Brjálað að gera hjá minni!

Vaknaði frekar þreytt og fyrsta hugsunin var: þetta verður erfiður dagur! Fann að mér var þungt fyrir brjósti - og klukkan var rétt hálf sjö. Fékk mér sterkan kaffibolla, greip með mér boozt á leiðinni út og brunaði í vinnuna. Það fór ekki framhjá neinum þar að það var brjálað að gera hjá minni. Hljóp um gangana og munaði minnstu að ég hlypi einn nemandann niður í látunum. Hellti niður heilsuteinu með róandi jurtunum, blótaði eins og bavíani og var farin að missa hárið upp úr kl. 11.00. Ljósritunarvélin flækti, dvd diskurinn sem ég ætlaði að nota í kennslu var týndur og ég mætti of seint að kenna. Sveitt undir höndunum, kjóllinn krumpaður, hálsinn rauður og svipurinn hefði landað mér hlutverki í ,,grumpy old woman“. Ég hugsaði: dæmigert, einn af þessum dögum.

Borðaði hrökkbrauð í hádeginu með þurri spægipylsu, HVER hefur tíma í að borða hollan og góðan hádegismat. Komst einhvern veginn í gegnum daginn og fór strax eftir vinnu í líkamsræktina. Kippti með mér heyrnartólum af símanum sem pössuðu að sjálfsögðu ekki í mp-3 spilarann og tók út pirringinn á brettinu. Það reyndist erfitt að halda einbeitingunni þar, því þyngdarpunkturinn sveiflaðist til og frá þar sem brjóstahaldarinn varð eftir heima, upp, niður, upp, niður. Komst heim, útkeyrð (köllum það endurnærð á íþróttamáli), ekki í stuði til að elda mat. Tók til einhvern óspennandi meinhollan mat og þegar sonurinn ætlaði að kvarta tók ég ,,þú getur eldað þinn eigin mat ef þetta er ekki nógu gott“ ræðuna. Kominn tími til að slaka aðeins á. Hlammaði mér í sófann með bunka af þvotti til að brjóta saman, maður notar tímann. Horfði á niðurdrepandi fréttir þar sem ég öskraði á skjáinn þegar fréttamennirnir fóru með rangt mál.  Í framhaldinu var það þáttur um ljósmæður sem var svo raunverulegur að ég var farin að anda ótt og títt í sófanum, komin með 5 í útvíkkun og búin á líkama og sál. Kominn tími á heitt og slakandi bað. Þegar ég labbaði eins og vaggandi gæs upp á baðherbergið með hendurnar á mjóbakinu, birtist sonurinn: bíddu, hvað er málið, af hverju labbarðu svona? Ég snarstoppaði, sneri mér óhugnanlega hægt við (Anthony Hopkins hægt) pírði augun og sagði hvasst og skýrt: þú, frekar en aðrir karlmenn, mundir aldrei skilja það! Hann skynjaði hættuástand og lét sig hverfa jafnskjótt og hann birtist. Náði að pússa spegilinn, þurrka af hillunum og raða snyrtivörunum á meðan baðið fylltist. Lagðist ofan í og var rétt að ná slökun þegar það er bankað á hurðina. Ég hrökk við og kallaði: HVAAAAAAÐ! Sonurinn ofur varlega: sorry, ég var bara að spá í af hverju síminn væri inni í ísskáp!!

Þessi slökun ónýt svo þá var það bara rúmið. Lagðist hálf meðvitundarlaus upp í, loksins fengi ég hvíld. Reis upp nokkrum mínútum síðar, þráðbein í baki starandi út í tómið: pistill vikunnar, verð að skila honum á morgun. Um hvað á ég að skrifa! Jú streitu, skrifa um streitu - allt of mikið af liði þarna úti sem kann ekki að slaka á og njóta lífsins. Hvað er það!! - var síðasta hugsunin áður en ég missti meðvitund.
Streita er ekki eitthvað sem gerist óhjákvæmilega - ég bý hana að miklu leyti til sjálf. Aðal vopnið í baráttunni við streitu er að velja eina hugsun fram yfir aðra sem þýðir að við verðum að vera meðvituð um hvaða hugsanir það eru sem auka á streituna. Hvernig ég hugsa um verkefnin: sé ég þau sem áskorun þar sem ég hef stjórnina? Er ég tilbúin að takast á við breytingar og hvernig eru viðhorfin mín? Er glasið mitt hálf-tómt eða hálf-fullt? Hverju svara ég þegar fólk spyr mig hvernig gangi í vinnunni? Er alltaf brjálað að gera! Af hverju er svona mikið að gera hjá okkur öllum og hvað ætlum við að gera í því? Hverju getum við breytt og hvernig líf viljum við eiga? Erum við að setja samasemmerki á milli ,,mikið að gera = mikilvægur“.

Við getum öll ákveðið að minnka streituna í lífi okkar með því að byrja á því að ákveða að taka stjórnina og skoða hvaða hugsanir tengjast verkefnum daglegs lífs. Taka einn dag í einu og ákveða að einfalda lífið eftir bestu getu, vera til staðar hér og nú og stjórna sjálf tímanum í stað þess að láta hann stjórna okkur.

90:10 reglan er sú að einungis 10% af lífi okkar eru undir því komið hvað gerist en hin  90% eru viðbrögð okkar við því sem gerist.  

Hvernig ætlar þú að bregðast við lífinu?

Þangað til næst – gangi þér vel.
Anna Lóa
Fylgstu með mér
www.facebook.com/Hamingjuhornid