Hamingjuhornið | 05. maí 2012 14:06

Hamingjuhornið: Stóri á leik!


Mér hefur áður verið tíðrætt um staðalmyndir og alhæfingar í þessum pistlum mínum þar sem ég hef verið að velta því upp hvort við komum misjafnlega fram við fólk og látum þá útlit, stöðu, þjóðerni ofl. ákveða þá framkomu. Þetta byrjar strax þegar við erum börn en sem móðir tveggja drengja sem voru mjög stórir miðað við aldur þá var upplifun mín sú að þegar þeir voru börn voru mun frekar gerðar kröfur til þeirra vegna líkamlegs atgervis en þess andlega. Setningar eins og ,,þú svona stór strákur ættir að vita betur“ er sagt við þann stóra og minni kröfur til félagans sem er lágvaxnari. Ég þurfti sjálf að minna mig á þetta sem grunnskólakennari - þeir sem eru bráðþroska líkamlega eru það ekki endilega andlega og því fráleitt að gera aðrar kröfur til þeirra en jafnaldranna.


Vinur minn sem ekur um á mótorhjóli, íklæddur leðurdressi hefur lýst því hvernig konur og ung börn hörfi undan þegar hann labbar um í stórmarkaði að leita að bleyjum handa barnabarninu. Rannsóknir hafa sýnt fram á að ,,fallegt“ fólk fái betri þjónustu en aðrir (hvernig svo sem fegurð er mæld) og komið sé öðruvísi fram við ljóshærðar konur en dökkhærðar. Ég hafði sjálf ákveðnar skoðanir á húðflúri því það voru jú ,,ákveðnar“ týpur sem fengu sér slíkt. Þegar synir mínir voru orðnar þessar ákveðnu týpur þurfti ég að viðurkenna eigin fordóma og bæta við á tékk listann minn ,,allt í lagi með tattóverað fólk“.


Ég og vinkona mín áttum gott spjall um þetta einn daginn ekki alls fyrir löngu og þá sagði hún mér þessa stór skemmtilegu sögu af bíóferð þeirra hjóna. Ég fékk leyfi hennar til að deila sögunni með ykkur, enda ætti góð saga aldrei að fara til spillis.
Ég og maðurinn minn fórum í bíó að sjá íslensku myndina, Svartur á leik. Maðurinn minn er stór vexti, krúnurakaður, gengur gjarnan í svörtum leðurjakka, ekur um á BMW og er með tattú. Hvað sem útlit og farartæki varðar þá er Stóri (kallaður það í þessum pistli enda er ég undir áhrifum Carrie Bradshaw og Mr.Big) allra manna ljúfastur, yndislegur sonur, faðir og eiginmaður og mundi aldrei gera flugu mein.
Við mættum á síðustu stundu í bíó og þurftum að skáskjóta okkur inn á milli bíógesta til að troða okkur í einu lausu sætin. Stóri á erfitt með að passa í bíósætin og því betra að hafa laust sæti við hliðina en slíkt var ekki í boði þarna. Hann tróð sér ofan í sætið en við hlið hans sat kona komin vel yfir miðjan aldur og við hlið hennar tvær á svipuðum aldri. Stóri var varla sestur þegar hann stóð upp aftur - kæmist örugglega betur fyrir í sætinu ef hann færi úr jakkanum. Hann fer úr þunga leðurjakkanum og þreknir tattóveruðu handleggirnir litu dagsins ljós. Það var þá sem ég sé konurnar í næstu sætum við hann horfa opin-mynntar á handleggina og ég var ekki frá því að það vottaði fyrir hræðsluglampa í augunum. ,,Eru þær hræddar við hann Stóra MINN, þennan ljúfling“ hugsaði ég en beindi svo athyglinni að bíótjaldinu og kom mér þægilega fyrir í sætinu með olnboga Stóra í kjöltu minni. Myndin byrjaði og ekki laust við að ég skellti upp úr þegar aðalskúrkurinn í myndinni, Tóti (leikinn af Jóhannesi Hauki) birtist á skjánum. Fyrir ykkur sem hafið ekki séð myndina þá er þetta lýsingin á Tóta: stór vexti, krúnurakaður, gengur upp í svörtum leðurjakka, á BMW og er með tattú! Mér leið á augabragði eins og ég væri stödd á Gladiator og Russel Crow sæti við hliðina á mér. Tóti og Stóri hefðu geta verið bræður, eða allavega bestu vinir. Voru konurnar að lifa sig helst til of mikið inn í myndina!
Stóri hlær hátt og kannski ekki alltaf á sama stað og aðrir. Var það ímyndun í mér eða horfðu konurnar á hann í hvert skipti sem það kom út úr honum hláturgusa? Þegar kom að hléi þurftum við nauðsynlega að standa upp því annars hefði sætið gróið fast við mjöðmina á Stóra með tilheyrandi veseni. Þegar Stóri geri sig líklegan til að ,,smeygja“ sér framhjá konunni í næsta sæti, hrekkur hún við og grípur um hnén á sér.....komin í fósturstellinguna á augabragði, þannig að hann ekki svo mikið sem straukst við hnéskeljarnar á henni. Þvílíkur liðleiki, hugsaði ég, vona að aumingja konan festist ekki svona!


Þegar myndin var búin gengum við á eftir konunum út á bílastæðið, þær fóru inn í krúttlega laxableika Yarisinn á meðan við stigum inn í bílinn okkar. Já svarta 540 BMW-inn, með svörtum filmum í gluggum. ,,Stóri, gerir þú þér grein fyrir að konurnar eru hræddar við þig, ég get svo svarið það“. Hann leit á mig með sínum stóru saklausu augum: hræddar við mig - hvaða vitleysa! Ræsti bílinn og 400 hestöflin sviku ekki frekar en fyrri daginn (hann gaf honum kannski aðeins meira inn en vanalega). Konurnar á Yarisnum horfðu í áttina til okkar, augun á stilkum, stigu síðan bensínið í botn og létu sig hverfa eins hratt og þær komust (engin ofsaakstur þar á ferð enda bíllinn ekki hlaðinn aukabúnaði!).
Stóri og frú keyrðu alsæl heim, ánægð með hvort annað og bíóferðina sem var bæði skemmtileg afþreying en ekkert síður góð áminning. Maðurinn kemur í alls kyns pakkningum og þrátt fyrir mismunandi smekk á umbúðum hlýtur það alltaf að vera innihaldið sem skiptir máli.

Þangað til næst - gangi þér vel!
Anna Lóa

Til baka

Nýjustu fréttir