þessum tíma.“

En hafði fermingin áhrif á þig?

„Mér fannst fermingarfræðslan góð sem ég sótti hjá Ólafi Oddi en hún fór fram í gamla Kirkjulundi. Ég játaði kristna trú og á þessum tíma var ég duglegur í starfinu hjá KFUM, sótti fundi og félagsskap þar. Ég hef alltaf verið kristinnar trúar þó að ég hafi aldrei verið nógu duglegur að sækja kirkju. Þetta starf mótaði mig í að vera góð manneskja og líta á annað fólk sem jafningja. Ég hef alltaf gert það.“

Fimm ættliðir

Þá nefnir Kjartan að lokum að eitt sé mjög minnistætt frá fermingunni en það er að í henni voru fimm ættliðir sem er afar sjaldgæft. Það kom í gegnum ættlegg Birnu móður hans, en auk hennar mættu amma Kjartans, langaamma og langalangaamma hans.

...Ég hef alltaf verið kristinnar trúar þó að ég hafi aldrei verið nógu duglegur að sækja kirkju. Þetta starf mótaði mig í að vera góð manneskja og líta á annað fólk sem jafningja. Ég hef alltaf gert það...

Bílinn flotta hafði Valdimar afi hans á Akureyri náð í nokkrum dögum áður en sá gamli hafði svo flogið til útlanda og missti af fermingunni. Bíllinn, sem var af gerðinni Chevrolet Caprice Classic, var stór og glæsilegur og með öllum helstu græjum og þægindum. Hann skyldi nota til að aka fjölskyldunni til kirkju á fermingardaginn. Ævar segir að bílnum fylgi skemmtileg framhaldssaga en áratug síðar var hann seldur til Keflavíkur. Brynleifur heitinn bílasali þar sem Ævar hóf sinn bílasöluferil keypti bílinn forláta. „Við fórum norður og náðum í bílinn og keyrðum hann til Keflavíkur. Svo var hann alltaf fyrir utan Bílasölu Brynleifs og var með bílnúmerið Ö 82. Ég eignaðist hann svo þegar ég keypti bílasöluna af Brynleifi.“

Fremstur í röðinni

Ævar var lágvaxinn peyi á fjórtánda ári og var fremstur í röð njarðvísku fermingarbarnanna sem gekk inn kirkjugólfið í Ytri-Njarðvíkurkirkju sem var enn í byggingu en þó það langt komin að það var hægt að halda athafnir. „Ég man að ég gekk fyrstur inn og var við hlið Röggu Ingólfs fermingarsystur minnar.“

Ævar segir að hann hafi verið í fyrsta hópnum sem fermdist í kirkjunni en sá fyrsti sem var fermdur var vinur hans Gísli Páll Pálsson, sonur Páls sóknarprests sem var nýlátinn eftir veikindi. Fermingarbörn í Njarðvík hjálpuðu til í framkvæmdum við kirkjuna svo hægt yrði að ferma en fleiri bæjarbúar hjálpuðu til. „Við vorum fengin til að naglhreinsa, hreinsa timbur og fleira. Þetta er mér mjög eftirminnilegt,“ segir Ævar en vegna fráfalls séra Páls hljóp Ólafur Oddur, sóknarprestur í Keflavík, í skarðið.

Forláta Kodak myndavél

Þegar við spyrjum bílasalann hvernig hafi verið með fatnað og hárgreiðslu skellir okkar maður upp úr. „Ég man vel eftir fötunum. Ég var í ljósbrúnum flauelsbuxum, dökkbrúnni skyrtu, með ljósbrúna slaufu og í ljósbrúnum mittisjakka. Þetta var mjög flott og ég var ánægður með fermingarfötin. Til að toppa fötin setti gerði mamma eitthvað við hárið á mér, ég man ekki hvort það var permanent en alla vega góður lyftingur eins og sjá má á myndinni.“

„Veislan var haldin á mínu æskuheimili á Hraunsveginum í Njarðvík. Allir mínir helstu ættingjar og vinir voru mættir og systir mömmu sem var lærður kokkur hafði útbúið veglega matarveislu. Eins og algengt var á þessum tíma var boðið upp á tóbak og sígarettur í flottum kössum á borðum heima. Ég fékk fullt af gjöfum og man vel eftir forláta Kodak Instamatic-myndavél og ég á hana ennþá, meira að segja kassann utan um hana líka. Ég fékk slatta af peningum og keypti mér hljómflutningsgræjur en restin fór í bankabók sem ég var með sérstaklega til að safna fyrir mínum fyrsta bíl. Hann eignaðist ég svo þegar ég var orðinn 16 ára.“

Ævar segir að fermingarfræðslan hafi verið fín og hafi haft sín áhrif. „Ég er búinn að ferma börnin mín fjögur og tvö barnabörn þannig að þetta gengur allt sinn vanagang sem er gott. Ég öðlaðist mína barnatrú og hef haldið henni alla tíð.“

...Eins og algengt var á þessum tíma var boðið upp á tóbak og sígarettur í flottum kössum á borðum heima. Ég fékk fullt af gjöfum og man vel eftir forláta Kodak Instamatic-myndavél og ég á hana ennþá...

Kalt borð og kökuveisla

Siggi slær á létta strengi eins og honum er eðlislægt þegar hann rifjar upp ferminguna. „Ég man eitthvað eftir veislunni og gjöfunum,“ ef þú ert að spyrja um það, rifjar hann upp.

„Það var snjókoma um morguninn á fermingardaginn minn. Þetta var í mars en þegar við gengum upp úr kjallaranum og fram í Keflavíkurkirkju í kirtlunum var komið fallegt veður, sól og bjart. Eftir fermingu og altarisgöngu var veisla á mínu æskuheimili. Þar var í boði kalt borð og kökur, keypt hjá Axel veitingamanni í Keflavík. Það var öllu helstu ættingjum og vinum boðið, margt sem ég þekkti ekki neitt, sem er nú svo sem eðlilegt fyrir ungan gaur. Ég fékk fullt af gjöfum, tölvuborð og eitthvað fleira í herbergið en svo líka mikið af útivistardóti, ég var á fullu í skátunum og því auðvelt að gefa mér bakpoka, sjónauka og slíkt en ég fékk líkar bækur og eitthvað af peningum sem ég eyddi nú fljótlega eftir fermingu.“

Ákveðinn boðskapur

Sigurður segir að hann hafi stundað fermingarfræðslu hjá Ólafi Oddi í gamla Kirkjulundi. „Hún var lærdómsrík og ég man að maður áttaði sig á, kannski aðeins meira þegar ég varð eldri, að þetta var ákveðinn boðskapur sem maður hefur farið með í gegnum lífið. Komdu vel fram við náungann og þá gerir hann það sama við þig.“

Siggi segir að hann hafi verið í fínum jakkafötum með linda, eitthvað sem hafi ekki staðist tímans tönn og hafi úrelst mjög fljótt. Þá fór hann í myndatöku hjá Heimi Stígssyni á efstu hæðinni í Hagafellshúsinu ofarlega á Hafnargötunni.

Góður nágranni

Kirkjan hefur fylgt Sigga nær alla tíð. Æskuheimili hans var við Birkiteig í Keflavík og því gekk hann daglega framhjá Keflavíkurkirkju á leið til skóla. Svo hafi hann flutt á Kirkjuteiginn fyrir all nokkrum árum og býr þar með fjölskyldu sinni.

„Ólafur Oddur skírði elsta strákinn minn en það var á hans síðustu árum í starfi. Ég hef fermt þrjú ungmenni og það hefur gengið vel þó það hafi allt verið mismunandi. Ég hef setið í sóknarnefnd í tæpan áratug sem er mjög gefandi og svo bý ég núna í götunni við kirkjuna. Þetta verður ekki mikið betra.“

...Þetta var bara stór dagur í lífi manns á þessum tíma. Það kom aldrei neitt annað til greina en að fermast. Ganga í fullorðinna manna tölu, staðfesta skírnina og kristna trú. Ég er sjálfur þannig í dag ..

Menntun:

Sjóntækjafræðingur með meistaragráðu í klinískum augnsjúkdómum og aðra meistaragráðu í sjónþjálfun og samsjón augna.

Við hvað starfar þú og hvar?

Ég er eigandi Reykjanes Optikk sem er ein glæsilegasta gleraugnabúð landsins, þó ég segi sjálf frá. Auk daglegs rekstrar er mitt aðalstarf sjóntækjafræðingur.

Hver eru helstu verkefnin?

Helstu verkefnin eru að mæla sjón, afgreiða og fullvinna gleraugu. Önnur verkefni sem ég geri með aðstoð starfsfólks míns eru almenn markaðsstörf og innkaup á vöru.

Hvað er það sem gerir fyrirtækið þitt einstakt?

