Mikilvægasta sambandið í lífi þínu!

Það er yndislegt að vera ástfangin og við sem höfum upplifað það getum líklega verið sammála um að það er fátt betra en að svífa um á bleiku skýi eins og við gerum gjarnan í upphafi sambands. Skilningarvitin þanin til hins ýtrasta og allt verður fallegra, skemmtilegra og betra og því fylgir útgeislun sem kemur fram á mælum hjá Geislavörnum ríkisins. Sjálfstraustið í toppi, öll samskipti auðveldari og stutt í hláturinn. Fólk talar um glampa í augunum sem var ekki áður. ÞETTA er málið og það sem fullkomnar lífið! Búið að finna púsluspilið sem vantaði og gefur okkur aukna merkingu og tilgang með lífinu!

En hvað gerist þegar við verðum ástfangin - af hverju þessar breytingar? Getur verið að hluti af ástæðunni sé sú að við verðum hrifnari af okkur sjálfum? Okkur líður vel þegar aðrir eru hugfangnir af okkur, sendum frá okkur jákvæða orku sem gerir það að verkum að öðrum finnst meira til okkar koma. Þetta eykur á öryggi okkar, lífið verður yndislegt og hversdagsleikinn fær á sig nýja mynd. En bíddu við, hvað ef ég er ekki ástfangin eða finn ekki þessar tilfinningar sem ég fann fyrir í byrjun sambandsins - er þá vonlaust að ætla sér að upplifa þessa vellíðan!

Það sem skiptir öllu máli er að við finnum tilgang og merkingu með lífi okkar. Ástin getur að vissu leyti verið verðugur tilgangur með lífinu en aðeins að hluta til. Ég get ekki lagt það á aðra manneskju að ,,gera“ mig hamingjusama - það verkefni tilheyrir mér og ástin einungis hluti af því. Í upphafi ástarsambands upplifum við að sjálfsögðu margt sem er eftirsóknavert en þegar spennunni sleppir er fyrst grunnur að sannri ást og þá sitjum við alltaf uppi með okkur sjálf. Við þurfum því að þekkja okkur sjálf nógu vel til að vita hvað það er sem færir okkur gleði í lífinu í stað þess að setja þá ábyrgð yfir á einhvern annan - hvað þarf ég að gera til að halda í sjálfstraustið og líða vel með mig.

Í stað þess að leita að rétta félaganum ættum við að stefna að því að vera sjálf okkar besti félagi. Það sem við eigum flest sameiginlegt er hræðslan við höfnun. Þrátt fyrir að vera á bleiku skýi í byrjun sambands líður ekki á löngu þar til við tekur kastljós og kjötbollur með öllum sínum hversdagsleika og þá fyrst reynir á. Þá þurfum við að muna hver við erum í raun og veru og hvaða hlutir það eru sem gefa lífi okkar merkingu og tilgang. Við getum freistast til að gera tilgang og merkingu hins aðilans að okkar (algjörlega óbeðin) og þegar það er ekki að virka fyllumst við jafnvel óöryggi. Hugsanavillurnar banka upp á: þessu var aldrei ætlað að endast, dæmigert að ég LENDI í þessu, finn aldrei rétta aðilann. Eins og þetta leit vel út í byrjun - hvað gerðist eiginlega, þvílíkt vanþakklæti og ég sem fórnaði öllu fyrir hann/hana!

Yfirleitt ,,fórnum“ við okkur óumbeðin. Að elska einhvern skilyrðislaust og leyfa einhverjum að elska okkur þannig til baka er líklega stærsta áskorunin í lífi okkar. Til þess að geta elskað einhvern skilyrðislaust verðum við að vera nógu sterk til að uppfylla eigin þarfir fyrst til að eiga nóg eftir handa öðrum. Það sem einkennir vel nærðan mann er hæfileikinn til að deila með öðrum.

En hvað gerum við þegar við finnum að óöryggið læðist aftan að okkur, örugga manneskjan er horfin og við tekur léleg kópía af okkur sem er hvorki aðlaðandi, skemmtileg né gaman að vera í kringum. Ég á ekkert eitt svar við því en hef áttað mig á hvenær ég er í ,,hættuástandi“. Þá hef ég valið að hringja í vin og tilkynna ÖL ástand (= öryggisleysi) eða hreinlega ná í öryggið með því að hunsa þessar skaðlegu hugsanir (getur sett teygju um úlnliðinn á þér, togað í hana og sleppt í hvert sinn sem skaðlegar hugsanir banka upp á ) og gera eitthvað þannig að ég verð aftur sú manneskja sem MÉR líkar við. Þetta snýst yfirleitt ekki um framkomu hins aðilans (ef viðkomandi hefur vanið sig á að koma illa fram við þig þá ættir þú klárlega að enda sambandið) því í flestum tilvikum erum við að lesa kolrangt í aðstæður og upplifum höfnun og vanlíðan út frá því.

Þrátt fyrir að í ævintýrunum sé okkur talin trú um að einhver önnur manneskja hafi það vald að breyta svarthvítu lífi okkar í litríka og spennandi óvissuferð, þá er staðreyndin yfirleitt önnur. Þegar við erum á bleiku skýi er það vegna þess að að við erum að upplifa aðdáun annarrar manneskju sem finnst við vera skemmtileg, sjarmerandi, kynþokkafull, klár og eftirsóknarverð. En það er ekki nóg, okkur þarf sjálfum að finnast við vera allt þetta því annars er hætta á að hamingja okkar sé bundin við aðdáun annarra og við vöðum úr einu sambandinu í annað í þeirri von að upplifa ,,bleika skýið“ aftur.
Stundum erum við að bíða eftir hamingjunni í lífi okkar í stað þess að taka sjálf ábyrgð á því að gera það tilgangsríkara og merkingarbærara. Ástin er yndisleg og ekki verið að vanmeta hana hér en til að geta notið hennar til fulls verðum við að muna að mikilvægasta sambandið í lífinu er alltaf við okkur sjálf!

Þangað til næst - gangi þér vel!
Anna Lóa Ólafsdóttir