Ljómi fortíðar

Það er margt sem kemur í ljós á háaloftinu þegar maður byrjar að gramsa. Dótið og draslið sem fylgt hefur búslóðinni á milli staða er náttúrulega ómetanlegt. Síðar meir. En að nenna að drösla þessu á milli húsa er eiginlega bilun. Henti samt heilum bílfarmi í þar síðasta flutningi. Sé fram á að þurfa að fara eina ferð á næstunni enda hefur þetta ekkert að gera þarna uppi á lofti. Annað en að safna ryki og vera byrði. En svo leynast gullmolarnir innan um sem ekki er hægt að henda, jafnvel þó þú viljir ekki hafa þetta framstillt inni í stofu eða uppi á hillu.

Einn kassinn hafði að geyma heimilisbókhaldið frá árunum sem við hjónakornin hófum búskap. Fyrstu launaseðlarnir stífpressaðir og fínir. Varð grátklökkur að sjá hvað kallinn hafði verið duglegur í yfirvinnu í fraktinni hjá Flugleiðum. Kominn með heimili að sjá fyrir. Eða næstum því. Konukaupið kom úr Klippóteki. Hafði notað öll sparimerkin, sem safnast höfðu árin á undan í sumarhýrunni, til þess að festa kaup á fyrstu íbúðinni. Nýi bíllinn, Mazda 1986, GTi 1600, eldrauður með topplúgu og lituðu gleri, samlituðum speglum og „low profile“ dekkjum, fékk að fara líka. Tók hæsta boði í gripinn. Gat ekki sungið lengur frasann „...með mynd af bílnum í vasanum“! Heppinn kaupandi.

Fletti í gegnum margar möppur enda ævisagan sögð í prentuðu máli. Allir reikningar geymdir. Í skipulagðri röð, ár eftir ár. Sléttfullar möppur af innkomum og útgreiðslum. Sérlega útgreiðslum. Bensín á lága verðinu. Sennilega alltof dýrt í minningunni engu að síður. Heimilisinnkaup úr Kaupfélaginu, mjólk, mikið af skyri og jógúrti, bleyjur, nautahakk. Rimlagardínur í metravís úr Álnabæ, jólaskraut úr Stapafelli, málning úr Dropanum. Hljómplötur úr Hljómvali, eyrnapinnar úr Apótekinu, frystikista frá Sigga Símens. Allt hafði þetta sína þýðingu og lagði grunninn að velferð heimilisins. Á spottprís, jafnvel eftir að núllin voru tekin af krónunni nokkrum árum áður.

Hef það ekki í mér að henda þessum áæviágripum. Grasa-Leifi hefði bannað mér það, án efa. Frúin leit mig undrunaraugum þegar ég mændi á hana og bað griða. „Hentu þessu helvítis drasli og hættu að burðast með fortíðina með þér“, sagði hún ísköld. Kassinn góði endaði tilveru sína í Kölku. Lífið okkar liggur nú innan um minningabrot annarra í gámi merktum heimilisúrgangur. Ljómi fortíðar bíður brennslu. Ókeypis.