Það sem gerir Reykjanes Optikk einstakt er starfsfólkið mitt og hvernig það mætir viðskiptavinum á hverjum degi með mikilli þjónustulund. Ég tel að lykillinn að farsælum rekstri sé starfsfólkið, sem ég er ótrúlega lánsöm með. Andrúmsloftið sem fyrirtækjamenning okkar hefur náð að skapa er áþreifanlega ljúft og ég trúi því að allir sem leita til okkar finni það.

Er eitthvað áhugavert sem þú ert sjálf að gera?

Mér finnst starfið mitt sem sjóntækjafræðingur mjög áhugavert. Einna helst finnst mér skemmtilegt að uppgötva eitthvað sem varðar augnheilsu og geta hjálpað fólki. Það er gaman þegar fólk kemur til mín með vandamál sem fyrir nokkrum árum hefði frekar leitt til augnlæknis. Ég lít á það sem ákveðið traust sem ég hef byggt upp í nærsamfélaginu og það þykir mér vænt um. Fyrir utan vinnu gegni ég formennsku í Félagi íslenskra sjóntækjafræðinga. Við erum að vinna að því að fá öll réttindi sjóntækjafræðinga viðurkennd frá Norðurlöndunum. Því miður gengur sú vinna hægt en hún mjakast áfram.

Hver er sagan þín?

Í stuttu máli er ferillinn minn: nám í Noregi, viðbótarnám og meistaragráða áður en við fluttum heim árið 2005. Annarri meistaragráðu lauk 2016. Ég opnaði eigin gleraugnaverslun 2022 á Aðaltorgi. Ég hef verið dugleg að sækja fagráðstefnur í mínu fagi, sérstaklega til Noregs þar sem þeir eru fremstir á Norðurlöndunum. Í fyrra tók ég endurmenntunarkúrs innan augnheilsu og um augnþurrk. Síðan þá hef ég markvisst hjálpað þeim sem koma til mín í sjónmælingu. Þetta er ansi fjölbreytt starf ef maður hefur áhuga. Ég er alls ekki hætt að endurmennta mig og næsti kúrs verður spennandi – meira um það síðar.

Hversu lengi hefur þú búið á Suðurnesjum?

Ég er fædd og uppalin í Keflavík. Ég hef alltaf búið hér nema í sex ár í Noregi þegar ég var að mennta mig.

Hverjir eru kostir þess að búa á Suðurnesjum?

Kostir þess að búa á Suðurnesjum eru án efa að hér er mátulega stórt en samt mjög öflugt samfélag, stutt í alla þjónustu og passlega langt til Reykjavíkur. Ég lít á það sem kost að búa og vinna í mínum heimabæ.

Hvernig líst þér á félagið okkar, FKA Suðurnes?

FKA Suðurnes er öflugt félag þar sem hægt er að sækja um styrk fyrir konur í alls konar verkefnum. Mér finnst mikilvægt að konur á landsbyggðinni eigi athvarf í þessum félagsskap. Konur eru konum bestar og það á vel við að mínu mati.

Hvað varð til þess að þú skráðir þig í FKA?

Ég skráði mig í FKA til að styrkja tengslanetið og ætlaði að nýta mér þekkinguna frá þessum frábæru konum, sem mætti gera enn meira af. Eitt er víst að þar liggur mikil reynsla og þekking í alls konar störfum.

Hvað finnst þér FKA gera fyrir þig?

Ég fylgist vel með FKA og þeirra frábæru starfi. Óendanlega mikið er í boði, bæði fyrir þær sem vilja gera sér glaðan dag og fyrir þær sem vilja auka kunnáttu á hinum ýmsu vettvöngum. Ég er aðeins að lenda í því að komast ekki á viðburði vegna óhentugrar tímasetningar; rekstur minn lokar kl. 18 og það er yfirleitt of seint fyrir viðburði. Mig langar að auka markaðssetningu á samfélagsmiðlum og það er klárlega eitthvað sem ég hefði getað sótt hjá FKA.

Markmið með verkefninu „Kona mánaðarins í FKA Suðurnes“ er að vekja athygli á FKA konum í atvinnulífinu á Suðurnesjum, fyrirtækjunum þeirra eða verkefnunum sem þær sinna og sýna hversu megnugar og magnaðar þær eru. Birting viðtala er samstarf FKA Suðurnes og Víkurfrétta.

„Tilfinningin var eiginlega bara hræðileg. Óvissan var svo mikil,“ segir Davíð þegar hann lítur til baka til næturinnar þar sem þau hlupu niður stigagang hótelsins í Dúbaí ásamt skelfingu lostnum ferðamönnum. Á meðan flugfélög aflýstu hverri ferðinni á fætur annarri og fregnir bárust af sprengingum í nágrenninu, hófst skipulagning heima á Íslandi. Faðir og bróðir Davíðs ræstu sína eigin „neyðarþjónustu“ og hönnuðu flóttaleið sem fól í sér sex tíma akstur á ofurhraða yfir landamæri, þar sem minjagripur frá Balí varð nærri því til þess að stöðva för þeirra.

Í ítarlegu viðtali við Víkurfréttir lýsir parið svefnlausum sólarhringum, óttanum við að horfa út um flugvélagluggann yfir átakasvæðum og þeim gríðarlega létti sem fylgdi því að lenda loksins á öruggri grundu í faðmi fjölskyldunnar í Keflavík.

Unga parið mætti í viðtal hjá Víkurfréttum hálfum sólarhring eftir lendingu í Keflavík.

Það er óhætt að segja að þið hafið lent í óvæntum og ekkert mjög skemmtilegum ævintýrum í Dúbaí. Hvernig stóð á því að þið voruð þar þegar sprengjum fór að rigna?

Lovísa: Við fórum út til Balí til að hitta systur mína og kærasta hennar en þau voru búin að vera í heimsreisu frá því í byrjun janúar á Balí og vorum bara að millilenda á leiðinni heim.

Davíð: Já, þetta átti að vera stutt stopp í Dúbaí. Við lentum um nóttina (aðfaranótt laugardagsins 28. febrúar) og ætluðum að fara um kvöldið daginn eftir áleiðis til Íslands. Það var upphaflega markmiðið.

Já, en það breyttist snarlega og óvænt?

Davíð: Já, við erum bara þarna í Dúbaí fyrsta daginn að drepa tímann, erum í mollinu. Svo í hádeginu ætlum við að fara að koma okkur út á flugvöll og þá er bara búið að stoppa allt. Við fáum ekki að fara út á flugvöll og enginn veit neitt. Við fáum engin skilaboð, svo við förum bara á netið og sjáum þetta sjálf.

Og það var komið stríð?

Davíð: Það var bara stríð. Við fórum þá og bókuðum tvær nætur á öðru hóteli því okkar var orðið uppbókað. Svo kemur leigubílstjóri að sækja okkur og hann segir okkur eiginlega bara það versta sem gæti skeð næstu dagana. Hann sagði okkur að bóka fleiri nætur og vera undirbúin undir að vera föst þarna í einhvern tíma.

Lovísa: Hann vildi meina að það yrði ekkert flogið í einhverjar vikur eða eitthvað. Hann lét okkur vita af því. Þetta voru því mjög slæmar fréttir fyrst.

Neyðartilkynningar
og hlaupið í skjól

En hvað gerist síðan? Upplifið þið stríðið?

Davíð: Já, við færðum okkur yfir á annað hótel og dagurinn var svo sem rólegur þar. Við erum bara í sundlauginni á uppi á þaki að hafa það notalegt, en svo vöknum við um nóttina við neyðartilkynninguna.

Lovísa: Já, aðfaranótt sunnudags. Þá byrja símarnir að gefa frá sér svona hávær hljóð.

Davíð: Það var verið að láta okkur vita að það væru yfirvofandi flugskeyti fyrir ofan okkur og við ættum að leita okkur skjóls í neðanjarðarbyrgi, kjallara eða einhverju álíka.

Lovísa: „Ekki vera nálægt gluggum“ og svoleiðis. Við fórum fram á gang og þá voru eiginlega allir komnir út. Við fórum öll niður stigann.

Davíð: Við tókum náttúrulega ekki lyftuna þannig að við hlupum ... eða allir labba mjög hratt. Svo mætum við í lobbíið og þar voru allir gestirnir komnir saman. En það var engin svör að hafa, ekki frá hótelinu.

Lovísa: Það vissi enginn neitt. Við fengum ekkert símtal um að allt væri í góðu eða neitt þannig. Við ákváðum svo bara að fara aftur upp eftir einn og hálfan tíma. Við vorum í sambandi við annað par á hótelinu og það var bara mikil óvissa, – svo við ákváðum bara að reyna að leggja okkur.

Þetta voru ekki margir klukkutímar sem þið gátuð sofið þessa nótt eða hvað?

Lovísa: Maður var alltaf að vakna við einhverjar sprengingar eða hljóð. Hvort sem það voru sprengingar eða þotur, maður var alltaf var við þetta.

Þannig að þið urðuð mikið vör við mikil læti?

Davíð: Mjög mikið. Sérstaklega þessa fyrstu nótt.

