Kraftur að handan

Á árum áður þótti svakalega spennandi að fara í andaglas í heimapartíum. Við táningarnir settumst saman í hring og einhverra hluta vegna kunnu stelpurnar þetta miklu betur en við strákarnir. Þær fóru yfirleitt með einhverja þulu í glasið áður en það var lagt á stafaborðið. Allir settu puttann sinn á botninn á glasinu og fyrr en varði flugu spurningarnar í loftið. Glasið snerist í nokkra hringi áður en það staðnæmdist á fyrsta staf. Við horfðum dolfallin á áttulaga ferðalagið á meðan svörin birtust frá framliðnum sálum. Trúgirnin allsráðandi á þessum aldri og aldrei hugnaðist mér að skólasysturnar hefðu einhver áhrif á niðurstöðurnar. Vísifingur þeirra virtust hreinir og tærir eins og samviskan ein.

Undanfarna mánuði hef ég horft á þætti í sjónvarpinu, þar sem fylgst er með slíkum öflum. Yfirnáttúrlegum hreyfingum, hljóðum og væringum. Gremst hversu lítið ég hef orðið var við eitthvað þessu líkt. Bara aldrei, ef ég á að vera hreinskilinn. Frúin hafði þó á orði við mig, þegar við hófum búskap, að mér fylgdi sérkennilegur maður með hatt. Með sveran vindling í munni. Minnti um margt á Al Capone. Sat einhverju sinni á rúmstokknum hjá mér þegar ég hafði lagst til hvílu eftir magnað helgarteiti. Hann fylgdi mér oftast undir þannig kringumstæðum. Aldrei varð ég var við neitt og fann ekki fyrir neinu. Þangað til í vikunni. Hjartað tók eitt aukaslag.

Ég hafði gaman af því að bjóða í þrítugsafmælið mitt. Undirbúningurinn töluverður og allir mínir bestu vinir og vandamenn mættu prúðbúnir til veislu. Níu mánaða undirbúningur við það að hætta að reykja var loks kominn á leiðarenda og nú skyldi ákvörðunin staðfest. Hafði lofað börnunum mínum að gefa þeim bindindið í afmælisgjöf. Eilíft reykbindindi. Búinn að reykja hálfa ævina, frá fimmtán ára til þrítugs. Komið nóg. Gestirnir streymdu í hús og gjafirnar hrönnuðust upp á borðinu. Veglegar að vanda og eigulegar til framtíðar. Ein mynd í ramma stóð þó upp úr og varð mér hugleikin. Hefur hangið uppi æ síðan. Eins og minnisvarði um þrekvirkið á bak við ákvörðunina, að halda haus í bindindinu.

Kúrði mig í sófann og barðist um bestu pullurnar við hundana, sem ásækja hvíluna á síðkvöldum. Gegnt mér heyrist skyndilega hávær smellur í vegg og fyrr en varði dúar þrekvirkismyndin eins og rekald á rúmsjó. Voru þetta skilaboð að handan? Ég fann kraftinn frá kauða.