Óvissan og þögnin í morgunmatnum

Hvernig er sú tilfinning? Þið eruð svo sem alin upp við að það hafi oft verið hávaði frá Varnarliðinu á Suðurnesjum, en hvernig var þetta þarna úti?

Davíð: Tilfinningin var eiginlega bara hræðileg. Óvissan er svo mikil. Þarna sáum við ekkert en við heyrðum þetta alltaf. Það var ekkert komið á netið á þeim tíma, það kemur allt daginn eftir. Þá sáum við myndbönd af því sem var í gangi.

Kom ekkert fram í sjónvarpi eða á samfélagsmiðlum strax?

Lovísa: Jú, það kom svolítið mikið, en mikið af þessu var líka bara bull.

Davíð: Við tókum eiginlega bara ákvörðun um að reyna að hunsa þetta. Við yrðum bara hræddari og hræddari eftir því sem við skoðuðum meira. Við vöknuðum snemma og fórum í morgunmat, og það var svolítið skrítið. Það talaði enginn saman í morgunverðarsalnum. Það voru allir bara á sínu borði og mikið af fólki í símanum að reyna að hringja. Fólk var að horfa á fréttir.

Engin hjálp frá yfirvöldum

Þau lýsa því hvernig þau reyndu að hafa samband við borgaraþjónustuna heima á Íslandi en fengu þá tilfinningu að fólk gerði sér ekki grein fyrir alvarleika málsins í Dúbaí.

Davíð: Við vorum að lýsa fyrir þeim hvernig ástandið væri, en það var eins og þau hefðu bara haldið að vandamálið væri í Ísrael.

Lovísa: Eins og það hafi ekki verið vitað hérna heima hvernig þetta var í Dúbaí. Allir sem við töluðum við héldu að við værum í góðum málum þarna.

Davíð: Þarna ræsum við okkar eigin „neyðarþjónustu“. Ég hringi í bróður minn og pabba og þeir fara á fullt í að reyna að finna út hvernig væri hægt að koma okkur í burtu. Maður var þarna í miðju stríði.

Lovísa: Ef maður skoðar kortið og löndin í kring, þá var þetta bara...mjög erfitt að komast í burtu.

Flóttaleiðin í gegnum Óman

Hver var lausnin?

Davíð: Við vorum ekkert rosalega ánægð með lausnina fyrst þegar við heyrðum hana: Við þurftum að keyra yfir til Óman. Það er land sem ég hafði aldrei heyrt um. Við sátum á hótelinu og mældum þetta, okkur leist ekkert á þetta.

Hvernig kom þessi hugmynd upp?

Davíð: Bróðir minn þekkir Íslending sem vinnur í Óman. Hann tjáði honum að þetta ætti allt að ganga upp og að ástandið í Óman væri skárra. Það var að vísu búið að sprengja tvær hafnir þar en hugmyndin var að fara í sex tíma akstur til borgarinnar Múskat í Óman því þar er alþjóðaflugvöllur.

Lovísa: Við ákváðum ekki alveg að stökkva á þetta plan strax. Við biðum einn dag í viðbót.

Davíð: En svo byrjuðu sprengingarnar aftur seinni partinn á sunnudegi. Þá vorum við alveg tilbúin að fara í þetta ferðalag, bara til að reyna að koma okkur í burtu. Ég hringdi heim og sagði að við værum tilbúin í hvað sem er. Feðgarnir heima sátu á skrifstofunni og fóru á fullt að bóka flug fyrir okkur. Við enduðum á að bóka frá Múskat til Jeddah í Sádi-Arabíu og þaðan til London.

150 km hraði og vandræði á landamærunum

Hvernig var þessi akstur? Fimm til sex tímar og í gegnum landamæri?

Davíð: Það komu tveir menn frá Múskat og sóttu okkur á amerískum sportbíl. Ég horfði á bílinn og hugsaði að töskurnar okkar myndu aldrei passa en það tókst að troða þeim í bílinn og okkur með. Þeir voru voða glaðir yfir því hvað traffíkin í Dúbaí var lítil, höfðu aldrei séð hana svona.

Lovísa: Þeir voru líka að keyra á góðum hraða. Meðalhraðinn var örugglega um 150 kílómetrar.

Davíð: Svo komum við að landamærunum og þar byrjar atburðarásin. Á fyrsta staðnum fáum við þvert nei, við megum ekki fara í gegn. Bílstjórarnir voru rólegir og sögðu: „Ekkert mál, við förum bara á næstu.“ Þá bættist við klukkutíma akstur lengra inn í landið.

Á næstu landamærum tók við stimplun og dvalarleyfi sem gekk vel, en þá kom farangursskoðunin.

Davíð: Við lendum í smá veseni með farangurinn. Þar var minjagripur sem ég hafði keypt í Balí sem mátti alls ekki koma með inn í landið. Það er náttúrulega önnur menning þarna. Ég var tekinn inn í aðra byggingu og inn á skrifstofu. Ég fékk að hafa bílstjórann með mér sem túlk.

Lovísa: Ég beið á meðan ein úti í bíl. Þeir vildu alls ekki tala við mig. Ég fór í panikk og hringdi heim því ég vissi ekkert hvað var í gangi. Þetta tók kannski hálftíma. Ég hafði áhyggjur af Davíð.

Davíð: Inni á skrifstofunni hvíslar bílstjórinn að mér að við ættum bara að borga og segja já við öllu. Á endanum hljóp hann út í bíl, sótti pening og við borguðum á staðnum sem var lág upphæð, nokkur hundruð krónur. Ég kvittaði undir eitthvað skjal á arabísku – mun aldrei vita hvað stóð þar – og við fengum að fara í gegn. Léttirinn var rosalegur.

Minjagripurinn sem
vafðist fyrir tollvörðum

Hvaða minjagripur var þetta eiginlega?

Davíð: Þetta var upptakari sem lítur út eins og ... ja, tittlingur.

Lovísa: Þetta er eiginlega ekki vel séð þarna.

Davíð: Tollvörðurinn vildi ekki einu sinni snerta hann! Hann notaði plastpoka eða lét mig halda á honum á meðan hann skoðaði.

Þreyta og herþotur í Óman

Svo komist þið til Múskat?

Davíð: Já, við áttum eina nótt á hóteli þar. Við lendum um hálffjögur um nóttina og náðum að leggja okkur í þrjá tíma. Svo vöknum við við herþotuhljóð. Þá nötraði öll byggingin. En svo fórum við beint á flugvöllinn.

Hvenær náið þið að slappa af í háloftunum?

Davíð: Í fluginu frá Múskat til Jeddah slöppuðum við ekki af í eina sekúndu. Við lokuðum ekki einu sinni augunum. Í eitt skipti horfði Lovísa út og hélt hún sæi eldingu. Þá lokaði ég hleranum og sagði: „Nú horfum við ekki meira út.“ Við urðum ekki róleg fyrr en við vorum komin vel út úr Jeddah. Það var samt smá öryggistilfinning að setjast inn í British Airways flugvél.

Lovísa: Mesti léttirinn var þegar við sáum á kortinu í vélinni að við værum komin yfir Evrópu, þá vorum við að fljúga yfir Ítalíu.

Erfitt ástand hjá ófrískri konu

Því var laumað að mér, Lovísa, að þú værir nú ekki kona einsömul. Það hlýtur að hafa gert þetta enn erfiðara?

Lovísa: Já, það var alveg mikið grátið. Þetta var erfitt. Símtölin heim til mömmu og pabba voru mörg og þetta var örugglega mjög erfitt fyrir þau líka.

Davíð: Það var ekkert sem þau gátu gert. Mig grunar að þetta hafi verið ástæðan fyrir því að feðgarnir heima voru svona virkir í að reyna að koma okkur heim. Þeir vissu að Lovísa væri orðin að algjörri taugahrúgu þarna úti.

Davíð er ósáttur hvað litla aðstoð var að fá frá íslenskum yfirvöldum.

Davíð: Við fengum enga aðstoð frá yfirvöldum. Við fengum bara skeyti þar sem fólk var beðið um að reyna að koma sér sjálft í burtu. En samt var ekki verið að mæla með þessari leið sem við fórum. Maður vissi ekkert hvernig maður átti að gera þetta.

Heimkoma í öruggt skjól

Hvernig var tilfinningin að lenda í London?

Davíð: Ég held við höfum valhoppað úr flugvélinni í London, þrátt fyrir að vera ógeðslega þreytt eftir þriggja daga ferðalag. Við biðum í ellefu tíma á flugvellinum í London yfir nóttina en við spáðum ekkert í þreytuna. Við vorum svo ánægð.

Hvernig var að leggjast á koddann heima á Íslandi?

Davíð: Fólkið kepptist við að fá að sækja okkur á flugvöllinn þegar við lentum heima. Þegar við vorum loksins komin heim var þetta oks búið. Þá vorum við búin að vera á ferðalagi í þrjá og hálfan sólarhring þar sem okkur leið aldrei vel.

Lovísa: Þetta var ekki skemmtiferð. Við vildum bara komast inn fyrir öryggisliðið á flugvöllunum sem fyrst.

Eruð þið búin að jafna ykkur? (Þau komu í viðtal hálfum sólarhring eftir lendingu í Keflavík)

Lovísa: Líkaminn er ennþá þreyttur, maður er þreyttur í bakinu eftir að sitja svona lengi.

Davíð: Við erum enn þá að átta okkur á þessu. Við munum líklega aldrei lenda í svona löguðu aftur, að vera föst í miðju stríði. Vonandi ekki. Ég held það sé nokkuð ljóst að við höldum okkur bara við Spánarferð í sumar.

„Ég fermdist 19. mars árið 1989 í Keflavíkurkirkju. Séra Ólafur Oddur Jónsson var prestur og dagurinn var góður. Það var bjart veður en kalt og hávaðarok þegar leið á daginn. Ég man þegar við peyjarnir gengum í kirtlunum inn í kirkju að það var hörku blástur úti en það var allt í góðu. Veislan var haldin í Kirkjulundi, félagsheimili Keflavíkurkirkju og var næsta hús við hana. Foreldar mínir útbjuggu heljarinnar kökuveislu og ef ég man rétt kom Raggi bakari frændi eitthvað að bakstrinum. Hann var jú þekktasti bakari bæjarins og bróðir pabba. Þannig að það gekk allt mjög vel,“ segir Jón Halldór en bætir við að hann muni ekki nógu mikið frá fermingunni. „Ég bara skil þetta ekki. Það er fullt sem ég man ekki eftir frá æskunni. Það er eins og það hafi ekki verið gert ráð fyrir alvöru minningarplássi í mínu höfði,“ segir okkar maður og skellir upp úr.

Hvað með hárgreiðslu eða myndatöku á fermingardeginum?

„Ég greiddi mér nú bara sjálfur og hafði litlar áhyggjur af því en ég fór ekki í myndatöku.“

Þú hefur fengið eitthvað af gjöfum?

„Já, ég fékk fullt af gjöfum, m.a. þrjú Parker-pennasett sem nýttust ekki nógu vel í framtíð unga fermingardrengsins. Svo fékk ég slatta af peningum. Við fermingarfélagarnir höfðum mestan áhuga á að vita hvað við fengum mikið og ég man alla vega að við hittumst að kvöldi fermingardagsins einhvers staðar og fórum yfir það hvað við fengum af aurum. Þá var símaæðið ekki komið til sögunar og því ekki í boði að senda einhver skilaboð í farsíma á hópinn. Þetta var eins og fólk gerði í gamla daga, - hittist!“

Geggjuð fermingarföt

Jonni segist helst ekki vilja upplýsa um fermingarfötin. „Þetta var svakalegt. Grá jakkaföt og jakkinn svona mittis. Mér fannst þetta geggjuð föt en ég veit ekki hvort þau myndu slá í gegn í dag.“

Aðspurður um fermingarfræðsluna segir Jón að hún hafi gengið vel fyrir sig í Kirkjulundi undir stjórn séra Ólafs Odds. „Maður tók eitthvað með sér úr henni og reyndi að innbyrða einhverja visku. Það var jú gulrót á endanum, sjálf fermingarveislan, svo það var nú betra að læra eitthvað. Ég var annars virkur í kirkjulegu starfi KFUM eins og nokkuð margir strákar voru á þessum árum. Ég fór þó ekki nema einu sinni í Vatnaskóg, þá ekki í sumarbúðir sem voru vinsælar, heldur fór ég í helgarferð um vetur en man ekki út af hverju. Ég þyrfti kannski að heyra í Gumma Kalla presti um það en hann var einn af eldri strákunum sem voru í starfinu.“

Fór með bænirnar

Jón segir að hann hafi gist talsvert hjá ömmu sinni og afa þegar hann var strákur og Helga amma hans hafi verið trúuð og þegar hann fór að sofa hjá henni fór hann alltaf með bænirnar. „Ég get ekki sagt að ég sé sérstaklega trúaður í dag, ég er þó í Þjóðkirkjunni og er bara með mína barnatrú en er ekki duglegur að sækja kirkju.“

Jonni segist líklega ekki vera á leið í fermingu í vor. Hann muni missa af fermingu yngra barns bróður hans en aðspurður segir hann að hann hafi fermt tvö börn sín og það hafi gengið vel. „Mér fannst það ganga vel og í raun var svipaður andi yfir þeim athöfnum og veislum eins og þegar ég fermdist.“

...Við hittumst að kvöldi fermingardagsins og fórum yfir það hvað við fengum af aurum. Þá var símaæðið ekki komið til sögunar og því ekki í boði að senda einhver skilaboð í farsíma á hópinn. Þetta var eins og fólk gerði í gamla daga, - hittist!...

Veislan var á heimili Sverris sem þá bjó í Garðabæ. Fermingin var í Garðakirkju í Garðabæ og var boðið upp á kalt borð og kökuveislu. Séra Bragi Friðriksson fermdi Sverri og jafnaldra hans en mánuðina á undan sóttu þeir fermingarfræðslu í Kirkjuhvoli, safnaðarheimli Garðakirkju.

Í flottum jakkafötum

„Ég var í flottum jakkafötum en man að ég hafði smá áhyggjur af sveipnum í hárinu en lét það ekki á mig fá. Ég er alla vega ekki með neinn sveip í dag,“ segir Sverrir og hlær þegar hann rifjar þetta upp.

Gjafirnar voru margar, bæði peningar og hlutir, m.a. nokkrar bækur. „Já, ég fékk Pilt og stúlku og ljósmyndabók sem hefði nú mátt nýtast betur þegar ég varð eldri. Þá fékk ég rúm og húsgögn í herbergið mitt. Það var mjög algengt á þessum tíma. Svo notaði ég hluta af peningagjöfunum til að kaupa mér hljómflutningsgræjur í herbergið.“

Virkur í KFUM

Sverrir og nokkrir vina hans voru virkir í KFUM starfinu. „Við sóttum fermingarfræðsluna sem var fín hjá séra Braga. Þetta var bara stór dagur í lífi manns á þessum tíma. Það kom aldrei neitt annað til greina en að fermast. Ganga í fullorðinna manna tölu, staðfesta skírnina og kristna trú. Ég er sjálfur þannig í dag. Mætti auðvitað vera duglegri að sækja kirkju en ég fer þó af og til þangað sem mér finnst gott,“ segir Sverrir sem bjó framyfir unglingsár í Garðabæ og Akureyri þangað til hann flutti til Keflavíkur. Afi hans, Sverrir Júlíusson var þaðan og þeir nafnar voru alla tíð miklir mátar og bílasalinn er gallharður Suðurnesjamaður í dag.

...Þetta var bara stór dagur í lífi manns á þessum tíma. Það kom aldrei neitt annað til greina en að fermast. Ganga í fullorðinna manna tölu, staðfesta skírnina og kristna trú. Ég er sjálfur þannig í dag ...

Arnheiður er nú fastráðinn einsöngvari við þjóðaróperuna í Prag. Hún söng eftirminnilega á Galatónleikum Norðuróps og Tónlistarskóla Reykjanesbæjar í Stapa haustið 2024 og það er mikill fengur að fá hana aftur til liðs við okkur.

Dagskrá sunnudagsins endar svo með glæsilegum óperutónleikum í Stapa kl.16:00 þar sem þátttakendur masterklassans koma fram og hver veit nema Arnheiður taki lagið líka. Það verður frítt inn á tónleikana og allir velkomnir. Gengið er inn um inngang Stapa. Hins vegar verða frjáls framlög vel þegin, en þau munu renna upp í kostnað við næstu uppfærslu Óperustúdíósins.

Um er að ræða gamanóperuna Gianni Schicchi eftir Giacomo Puccini sem verður frumsýnd föstudaginn 15. maí n.k. í Stapa. Óperan verður flutt með hljómsveit, leikmynd og öllu tilheyrandi og öll stærstu hlutverk eru í höndum okkar fremstu söngvara af Suðurnesja- og höfuðborgarsvæðinu, segir í tilkynningu.

Myndin fjallar um ævi og störf tónlistarmannsins. Á sjötíu ára tónlistarferli hefur Þórir unnið með mörgum þekktustu tónlistarmönnum Íslands en líka erlendum stórstjörnum á borð við Elton John, ABBA, Rolling Stones, Donnu Summer og Grace Jones.

Fylgst er með Þóri frá því hann var barn í Keflavík þar sem hann fylgdi föður sínum tíu ára gamall á dansleiki og lék undir á píanó. Áhorfendur sjá þegar Þórir gekk í sína fyrstu hljómsveit tólf ára og varð virkur í tónlistarsenunni. Í byrjun áttunda áratugarins fór Þórir í mánaðarlanga vinnuferð til Finnlands og endaði á að starfa erlendis næstu árin, á Norðurlöndunum, í Sviss, Þýskalandi og loks í Bandaríkjunum.

Þórir er 81 ára gamall í dag og er að hluta til sestur í helgan stein. Hann gerir við gömul Hammond orgelhljóðfæri í frítíma sínum ásamt því að vera virkur í tónlistarsenunni. Hlutverk hans er að ferðast í gegnum heimildamyndina og fara á kunnuglega staði, þar sem að hljóð framtíðartónlistarinnar „DISCO“ átti sér stað fyrir tæpum fimmtíu árum.

Saunagus Reykjanes er staðsett í Vogunum í huggulegu umhverfi þar sem nálægð við sjó og ferskvatn gefur kjöraðstæður til þess að upplifa saunagus. Starfsemin er rekin af systrunum Petru Ruth og Thelmu Rún Rúnarsdætrum ásamt Sigurði Friðriki Gunnarssyni en ásamt því að standa í rekstrinum eru þau í hlutverki gusumeistara í leiddum tímum.

„Við höfðum verið að velta þessu fyrir okkur í svolítinn tíma áður en við fórum af stað í framkvæmdir. Útfærslan og staðsetningin var svona það sem við þurftum helst að pæla í en eftir að hafa skoðað aðstæður í Vogunum vorum við ákveðin í því að freista þess að koma á fót gusu þar. Við erum í góðu samstarfi við sveitarfélagið sem hefur tekið okkur gríðarlega vel og við erum afar þakklát fyrir þann stuðning sem okkur hefur verið veittur. Það var síðan mjög spennandi þegar við fengum þá hugmynd að innrétta iðnaðargám sem gufubað koma honum fyrir á svæðinu,“ segir Sigurður Friðrik þegar blaðamaður spurði hann út í hvernig hugmyndin hefði komið til.

„Gufubaðið stendur í 20 feta iðnaðargámi sem hefur verið breytt eftir öllum stöðlum til að standast kröfur og erum við með starfsleyfi frá Heilbrigðiseftirliti Suðurnesja. Við festum kaup á viðarkynntum saunaofni og öllum innréttingum frá fyrirtæki í Finnlandi sem sérhæfir sig í þessum efnum og erum við mjög sátt við útkomuna,“ segir Petra Ruth en þær systur ásamt foreldrum og bróður þeirra sem stóðu í framkvæmdunum allt síðasta sumar.

„Það má alveg segja að þetta sé fjölskylduverkefni. Pabbi og Gunnar bróðir eiga stóran þátt í þessu og hafa reynst okkur ómetanlegir í framkvæmdunum. Svo hefur mamma líka komið að þessu með ýmsum hætti, t.d. eru allar saumahúfurnar saumaðar af henni og hafa vakið athygli enda eru þær mjög flottar og gera mikið gagn í tímunum okkar,“ bætir Thelma við.

Aðspurðir um viðtökurnar segjast þremenningarnir að það hafi komið þeim skemmtilega á óvart hversu vel hafi verið tekið í gusuna. „Það hefur bara verið framar vonum myndi ég segja. Við áttum alveg von á því að það væri eftirspurn eftir þessu en það hefur verið framar væntingum hingað til og gaman að sjá að það er fólk á öllum aldri að sækja þessa þjónustu,“ segir Sigurður.

„Við erum að bjóða upp á bæði opna tíma, þar sem hver getur notið á sínum forsendum, sem og tíma undir handleiðslu þar sem hitastigi, tónlist og notkun á olíum er stýrt af gusumeistara og oft eru þeir tímar þematengdir. Við vorum t.d. með Celine Dion sing-along tíma á dögunum sem seldist upp á innan við klukkutíma og við bættum við öðrum tíma til að svala þeirri eftirspurn. Það mun verða töluvert úrval af þematengdum tímum þegar fram í sækir,“ segir Petra.

Mikið hefur verið rætt og ritað um heilsufarslegan ávinning gufubaða og segir Thelma það ekki vera á sandi byggt. „Það er engin spurning og fjölmargar rannsóknir sýna fram á margþættan ávinning fyrir bæði líkamlega og andlega heilsu að stunda gufuböð. Þar má nefna sem dæmi ávinning fyrir hjarta- og æðakerfi, húð, endurheimt vöðva og líkamlega vellíðan almennt. Þá er einnig þessi ávinningur sem hlýst af því að bæta kælingunni við sem lækkar myndun streituhormóna og bætir svefngæði, svo eitthvað sé nefnt.“

Hægt er að kynna sér Saunagus Reykjanes betur á heimasíðu fyrirtækisins www.saunagusreykjanes.com en einnig er haldið úti síðu á Facebook og á Instagram.

Árgangur: 1956

Búseta: Almoradí, Alicante, Spánn

Hverra manna ertu og hvar uppalinn? Foreldrar eru Ragnar F. Jónsson og María Einarsdóttir.

Fyrstu 9 árin á Holtsgötu 34, Ytri-Njarðvík, og síðan í Keflavík, Krossholt 2.

Starf/nám: Gagnfræðaskólinn og síðan vinna í Fríhöfninni og lengst af í Húsasmiðjunni í rúm 22 ár. Ég er með sjálfstæðan rekstur á Spáni þar sem ég geri „danskt smørrebrød“, mála hús og leigi út bíla.

Hvað er í deiglunni? Nú lenti ég í því skemmtilega verkefni að fá að taka þátt í að koma Húsasmiðjunni á Fitjum aftur í plássið sem hún var í frá 2008 til 2015 og er það virkilega gaman. Ný/gömul, æðisleg Húsasmiðja og skora ég á alla Suðurnesjamenn að kíkja við og sjá breytinguna. Ég verð út febrúar en þá förum við hjónin í ferðalag til Víetnam og Kína og dveljum svo í Tælandi í nokkrar vikur.

Hvernig nemandi varstu? Ég var fínn nemandi framan af en verð að viðurkenna að breyting varð á þegar ég var kominn í stjórn nemendafélagsins og síðar formaður þar sem kennslustundum fækkaði og meiri tími fór í félagsstarfið.

Hvað er eftirminnilegast frá fermingardeginum? Að það voru svo margir ættingjar sem ég hafði ekki séð svo mikið af og að fá flott úr og sambyggða Sharp hljómtækjasamstæðu frá mömmu og pabba.

Hvað ætlaðir þú að verða þegar þú yrðir stór? Mig langaði að verða kokkur og fór í matreiðsluskólann. Ég var búinn að kaupa íbúð og það gekk ekki að vera launalaus nemi þannig að maður þurfti að hætta og fara að vinna.

Áttu einhverja sérstaka fyrirmynd? Pabbi var alltaf flottastur.

Hvert var uppáhalds leikfangið þitt þegar þú varst krakki? Ég fékk bangsa frá Sigga (sjónvarps) frænda þegar ég var 6 mánaða og hann sefur enn uppi í rúmi hjá mér. En ameríska stóra þríhjólið sem ég fékk 7 ára var flottast.

Besti ilmurinn? Það eru eiginlega tveir sem mér þykja bestir, kanill og kókos.

Á hvernig bíl lærðir þú fyrir bílprófið? Mig minnir að það hafi verið á Opel sem Sigurður aðstoðarskólastjóri var á.

Á hvaða bíl fórstu fyrsta rúntinn eftir prófið og með hverjum? Rauð tveggja dyra Ford Cortína sem pabbi hafði keypt fyrir mig án þess að ég vissi og afhenti mér á afmælisdaginn og sagði að ég þyrfti bara að borga honum til baka með vaxtalausum mánaðargreiðslum í eitt ár, sem ég og gerði. Vinir mínir Grétar Óli, Heiðar Óli og Lára Brynjars fengu fyrsta rúntinn sem var alla nóttina.

Hvernig slakarðu á? Síðustu ár hefur mér þótt gott að setjast niður með bók og er t.d. búinn að lesa allar bækurnar hennar Evu Bjargar Ægisdóttur.

Hverju missirðu helst ekki af í sjónvarpinu? Ég horfi lítið á sjónvarp en það voru fréttirnar en núna fer ég bara mest á netið.

Uppáhalds vefsíðan? YouTube.com en nú er það bara appið.

Hvað heldurðu að skjátími þinn sé mikill á hverjum degi að jafnaði? Það eru um þrír tímar á dag enda er ég meira að horfa á skjáinn en sjónvarpið.

Besta bíómyndin? Ég kýs að velja frekar myndir sem eru minnisstæðastar þegar ég sá þá fyrst og snertu við mér. Seven og Matrix.

Hvaða íþróttamanni hefurðu mestar mætur á? Zlatan Ibrahimović.

Hvað gerir þú betur en allir aðrir á þínu heimili? Ég mála herbergin.

Hvert er snilldarverkið þitt í eldhúsinu? Að elda kótilettur í ostasósu

Hættulegasta helgarnammið? Rommkúlur og Pepsi Max.

Hvernig er eggið best? Með rækjum, majónesi, sítrónu, tómat, gúrku og svörtum kavíar á dönsku rúgbrauði. En réttara svar er sennilega: steikt báðum megin.

Hvað fer mest í taugarnar á þér? Það er rosalega fátt sem fer í taugarnar á mér. Ég hugsaði lengi svar við þessari en fann ekkert í augnablikinu.

Hvað fer mest í taugarnar á þér í fari annarra? Hroki og rasismi.

Uppáhaldsmálsháttur eða tilvitnun? Betra er autt rúm en illa skipað.

Hver er elsta minningin sem þú átt? Þegar 13 jólasveinar lágu á glugganum heima á Holtsgötunni uppi á annarri hæð þegar ég var fimm ára og ég þorði ekki að kalla á mömmu og pabba.

Þú vaknar einn morgun í líkama frægrar manneskju og þarft að dúsa þar einn dag. Hver værirðu til í að vera og hvað myndirðu gera? Donald Trump og snúa öllu við sem hann hefur framkvæmt.

Hver er uppáhaldsbókin þín og rithöfundurinn? Pappillon eftir Henri Charrière.

Orð eða frasi sem þú notar mikið? Ég nota nokkuð oft orðið geggjað.

Hvaða þremur persónum vildirðu bjóða í draumakvöldverð? Keanu Reeves, Richard Gere og Buddah.

Ef þú gætir farið til baka í tímann, hvert færir þú? Til ársins 542 f.k.

Hver væri titillinn á ævisögu þinni? Lífið er aðeins dagurinn í dag og dagurinn á morgun ekki til.

Kinsey Rose kemur frá Nashville og vakti mikla athygli þegar hún sló í gegn í The Voice USA (21. sería). Hún hefur einnig unnið með stórnöfnum í kántrýheiminum, þar á meðal Vince Gill, og er þetta annað árið í röð sem hún heimsækir Ísland.

Á Bryggjunni verður boðið upp á „alvöru kántrýstemningu“ með glæsilegu hlaðborði með innblæstri úr bandarískri matargerð og tónlist í heimsklassa flutningi með öflugri hljómsveit.

Sérstakir gestir

Með Kinsey Rose á sviðinu verða einnig tveir sérstakir gestir:

• Axel O, kántrýsöngvari og lagahöfundur sem hefur unnið með Kinsey Rose og gefið út dúettlög með henni.

• Rúnar Eff, sem margir þekkja meðal annars úr Söngvakeppni RÚV.

Hljómsveit kvöldsins

• Sigurgeir Sigmundsson – pedal steel og gítar

• Jóhann Ásmundsson – bassi

• Kjartan Baldursson – gítar

• Dan Cassidy – fiðla og gítar

• Ásmundur Jóhannsson – trommur

Tónleikarnir fara fram á Bryggjunni, Miðgarði 2 í Grindavík og miðaverð er 15.900 kr. fyrir mat og tónleika. Bent er á að takmarkað sætaframboð sé í boði og gestir hvattir til að tryggja sér miða tímanlega.

Verkið er innblásið af glímu Íslendinga við náttúruöflin, en ólíkir atburðir urðu kveikjan að einstökum köflum þess. Helga Margrét er frá Ísafirði, alin upp við að hafa varann á sér vegna snjóflóðahættu á vetrum. Tenging hennar við annan þátt verksins, Lullaby into another

dimension - West, er persónuleg og sterk. Helga missti bestu vinkonu sína í snjóflóðinu í Súðavík 1996. Vögguvísan er sungin á milli tveggja heima, í von um að sambandið rofni ekki.

Fyrsti hluti verksins, Breathe a Bit - East, varð til skömmu eftir að miklar hamfarir urðu á Seyðisfirði í desember 2020 og aurskriður ollu miklum skemmdum í bænum. Innra með Ísfirðingnum vöknuðu gamalkunnugar tilfinningar og samkennd með Seyðfirðingum, sem glímdu við ógnarkrafta náttúrunnar.

Kveikjan að þriðja þættinum, Be safe - South, voru hinir sögulegu atburðir í Grindavík í nóvember 2023, þegar rýma varð bæinn á svipstundu vegna jarðhræringa og yfirvofandi eldgoss. Fjórði hlutinn, Gravity - North, varð til úr tilfinningum sem kviknuðu við lestur frétta af banaslysi í Núpá í Sölvadal í Eyjafirði í árslok 2019, þar sem ungur maður úr Vestmannaeyjum fórst í krapaflóði.

„Hafi maður á einum tímapunkti óttast náttúruna og fundið fyrir vanmætti gagnvart henni er það tilfinning sem mun að öllum líkindum skjóta upp kollinum aftur og aftur,“ segir Helga Margrét. Í lokakafla verksins, I'll just ask God, er niðurstaða tónskáldsins sú að stundum sé ekki annað að gera en að leggja örlögin í hendur almættisins.

Sönghópurinn Spectrum, sem Ingveldur Ýr stýrir, hefur getið sér orð sem óhefðbundinn kór, sem kemur á óvart og nær að víkka út skilgreininguna á því hvað kór er og getur. Í verki Helgu Margrétar reynir á söngvarana, sem vefja m.a. veðurhljóð og sírenuvæl inn í raddsetninguna.

„At least there is not a war“ var tekið upp á síðasta ári í Fella- og Hólakirkju undir stjórn Ragnheiðar Jónsdóttur, en hún hlaut í fyrra Íslensku tónlistarverðlaunin fyrir upptökustjórn.

Verkið kemur út sem stuttskífa á streymisveitum. Útlit útgáfunnar hannaði Monika Janina Kristjánsdóttir.

Jón Steinar Sæmundsson, áhugaljósmyndari úr Grindavík, opnaði í gær sýningu með 26 ljósmyndum úr eldgosunum á Reykjanesskaga. Sýningin, sem ber heitið „Gos með augum Grindvíkings“, er sett upp í Breiðagerði á Vatnsleysuströnd í rými sem kallast Gallerý Geit.

Í dag, sunnudag, er síðari sýningardagurinn og er opið frá kl. 14 til 21 í kvöld.

Eldgosin hér á Reykjanesskaganum eru orðin alls tólf talsins og Jón hefur náð að mynda þau flest. Jón Steinar segist orðinn hundleiður á öllum þessum eldgosum og vogar að þeim sé að ljúka. Myndefnið sem slíkt sé þó stórbrotið og með myndunum sé verið að skrá ákveðna sögu.

Að sýningunni að Breiðagerði 31 stendur Gunnar Júlíus Helgason. Sýningarrýmið sé gamall bílskúr sem hafi verið gerður upp. Við opnun sýningarinnar í gær sagði hann að rýmið hentaði vel til svona sýningahalds. Nafnið Gallerý Geit hafi bara komið til hans þegar unnið var að auglýsingu fyrir ljósmyndasýninguna. Framtíð sýningarsalarins er óráðin og svo getur farið að ljósmyndasýning Jóns Steinars verði eini listviðburðurinn þar.

Það er ástæða til að hvetja fólk til að taka rúnt á Vatnsleysuströndina í dag og skoða sýningu Jóns Steinars. Sýningarstaðurinn er vel merktur með stóru skilti við þjóðveginn um Vatnsleysuströnd. Þá er einnig hægt að skoða geitur á staðnum en Gunnar Júlíus er mikill áhugamaður um geitur og hefur nokkrar slíkar í gerði við heimilið á ströndinni.

Sýningin er vel merkt við þjóðveginn um Vatnsleysuströnd. VF/hilmarbragi

Eins og nútímafólki sæmir eru myndavéladyrabjöllur komnar á flest hús þannig að uppátækjasamir eru myndaðir í bak og fyrir við iðju sína.

„Maður gerir ekki þennan hrekk á þau hús sem eru með myndavélabjöllu,“ skrifar íbúi í hverfishópinn og notar tækifærið og hrósar barninu með þessum orðum:

„Þú ert samt mjög fljótur að hlaupa, mátt eiga það,“ og notar jákvæð „tjákn“ í lok færslunnar sem hefur fengið jákvæð viðbrögð með „Haha“-tákni fésbókarinnar.

Árgangur: 1981

Búseta: Njarðvík

Hverra manna ertu og hvar uppalinn? Ræturnar liggja í ýmsar áttir, til Vestmannaeyja, Sandgerðis, Hafnarfjarðar, Keflavíkur og Njarðvíkur en ég er fæddur og uppalinn í Keflavík.

Starf/nám: Kirkjuvörður í Keflavíkurkirkju og Trúbador

Hvað er í deiglunni? Eftir strembið ár í fyrra er ég mjög feginn því að það sé bara mest lítið í deiglunni þessa dagana! Ég er að koma mér fyrir í nýrri vinnu og tímann utan vinnu nota ég allan í faðmi fjölskyldunnar.

Hvernig nemandi varstu? Ég var held ég mjög þægilegur nemandi, gerði það sem mér var sagt þegjandi og hljóðalaust, var oftast stilltur og prúður og átti auðvelt með nám.

Hvað er eftirminnilegast frá fermingardeginum? Margt eftirminnilegt en stóra fermingargjöfin, borðtölvan, sem beðið hafði verið eftir með mikilli eftirvæntingu, stendur líklega upp úr.

Hvað ætlaðir þú að verða þegar þú yrðir stór? Er ennþá ekki búinn að komast að því hvað ég ætla að verða þegar ég verð stór en finnst ég vera á réttri hillu í dag.

Áttu einhverja sérstaka fyrirmynd? Á yngri árum leit ég mikið upp til körfuboltahetjunnar minnar, David Robinson, en í dag eru konan mín og börnin mínar helstu fyrirmyndir.

Hvert var uppáhalds leikfangið þitt þegar þú varst krakki? GI Joe, He-Man og Lego voru aðal leikföngin mín sem barn.

Besti ilmurinn? Besti ilmurinn sem ég get ímyndað mér er lyktin af konunni minni en ef spurt er um ilmvatn eða rakspíra er það Armani Code.

Á hvernig bíl lærðir þú fyrir bílprófið? Man ekki bílinn sem ég lærði á.

Á hvaða bíl fórstu fyrsta rúntinn eftir prófið og með hverjum? Fyrsti bíllinn var sporttýpa af Daihatsu Charade. Hvítur, pínulítill, með topplúgu! Geggjaður bíll! Fyrsti rúnturinn var tekinn með pabba.

Hvernig slakarðu á? Góð tónlist, göngutúrar og lestur er besta leiðin til að slaka á.

Hverju missirðu helst ekki af í sjónvarpinu? Sjónvarp er sem betur fer hægt að horfa á eftir hentisemi í dag, en þegar allt var í línulegri dagskrá gat ég orðið háður ýmsu sjónvarpsefni, átti t.a.m. langt tímabil þar sem ég missti aldrei af Neighbours.

Uppáhalds vefsíða? Íþróttasíður Vísis og Mbl eru uppáhalds vefsíðurnar ásamt nba.com.

Hvað heldurðu að skjátími þinn sé mikill á hverjum degi að jafnaði? Maður er alltaf að reyna að takmarka blessaðan skjátímann, hann rokkar svolítið en ég vil helst að hann fari ekki yfir 2 tíma á dag.

Besta bíómyndin? Ég er mikill bíómyndakarl og eru margar Marvel myndir í uppáhaldi. Ég á margar uppáhalds bíómyndir en ef ég neyðist til að nefna eina sérstaklega þá er það Forrest Gump.

Hvaða íþróttamanni hefurðu mestar mætur á? Ég hef verið svo heppinn að uppáhalds liðið mitt í NBA deildinni, San Antonio Spurs, hefur laðað að sér einstaklega flotta íþróttamenn. Á eftir David Robinson var það Tim Duncan og nú er það Victor Wembanyama, sem er geggjaður!

Hvað gerir þú betur en allir aðrir á þínu heimili? Ég segi klárlega fyndnustu brandarana á mínu heimili og skemmtilegustu sögurnar!

Hvert er snilldarverkið þitt í eldhúsinu? Chili Con Carne er mín sérgrein í eldhúsinu.

Hættulegasta helgarnammið? Hættulegasta helgarnammið er klárlega kúlurnar frá Góu!

Hvernig er eggið best? Ég er þekktur fyrir að skella í mig 5-6 hráum en þau bragðast nú klárlega betur elduð. Egg eru og hafa alltaf verið í miklu uppáhaldi hjá mér, elska þau hvernig sem þau eru elduð.

Hvað fer mest í taugarnar á þér? Ég reyni af fremsta megni að láta fólk og atburði ekki hafa áhrif á skapið og næ oftast að fara brosandi í gegnum daginn. Það sem reynir einna helst á taugarnar eru leti og léleg þjónusta.

Uppáhaldsmálsháttur eða tilvitnun? „Það sem kemur mér mest á óvart í mannlegri tilveru er að maðurinn fórnar heilsu sinn til að eignast peninga.

Svo fórnar hann peningunum til ná aftur heilsu sinni.

Á sama tíma er hann svo spenntur fyrir framtíð sinni að hann nýtur ekki augnabliksins.

Afleiðingin er sú að hann lifir hvorki í nútíð né framtíð.

Og hann lifir eins og hann muni aldrei deyja – og svo deyr hann án þess að hafa lifað“

(Dalai Lama)

Hver er elsta minningin sem þú átt? Elsta minningin eru glefsur af því þegar ég opnaði alla jólapakkana um miðja nótt, nóttina fyrir aðfangadag.

Þú vaknar einn morgun í líkama frægrar manneskju og þarft að dúsa þar einn dag. Hver værirðu til í að vera og hvað myndirðu gera? Það er engin fræg manneskja sem ég myndi vilja prófa að vera í einn dag, mér finnst hræðileg tilhugsun að vera einhver annar en ég sjálfur. En ég væri alveg til í að prófa að vera konan mín í einn dag. Við eyðum ævinni í að reyna að skilja maka okkar til fulls og það myndi mögulega takast í eitt skipti fyrir öll ef þetta væri hægt.

Hver er uppáhalds bókin þín og rithöfundur? Uppáhalds rithöfundar uppá síðkastið eru Camilla Läckberg og Henrik Fexeus. Skemmtilegir krimmar.

Orð eða frasi sem þú notar mikið? Frasi: „It´s good... it´s GOOOOD“ (Jim Carrey í Bruce Almighty).

Hvaða þremur persónum vildirðu bjóða í draumakvöldverð? Ghandi, Dalai Lama og Móðir Teresa

Ef þú gætir farið til baka í tímann, hvert færðu þig? Ég held það væri mjög hættulegt að komast aftur í tímann, við myndum aldrei hætta að fara til baka og reyna að breyta einhverju. En ætli ég myndi ekki bara prófa að fara lengst aftur fyrir Krist ef ég gæti og þyrfti að prófa.

Reykjanesbær hefur á síðustu árum tileinkað sér þá hefð að heiðra starfsfólk sem hefur starfað hjá sveitarfélaginu í 25 ár og þakka þeim fyrir dygga þjónustu við bæjarbúa. Fyrir nokkru var ákveðið að breyta fyrirkomulaginu þannig að í stað þess að fagna stórafmælum starfsfólks yrði starfsaldri fagnað. Þannig eru nú haldin sérstök kaffisamsæti fyrir starfsfólk sem nær 10 ára starfsaldri á hverjum vinnustað og sameiginleg athöfn fyrir þau sem ná 25 ára starfsaldri ásamt þeim sem láta af störfum vegna aldurs.

Árið 2025 náðu fjórtán einstaklingar 25 ára starfsaldri hjá Reykjanesbæ, en 12 létu af störfum vegna aldurs. Einn starfsmaður var bæði í hópi þeirra sem náði 25 ára starfsafmæli og þeirra sem hættu störfum vegna aldurs á árinu. Margir þeirra höfðu starfað hjá sveitarfélaginu um áratugaskeið og jafnvel alla sína starfsævi. Reykjanesbær þakkar þeim öllum innilega fyrir dýrmæt og ómetanleg störf í þágu samfélagsins.

Starfsfólk sem náði 25 ára starfsaldri árið 2025

Alexandra Pitak
Brynjar Harðarson
Guðný Björg Karlsdóttir
Hafdís Friðriksdóttir
Hildur Guðrún Hákonardóttir
J. Kolbrún Alexandersdóttir
Sæunn Geirsdóttir
Sigrún Gróa Magnúsdóttir
Sigurlaug Ingvarsdóttir
Þorkatla Sigurðardóttir
Þórunn Sigurðardóttir
Tone Solbakk
Valdís Inga Steinarsdóttir
Zoran Daníel Ljubicic

Starfsfólk sem lét af störfum vegna aldurs árið 2025

Aðalborg Helga Sigurjónsdóttir
Guðlaug Brynja Hjaltadóttir
Halla Tómasdóttir
Helga Lára Haraldsdóttir
Hildur Guðrún Hákonardóttir
Jóhann Gunnarsson
Jóhanna M. Sigurgeirsdóttir
Kristbjörg G. Ólafsdóttir
Kristín G.B. Jónsdóttir
Rósa Björk Guðmundsdóttir
Sigurður Þórsson
Sverrir M. Kjartansson

Dagskráin hefst kl.10:30 í Stapa, Hljómahöll, með stuttum tónleikum forskólanemendanna þar sem þeir flytja 2 hressileg lög við undirleik kennara- og nemendahljómsveitar Tónlistarskólans. Að tónleikunum loknum færa allir sig yfir í Tónlistarskólann þar sem forskólanemendurnir fá kynningar á þeim hljóðfærum sem hæfa ungum börnum að læra á.

Það verða kennarar skólans sem sjá um kynningarnar og njóta aðstoðar nokkurra nemenda sem komnir eru vel áleiðis í hljóðfæranámi.

Nemendur forskólans fá ekki aðeins kynningu, heldur fá þeir að handleika og prófa hljóðfærin og verður þeim leiðbeint við það. Hljóðfærakynningunni lýkur kl.12:15.

Sagnastund á Garðskaga laugardaginn 7. febrúar 2026 kl 15:00.

Á þessum degi fyrir 101 ári fór djúp lægð óblíðum höndum um vestan- og norðanvert landið. Togarar voru að veiðum á svokölluðum Halamiðum sem eru djúpt norðvestur af Ísafjarðardjúpi. Á þeim tíma var það álit uppi að nær ómögulegt væri að togarar þess tíma færust í opnu hafi. Halaveðrið leiddi í ljós að svo einfalt var þetta ekki. Orðið Halaveður er enn lifandi í íslensku máli.

Egill Þórðarson fyrrum loftskeytamaður á togurum og hjá Gæslunni er sagnastundinni að góðu kunnur. Egill hefur tekið saman efni varðandi Halaveðrið frá öðru sjónarhorni en áður hefur verið gert. Egill stóð að sýningu í safnaðarheimili Hafnarfjarðarkirkju árið 2020 og aftur 2025 um Halaveðrið. Hann kynnir ítarefni frá sýningunni.

Eftir fyrirlesturinn verður sýnt myndband frá minningarstund sem haldin var í Garðsjó 2024.

Áhugamenn um sagnastund á Garðskaga.

Egill Þórðarson fyrrum loftskeytamaður á togurum og hjá Gæslunni er sagnastundinni að góðu kunnur. Egill hefur tekið saman efni varðandi Halaveðrið frá öðru sjónarhorni en áður hefur verið gert. Egill stóð að sýningu í safnaðarheimili Hafnarfjarðarkirkju árið 2020 og aftur 2025 um Halaveðrið. Hann kynnir ítarefni frá sýningunni.

Allir velkomnir á veitingahúsið Röstina á Garðskaga, ekki aðgangsgjald. Veitingahúsið verður opið og léttar veitingar í boði.

Áhugamenn um sagnastund á Garðskaga.

Nafn: Halldóra Guðrún

Jónsdóttir.

Árgangur: 1978.

Búseta: Reykjanesbær.

Hverra manna ertu og hvar uppalin(n)? Ég fluttist til Keflavíkur 15 ára og hafði áður búið bæði á Ísafirði og Akureyri. Pabbi minn heitir Jón Baldvin Hannesson er ættaður frá Siglufirði og mamma mín er Ragnheiður Gunnarsdóttir og er fædd og uppalin í Keflavík.

Starf/nám: Ég stafa sem sviðsstjóri Menningar- og þjónustusviðs hjá Reykjanesbæ.

Hvað er í deiglunni: Það er ýmislegt á döfinni hjá mér um þessar mundir. Ég tók nýverið við stafi sviðsstjóra Menningar- og þjónustusviðs svo það er nóg að gera í vinnunni og verður gaman að fara inn í nýtt ár með ný markmið.

Hvernig nemandi varstu? Ég var mjög samviskusöm og hafði metnað til að gera vel.

Hvað ætlaðir þú að verða þegar þú yrðir stór? Það var allskonar, lengi ætlaði ég að verða leikari en ég var aldrei þessi týpa að vita nákvæmlega hvað ég vildi. Tilviljanir hafa svolítið ráðið för hvað ég er í dag. 

Áttu einhverja sérstaka fyrirmynd? Ekki beint en ég lít oft upp til kvenna sem komast áfram af eigin verðleikum og án þess að hampa sér um of. Get tekið Vigdísi sem dæmi.

Hvert var uppáhalds leikfangið þitt þegar þú varst krakki? Á enga sérstaka minningu um eitthvað eitt, en líklega  þetta klassíska eins og Barbie og Playmo.

Besti ilmurinn? Flugeldalyktin á ármótunum.

Á hvaða bíl fórstu fyrsta rúntinn eftir prófið og með hverjum? Það var með vinkonum mínum á litla græna Fiat-inum hennar mömmu upp og niður Hafnargötuna.

Hvernig slakarðu á? Göngutúrar, jóga eða uppi í sófa að horfa á góðan þátt.

Hverju missirðu helst ekki af í sjónvarpinu? Það var alltaf Eurovision, var mikill aðdáandi en það hefur aðeins dalað undanfarin ár. En alla jafna horfi ég á Gísla Martein á föstudagskvöldum. Það er orðið fátt sem maður horfir á í línulegri dagskrá.

Uppáhalds vefsíða? Það er nýja heimasíðan sem við erum að smíða fyrir Reykjanesbæ og mun líta dagsins ljós í vor.

Hvað heldurðu að skjátími þinn sé mikill á hverjum degi að jafnaði? Úff, ég vil ekki vita það. Telur líklega í einhverjum klukkutímum.

Besta bíómyndin? Forrest Gump er klassík.

Hvaða íþróttamanni hefurðu mestar mætur á?  Margir flottir, get ekki valið á milli.

Hvað gerir þú betur en allir aðrir á þínu heimili? Brjóta saman þvott.

Hvert er snilldarverkið þitt í eldhúsinu? Ætli það sé ekki súrdeigspizzan mín.

Hættulegasta helgarnammið? Nóa Sirius rjómasúkkulaði með trompbitum og fílakúlur með hvítu súkkulaði.

Hvernig er eggið best? Annað hvort vel spælt eða Egg Benedikt.

Hvað fer mest í taugarnar á þér? Virðingarleysi.

Hvað fer mest í taugarnar á þér í fari annarra? Hroki.

Uppáhalds málsháttur eða tilvitnun? „Sýndu góðvild, sá valkostur er alltaf til staðar.“ (Dalai Lama)

Hver er elsta minningin sem þú átt? Þegar frænka mín var að passa mig og með vini sína með sér. Ég hef verið um tveggja ára enn í rimlarúmi og vildi auðvitað ekki fara að sofa og missa af partíinu.

Þú vaknar einn morgun í líkama frægrar manneskju og þarft að dúsa þar einn dag. Hver værirðu til í að vera og hvað myndirðu gera? Væri ekki bara gaman að prufa að vera söngvari á tónleikaferðalagi eins og t.d. Laufey?

Hver er uppáhalds bókin þín og rithöfundur? Þetta er erfitt val. Bókin sem ég hef líklega mælt oftast með er „Lífsreglurnar fjórar“ eftir Don Miguel Ruiz. Annars les ég allskonar og á ekki neinn einn uppáhalds höfund. Gæti nefnt Lucindu Riley sem skrifaði Sjö systur seríuna. Allt sem ég hef lesið eftir hana finnst mér gott. 

Orð eða frasi sem þú notar mikið? Sú skemmtilega spurning „Hvað eigum við að hafa í matinn?“ hefur líklega vinninginn.

Ef þú gætir farið til baka í tímann, hvert færirðu? Ég held ég myndi segja pass ef það byðist. Myndi ekki taka sénsinn að rugla þá í framtíðinni eins og gerist í bíómyndunum.

Hver væri titillinn á ævisögu þinni? „Hamingjustundir, gleði, sorg og tár“.

Sem hluti af fræðilegri dagskrá heimsóttu þátttakendur Tónlistarskóla FÍH, þar sem Gunnar Hrafnsson kynnti starfsemi skólans og veitti innsýn í rytmískt tónlistarnám á Íslandi. Heimsóknin skapaði grundvöll fyrir umræðu um tónlistarkennslu, skapandi námsaðferðir og hlutverk lista í menntun barna og ungmenna.

Til að dýpka skilning þátttakenda á íslenskri þjóðmenningu var einnig farið í heimsóknir í Hallgrímskirkju, Þjóðminjasafn Íslands og Perluna. Þar fengu kennararnir yfirsýn yfir sögu, menningu og náttúru landsins. Deginum lauk með upplifun á norðurljósum sem settu sterkan svip á heimsóknina.

Næsta dag var Akurskóli heimsóttur. Þar fengu þátttakendur leiðsögn frá aðstoðarskólastjóra, Þormóði Loga Björnssyni, og kynntust skipulagi, kennsluháttum og faglegu starfi skólans. Heimsóknin vakti fjölda spurninga og umræða um skólastarf, nemendamiðað nám og faglegt samstarf kennara.

Á sameiginlegum fundum kennara var fjallað um fjölmarga sameiginlega snertifleti tónlistarkennslu og grunnskólakennslu, þar á meðal námsaðferðir, hlutverk skapandi greina og tilgang menntunar í samhengi við farsæld og velferð barna í þátttökulöndunum.

Dagskránni lauk með heimsókn í Víkingaheimar, þar sem Alexandra Chernyshova, óperusöngkona og tónskáld, leiddi þátttakendur inn í íslenska menningu, sögu og tónlist, með sérstakri áherslu á hið merkilega víkingaskip Íslending. Að auki fór fram fróðlegt samtal milli kennara og menningarfulltrúa Reykjanesbæjar, Guðlaugu Maríu Lewis. 

Alþjóðlegi hópurinn lýsti yfir mikilli ánægju með heimsóknina til Íslands og þá faglegu og menningarlegu reynslu sem undirbúningsfundurinn veitti, auk þess sem hann lagði traustan grunn að áframhaldandi samstarfi innan Nordplus-áætlunarinnar.